Groundhopping

Magic of the Cup: Millwall FC – Brighton FC

Het straatbeeld verandert langzaam wanneer ik van Southwark naar Bermondsey loop. Ik ruil het grote, toeristische Londen in voor de verpauperde woonwijk. Het is drie kwartier lopen van mijn verblijfplaats naar het stadion, maar de wandeling door de woonwijk is een hoogtepunt. Er is geen betere manier om het echte gevoel van de wedstrijddag te pakken te krijgen, dan opgaan in de straten waar deze het meeste leeft. Op de hoek van de straat staat een kleine man, gekleed in een veel te lange jas met een typisch Engelse ‘Flat Cap’ op. Hij is al ijsberend aan het bellen, terwijl steeds meer mannen zich om hem heen verzamelen. De dure merken die we allemaal kennen bepalen er de toon. 

Altijd de sigaar

Op het moment dat ik Zampa Road in sla en The Den zie liggen voel ik direct dat Millwall een volksclub is. Vader en zoon trappen rustig een balletje over. Enkele geblesseerde spelers staan voor de hoofdingang met supporters te praten en nemen de tijd om met ze op de foto te gaan. Naast het stadion, in een oude kantine, drinkt en eet het grootste gedeelte zichzelf moed in voor de kwartfinale van de FA Cup. Brighton & Hove Albion komt vandaag op bezoek.

Mijn goede vriend Ben blijkt vertraagd door een defecte trein. Ik spreek vast af met Mike, zijn vader. Eenmaal aan een goede pint in het supportershome vraagt Mike me wat ik in het dagelijks leven doe. Wanneer ik vertel dat ik journalistiek studeer moet hij lachen. “Laat ze dat hier maar niet horen”, grapt hij doelend op het feit dat journalisten bij Millwall niet erg geliefd zijn.

Hij vertelt er direct bij dat de krant The Guardian enkele weken geleden nog een zeer negatief artikel over Millwall plaatste, waarbij de vierde ronde waarin van Everton werd gewonnen, weer werd aangehaald. Na deze wedstrijd volgde een confrontatie tussen aanhangers van beide clubs. Kranten spraken er schande van. Millwall supporters hebben het gevoel altijd de sigaar te zijn. Zo gaat het gerucht dat Sky Sports alleen bij Millwall de microfoons op een lager volume zet, omdat het woord ‘cunt’ veelvoudig van de tribunes wordt geschreeuwd. Volgens Mike is de slechte reputatie een logisch gevolg, maar wordt het wel overdreven. “Op de duizenden mensen die hier komen is het maar een kleine groep.” Terwijl we naar het vak lopen, waar we Ben zullen ontmoeten, wijst Mike nog trots naar een stokoude teamfoto. Het eerste elftal van Millwall dat hij ooit zag spelen, in 1966.

Wisselwerking

Eenmaal op het vak komt de echte spanning. Aan de overkant stroomt de bovenste ring van de korte zijde vol met de meegereisde Brighton supporters. De onderste ring blijft leeg, omdat er angst is voor confrontaties. Dat is ook de reden dat de hoeken van het stadion niet doorlopen. Zo moeten rellen worden voorkomen. Terwijl de vakken volstromen met zingende Brighton supporters worden de thuisvakken wakker. “MIIIIIIIIIILL”, wordt er keihard ingezet. Het stadion wordt gek wanneer de spelers het veld betreden voor de warming-up.

Het zijn de typisch Britse jongens waar de mannen op de tribunes zich mee kunnen afficheren. Voor de wedstrijd begint steken de elf van Millwall de koppen nog een keer bij elkaar, gesteund door een gigantisch volume uit het stadion. Het is de wisselwerking tussen spelers en supporters die de eerste helft zo mooi maakt. De spelers combineren lef, door vooruit te voetballen, met een keiharde inzet. Vocaal is Millwall de baas in het stadion, dat zo volgepakt is dat er mensen op de tribunes zitten en staan. Met een 0-0 ruststand, tegen het grotere Brighton uit de Premier League, is men hier meer dan tevreden.

No one likes us

In Engelse stadions mag niet worden gerookt, dus staan de toiletten blauw wanneer ik in de rust beneden kom om de blaas te legen. Het is dan ook wel nodig voor de spanning, want de tweede helft blijkt nog gekker dan de eerste. Na zeventig minuten komt Millwall in een grote hagelbui op een 1-0 voorsprong, de tribunes ontploffen. Er is zelfs sprake van ongeloof. En alsof het niet gekker kan worden valt negen minuten later ook de 2-0 uit een prima uitgespeelde aanval. Maar met de bescheidenheid die bij Millwall past bleef iedereen voorzichtig. Niet onverstandig, gezien Brighton op een bizarre manier weer langszij komt. Met twee goals in de ‘dying seconds’ is het aan het uitvak om eens flink uit zijn voegen te barsten.

Er komt een verlenging aan, ongeloof heerst toch bij de Millwall supporters. In die verlenging wordt er nog een rode kaart gepakt aan de Millwall kant. Alles lijkt ondertussen in deze wedstrijd te zitten, terwijl het bekende “No one likes us, we don’t care” over de tribunes schalt. Uiteindelijk moeten er strafschoppen worden genomen en is Brighton toch de baas. Na de laatste gemiste penalty overheerst er direct trots bij de Millwall supporters. De spelers worden bedankt en het “MIIIIIIIIIILL” klinkt nog eenmaal luidkeels.

Aangekomen in de pub is de teleurstelling eigenlijk niet meer aanwezig, er wordt vooral bier gedronken en geouwehoerd. Het is de magie van de FA Cup, waarin die kleine club weer even groot kan zijn. Die wedstrijden waarin clubs, teams en supportersgroepen zichzelf weer op de kaart kunnen zetten. Het cliché blijkt ook weer te kloppen, in bekervoetbal is alles mogelijk.

Bij PGWEAR kan je altijd terecht voor een unieke kledinglijn voor fanatieke supporters. Kijk nu voor onze grote zomersale op PGWEAR.nl, de officiële webshop van het merk in Nederland. Alle bestellingen binnen Nederland en België worden vanaf 50 euro gratis verzonden!

Boy de Haan
Over de schrijver

Studeert Journalistiek om continu met voetbal, maar vooral de daarbij horende randzaken, bezig te mogen zijn. Heeft een voorliefde voor kleine dorpsclubs, stokoude tribunes en bomvolle uitvakken. Hoopt dat kunstgras ooit in zijn geheel zal verdwijnen.
    Ook leuk om te lezen...
    GroundhoppingVerenigd Koninkrijk

    Magic of the Cup; een avondje Luton Town

    Columns

    Magic of the cup?

    In de actualiteit

    Pie-Fixing

    Derby DaysIn de videotheek

    Bekervoetbal: Pitch invasion Aston Villa