Al jarenlang dromen de hondstrouwe supporters van Rot-Weiss Essen maar van één ding. Promotie weg uit die vreselijke Regionalliga; een terugkeer in het profvoetbal. Jaar op jaar weet de club het op een of andere manier altijd wel weer te verspelen. Vandaag ligt echter de ultieme kans. Nog één wedstrijd moet er gewonnen worden – thuis tegen Rot-Weiss Ahlen – om eindelijk de droom waar te maken en het kampioenschap te grijpen. Zal het dan eindelijk eens een keer goed vallen voor de gigant RWE?

Dat het zo ver zou komen dit seizoen had niemand meer verwacht. Het leek weer een typisch RWE-seizoen te worden. De club staat wekenlang boven aan, maar als het einde bijna in zicht komt wordt de buit verspeeld. Zes wedstrijden voor het einde komt concurrent Preussen Münster, vers gedegradeerd uit de 3. Liga, de club voorbij gestoken. Heel Essen is in de weken die volgen in de ban van de strijd om het kampioenschap tussen beide clubs. Overal in de stad hangen grote stickers met ‘gegen SCP‘ en het “Scheiss Preussen Münster” rolt al weken van de tribunes af.

Münster lijkt echter gewoon comfortabel op de titel af te strepen, totdat het in de voorlaatste wedstrijd blijft steken op een doelpuntloos gelijkspel tegen het kleine SC Wiedenbrück. Rot-Weiss Essen komt langszij met een beter doelsaldo. Voorafgaand aan de wedstrijd is de situatie daardoor als volgt. Beide club beschikken over evenveel punten, waarbij RWE een doelsaldo heeft van +50 en SCP van +48. In principe moet een overwinning in de laatste wedstrijd dus genoeg zijn voor Rot-Weiss. En wat zou het die club gegund zijn. Rot-Weiss Essen is namelijk, in positieve zin van het woord, de Regionalliga onwaardig.

Willy Lippens

Rot Weiss Essen is dan ook een club met een rijke geschiedenis. In de jaren vijftig was RWE een vaste naam in de Bundesliga. In 1953 wordt beslag gelegd op de DFB-Pokal en in 1955 volgt de kroon op de succesjaren. Rot-Weiss Essen is de Meister van Duitsland. Mooie timing, want het jaar erop wordt voor het eerst ‘echt’ Europees gespeeld zoals we dat nu nog altijd kennen. In het debuutjaar van de Europacup I mag Rot-Weiss Essen aantreden als vertegenwoordiger van Duitsland. Hoewel al in de eerste ronde wordt verloren van de Schotten van Hibernian, is RWE wel voor altijd de eerste Duitse club die in de Europacup speelt.

Ook in de jaren 60 en 70 speelt RWE regelmatig in de Bundesliga. Aan dit succes zit een Nederlands tintje, want de sterspeler in die jaren is de Nederlander Willy Lippens, ook wel ‘de eend’ genoemd. Als Die Ente in 1970 op het punt staat om te vertrekken naar Ajax komen de supporters zelfs in opstand. Het protest is zo hevig dat RWE het niet meer aandurft de vleugelspeler te verkopen. Willy Lippens blijf en vergroot zo zijn heldenstatus bij de supporters van Rot-Weiss Essen. Tegenwoordig heeft de Nederland een restaurant in Bottrop, niet ver van Essen, dat nog altijd populair is bij de supporters van RWE. In Duitsland weten ze wel hoe je om moet gaan met clublegendes. Die vergeet je niet.

In latere jaren ontwikkelt de club zich tot een stabiele naam op het tweede niveau, met hier en daar een uitstapje naar het derde niveau. In 2007 speelt de club voor het laatst in de 2. Bundesliga, waarna de financiële problemen en degradaties zich in rap tempo opstapelen. In 2010 is de club zo goed als failliet en wordt teruggezet naar het vijfde niveau. Meteen volgt promotie naar het vierde niveau en iedereen verwacht dat een terugkeer naar het derde niveau snel zal volgen. De realiteit blijkt anders. Inmiddels speelt de club al weer tien jaar op het vierde niveau. Tevergeefs zoekend naar de weg omhoog in het drijfzand van de Regionalliga West.

Freakz & Vandalz

Hoe erg de club ondanks de jarenlange slechte resultaten nog leeft bij de supporters merk je al als je in de buurt van Essen rijdt. Langs de weg zitten een paar hele mooie graffiti pieces van de club en haar supportersgroepen. Vooral de Freakz Essen en Vandalz Essen hebben goed hun best gedaan om zichtbaar te zijn voor de automobilisten. Dit zijn dan ook de twee grootste groepen binnen de fanscene van Rot-Weiss Essen. In de stad zelf is het vooral de grote hoeveelheid stickers die opvalt. Vaak zijn het ook echt mooie, grote stickers en de variatie in ontwerpen is gigantisch. Liefhebbers van stickerculture zijn in Essen zeker weten op hun plek.

Ook in de breedte leeft de club nog altijd gigantisch bij de lokale bevolking. RWE trekt gemiddeld meer dan 10.000 supporters per wedstrijd. Op het vierde niveau! Het zijn aantallen waar sommige Eredivisieclubs niet eens aankomen! De fanatieke supporters hebben trouwens vriendschappen met Borussia Dortmund en Werder Bremen, die ook breed worden gedragen onder de gewone supporters. Langs de weg zijn freundschaftsschals te koop met beide clubs en rondom het stadion zijn ook geel-zwarte en groen-witte shirts te zien.

Nur der RWE

Vandaag gaat het toeschouwersgemiddelde nog een extra worden opgekrikt, want het Stadion an der Hafenstraße, zoals de thuisbasis heet, is met bijna 17.000 supporters uitverkocht (het uitvak en buffervak niet meerekende). Buiten staan tevergeefs mensen met kartonnen bordjes: “Suche Karten”. Die gaan het niet meer meemaken vandaag. Ook twee uur voor de wedstrijd is het al niet normaal druk in Essen. Overal staan supporters op straat biertjes te drinken. De ultras zijn zelfs al het stadion in, hun korte zijde is meer dan anderhalf uur voor de wedstrijd al bijna volledig gevuld.

Dat is deels ook wel nodig, want er is voor de speciale wedstrijd van vandaag natuurlijk een sfeeractie gemaakt die nu voorbereid moet worden. Hoewel de kans op het kampioenschap toch nog redelijk onverwacht komt kijken de supporters al jaren uit naar een dag als deze. Er moet dus wel groots worden uitgepakt. Voordat de spelers het veld opkomen gaan daarom twee tribunedoeken omhoog. Nur der RWE staat er op de lange zijde, de slogan van de club. Alleen RWE, de rest kan de supporters gestolen worden.

Op de korte zijde staat: “Egal was kommt, wir stehen zu dir”. Wat er ook mag komen, wij staan achter jou. Een mooie tekst voor supporters die al zo veel teleurstelling hebben meegemaakt. Mocht het vandaag toch weer misgaan, dan blijven zij toch nog achter de club staan. Zo doet een echte supporter dat. Hierna volgt nog een tifo in de vorm van een sjaal. Bij deze actie gaat er echter iets mis in de coördinatie, waardoor het geheel nooit helemaal mooi strak op de tribune te zien is. Je kan natuurlijk ook niet alles hebben!

Nie wieder 4. Liga

Dan begint de langzame race tegen de klok. Want hoeveel een overwinning op het allang uitgevoetbalde Rot-Weiss Ahlen in principe geen probleem moet zijn, weet je het met RWE maar nooit. Te vroeg juichen zul je ze in Essen niet snel zien doen. Vanaf de eerste minuut is de sfeer op de tribunes fantastisch. Het clublied “Von der Ruhr bis an die Elbe” klinkt meerdere malen vol overgave uit de kelen van de supporters op alle zijdes. Er is zelfs tijd voor interactie. De lange zijde start met “Rot”, gevolgd door de fanatieke korte zijde met “Weiss”, waarna de hoofdtribune en resterende korte zijde het met een luid “Essen” mogen afmaken. Zo’n interactie tussen alle tribunes kan niet bij veel clubs.

Op het veld gaan de spelers van RWE vanaf het allereerste moment voor Vollgass-Fussbal. Ahlen wordt compleet overlopen en weet alleen door overtredingen de aanvallen nog enigszins af te stoppen. Ondanks een veelvoud aan grote kansen tikt de tijd langzaam weg zonder openingsdoelpunt. Het duurt uiteindelijk tot de 30e minuut voor de bevrijdende treffer valt. Na de 1-0 ontploffen alle tribunes compleet. De ontlading is gigantisch. Enkele minuten later klinkt er opnieuw massaal gejuich. Ditmaal niet voor een doelpunt in Essen, maar voor eentje kilometers weg. Preussen Münster komt op achterstand tegen de beloften van 1. FC Köln. Het laatste restje grote spanning wordt vervolgens weggenomen na een uur spelen als de 2-0 voor Essen binnenvalt. Dat Münster nog wel terugkomt tot 2-1 doet daar niks aan af, dat is nog altijd drie doelpunten te weinig.

Nu de buit bijna binnen lijkt is het tijd om op andere zaken te letten. Buiten het stadion zijn ze inmiddels op de ticketboxen geklommen om toch nog iets van de wedstrijd mee te pakken. Mooi is ook om te zien hoeveel de clubkleuren in het stadion gedragen worden. Bijna overal is het rood of wit en vrijwel iedere supporter heeft een sjaal mee. Sowieso heeft Essen door de jaren heen een paar schitterende shirts gehad met links naar de geschiedenis, de supporters of de stad. Niet gek dus dat deze met trots worden gedragen. In de 90e minuut geven de ultras het startschot voor de festiviteiten. Een groot spandoek met de tekst “Nie wieder 4. Liga” wordt uitgevouwd. De buit is nu toch echt binnen, RWE gaat eindelijk terug naar het derde niveau.

Platzsturm

De omroeper had het nog zo gezegd in de 88e minuut. “Supporters wees verstandig en betreed het veld niet, dat is immers verboden!” Het is gelukkig aan dovemansoren gericht. Zodra het laatste fluitsignaal klinkt vertrekken de supporters zo snel als ze kunnen in de richting van het veld. Het is een massale Platzsturm van alle zijdes. Eenmaal op het veld zie je hoe veel dit echt doet voor de mensen in Essen. Op meerdere plekken laten supporters de tranen vrijuit lopen. Andere mensen gaan op hun knieën en kussen het gras. Supporters vallen elkaar in de armen terwijl de ongeloof van hun gezicht spat. De spelers worden bedolven onder de mensenmassa.

De ultras hebben speciaal voor dit moment al hun vuurwerk bewaard. Ze beginnen aan een minutenlange pyroshow. Tientallen supporters in bivakmutsen blijven maar fakkels afsteken. Ondertussen klimmen steeds meer supporters op het doel voor de korte zijde. Ondertussen gebruiken andere supporters sleutels en scharen om het net in stukjes te knippen. Iedereen wil een souvenirtje aan de mooiste voetbaldag uit hun leven. KRAK; de lat begeeft het definitief. Het doel breekt in tweeën en wordt nog verder gedemonteerd door de supporters, die ook deze doelpalen met zich meezeulen om als eeuwige herinnering mee naar huis te nemen. Het is een compleet en ongekend gekkenhuis. Ik heb het kippenvel op mijn armen staan.

Terwijl de supporters bezig zijn om de boel compleet op stelten te zetten, wordt in het buffervak naast het uitvak een podium opgebouwd voor een spontane huldiging. Langzaamaan trekt de mensenmassa die kant op en uiteindelijk verschijnen de spelers ten tonele voor een groot feest. Voor even zijn de rollen omgedraaid. De spelers die op de tribune staan en de supporters op het veld opzwepen. Het is een fantastisch feestje, waarbij de belangrijkste boodschap van de dag ook zeker niet vergeten wordt: 3. Liga Essen ist dabei!

Dank aan Han Balk voor een groot deel van de schitterende plaatjes!

Lars Smit
Geboren in 1996 en een leven lang verliefd op NEC en voetbal in het algemeen. Helemaal gek van groundhoppen, vergane glorie en amateurvoetbal. Actief als zeer matige spits in de reserve vijfde klasse.

Ook leuk om te lezen

Reageren is niet mogelijk.