Tunis Derby in beeld: Noord-Afrikaanse voetbalpassie!

In de weken voor en na de derby gaat het in Tunis, de hoofdstad van Tunesië, over weinig anders dan voetbal. De gehele samenleving is verdeeld tussen twee verschillende kampen. Je bent voor Club Africain of voor Espérance de Tunis. Een tussenweg is er eigenlijk niet. De wedstrijd tussen beide clubs domineert het land en na een bezoekje aan Tunis snappen we helemaal waarom!

Waar vaak veel aandacht is voor de goede Europese voetbalbestemmingen of de Zuid-Amerikaanse passie in Argentinië en Brazilië, vergeten we vaak hoe bijzonder de voetbalcultuur in Noord-Afrika is. Met onder meer de Casablanca derby, de ultrascultuur in Egypte en derby’s in Algerije en Tunesië. Hoog tijd voor ons om laatstgenoemde eens van dichtbij te bekijken!

Medina

Na een vlucht van slechts een paar uur staan we in een ander continent. Een andere wereld ook. Tunis blijkt een prettige stad voor een weekend, met onder meer een historische medina. Toch worden we ook al snel geconfronteerd met een andere mentaliteit dan we gewend zijn in Europa. Het regelen van pers blijkt een monsterklus. Veel verschillende mensen proberen te helpen, maar niemand lijkt nu exact te weten wat er moet gebeuren.

Het kost uiteindelijk heel wat mailen en appen, maar dan worden we door Club Africain geadopteerd als een soort onderdeel van hun mediateam. Dit opent uiteindelijk de relevante deuren en zo wordt ons een pershesje en plaats langs het veld in het vooruitzicht gesteld. We gaan vanaf de eerste rang de Tunis-derby meemaken!

Paspoortcontrole

Een wedstrijd die al meer dan 100 jaar gespeeld wordt en vooral sinds de onafhankelijkheid van Frankrijk heel belangrijk is geworden. De twee grootste clubs uit Tunis – een stad met 2,7 miljoen inwoners – strijden om de eer van de hoofdstad. De weken voorafgaande aan de derby heeft iedereen in de stad het over de pot. Een wedstrijd die sinds de Tunesische revolutie van 2010 helaas niet meer met uitsupporters gespeeld wordt (op de bekerfinale na). Toch is het ook zonder uitsupporters nog een beladen wedstrijd, die bekend staat om haar geweldige sfeeracties en vocale steun.

Dat de wedstrijd nog altijd redelijk beladen is, blijkt wel op de wedstrijddag. Het wemelt werkelijk van de politie en militairen rondom het stadion. Echt op een ander niveau dan we tot nu toe ooit in andere landen hebben gezien. En onze aanwezigheid als West-Europeaan valt ook bij deze agenten aardig op. We hebben nog geen twee stappen uit de taxi gezet als we staande worden gehouden voor een paspoortcontrole. Een ritueel dat op weg naar het stadion nog 5(!) keer wordt herhaald door agenten en militairen. Dat we samen met de medewerkers van Club Africain zijn, is waarschijnlijk onze redding en elke keer mogen we weer door.

Eenmaal bij het stadion volgt nog een interview door een Tunesische journalist, die razend benieuwd is waarom we uit Nederland zijn gekomen speciaal voor deze wedstrijd. Hierna volgt uiteraard weer een paspoortcontrole, waarna we ons zo snel mogelijk richting het veld begeven. Ook hier volgt uiteraard weer een paspoortcontrole. Na veel wachten en doorzetten is het eindelijk zover en hebben we het veld van het Hammadi Agrebi Stadium bereikt.

Tifo’s in het Hammadi Agrebi

Zowel Esperance Tunis, Club Africain als het nationale elftal speelt haar thuiswedstrijden in het Hammadi Agrebi Stadium met een capaciteit van 65.000. Ontworpen door de Nederlander Rob Schuurman en gebouwd in 2001. Onder Tunesische supporters heeft het stadion sowieso een mythische status, want in 2004 won Tunesië in dit stadion de finale van de Afrika Cup tegen Marokko. Inmiddels brokkelt het stadion hier en daar al weer wat af, maar imposant blijft het zeker.

Nu helpt het ook dat het stadion vandaag uitverkocht is (op papier dan, want er zijn best wat lege plekken te zien). Dit uiteraard met supporters van Club Africain, want bezoekers zijn niet toegestaan. De supporters zijn uren voor de wedstrijd al verzameld in het stadion en verrichten op de dag zelf nog vele voorbereidingen aan meerdere tifo’s. Helaas gaat het uiteindelijk mis bij het omhoog takelen van de grote tifo op de korte zijde, waardoor deze sfeeractie helaas niet door kan gaan. De tifo op de lange zijde, gericht op het belachelijk maken van Esperance Tunis, slaagt gelukkig wel.

Controversie

Tijdens de wedstrijd zijn er vervolgens nog veel tekstdoeken, waar wij uiteraard de context niet van kennen. Ook zijn er veel verwijzingen naar Palestina te zien op de tribunes. Vlaggen en shirts maken duidelijk dat de situatie hier erg leeft bij de supporters. Verder is het opvallend dat er toch nog een stuk of 20 man op de ‘lege’ korte zijde staat, omringd door agenten. Na wat rondvragen blijken dit de medewerkers van Esperance de Tunis te zijn, die vanwege de veiligheid absoluut niet op de hoofdtribune geplaatst kunnen worden. Als we zien hoe zij lopen mee te schreeuwen en uit te dagen, wordt ook wel duidelijk waarom ze op de korte zijde veiliger staan.

De wedstrijd zelf is erg matig, met lekker veel schwalbes, show en aanstellerij. Het gaat pas echt los als aan handsbal van de thuisploeg (die volgens de supporters geen hands is) leidt tot een penalty voor de uitclub. Meteen regen het flesjes en andere spullen en vanuit het fanatieke vak wordt zelfs een vuurpijl afgestoken richting de penaltynemer. Of het werkt laten we in het midden, maar de penalty wordt gered. Oftewel gekkenhuis op de tribune. Overal worden fakkels afgestoken en iedereen wordt gek.

De tweede helft start met een massale pyroshow en de halve korte zijde wordt in de fik gestoken. Deze fakkels worden vervolgens van de tribune gegooid, waardoor we zelf nog even moeten wegduiken voor de vliegende fakkels. De wedstrijd zelf eindigt in 0-0, maar achteraf gaat het vooral over de penalty voor Esperance en een niet gegeven penalty voor Club Africain. De scheidsrechter is niet de meest populaire man en om naar de spelerstunnel te komen moet hij begeleid worden door 10 agenten, terwijl supporters hem aan alle kanten bekogel. Wij kregen een stuk hartelijkere ontvangst en worden gelijk al uitgenodigd voor de return in 2026. Reden genoeg om snel weer eens terug te gaan naar Tunesië dus!