Blauw is dood, leve rood bij Cardiff City

cardiff-city-scarves

De Welshe voetbalclub Cardiff City veranderde de clubkleuren van blauw naar rood. Buiten Cardiff is het protest groter dan in de stad zelf.

In de Engelse Premier League zijn elf van de twintig clubs in buitenlandse handen. Onder invloed van investeerders uit landen als de Verenigde Staten, Rusland en Maleisië is het voetbal uitgegroeid tot een bedrijfstak waarin clubs worden gezien als bedrijven met een marktwaarde. Voetbal is het product, supporters zijn de consumenten. Niet zelden gaat de zakelijke benadering bij clubs ten koste van de traditie die een voetbalclub zo anders maakt dan een bedrijf.

Bij Cardiff City FC is deze discussie tussen romantici en rationalisten actueler dan ooit. Afgelopen zomer veranderde de Maleisische eigenaar Vincent Tan de clubkleuren van blauw naar rood. In het clublogo werd de karakteristieke bluebird vervangen door de rode Welshe draak. Volgens Tan is de rode draak heldhaftiger dan de blauwe vogel en is rood beter voor ‘het merk’ Cardiff City ,,Heeft de club ooit succes gehad in het blauw?” zei Tan vorige maand tegen de BBC over de club die de voorbije decennia ronddoolde in de lower leagues. ,,Waarom zouden we vasthouden aan een merk dat nooit veel succes heeft gehad?”

De rigoureuze ingreep leidt tot verdeeldheid onder de supporters. Niemand wilde dat de clubkleur veranderde, maar de meeste supporters hebben er vrede mee zolang de club erbij gebaat is, zegt Vince Alm van de Cardiff City Supporters Club. ,,Zonder het geld van Tan zou Cardiff City waarschijnlijk al in grote problemen zijn geweest.”

De supporters die het rode shirt gedogen, hopen dat Tan de club financieel en sportief vooruit kan helpen. Tan beloofde bij de BBC nog eens 30 miljoen euro in de club te steken als ,,ik me gewaardeerd voel door de supporters”. De tegenstanders van het rode shirt hebben weinig vertrouwen in Tan, of vinden clubcultuur en traditie zwaarder wegen dan snel geld en sportief succes.

Tan redde de club in 2010 van acute financiële problemen, maar sindsdien groeide de schuld nog verder, tot bijna 100 miljoen euro. Alleen al vorig seizoen groeide de schuld met ruim 15 miljoen euro. Het is onduidelijk of vastgoedhandelaar Tan – met een geschat vermogen van 900 miljoen euro – van plan is deze schuld af te betalen, of dat hij slechts leningen verstrekt aan de club.

Met spandoeken betuigden supporters in heel Europa steun aan Cardiff in de strijd tegen het grote geld, maar in de Welshe hoofdstad zelf lijkt de groep tegenstanders relatief klein. Een paar honderd supporters, voornamelijk jongeren, voeren onder de slogan Keep Cardiff Blue actie tegen de verbanning van de bluebird. ,,Succes is tijdelijk, traditie is permanent,” luidt een spandoek.

Keep Cardiff Blue probeert de massa mee te krijgen, maar dat lukt nauwelijks, zegt Alm. ,,Dat komt ook doordat de club nu financieel stabiel is en het sportief goed gaat. Vooral de nieuwe supporters, die komen sinds het goed gaat, willen gewoon vermaakt worden als ze zaterdag naar het voetbal gaan. Die maakt het niet uit of Cardiff in het blauw of rood speelt, die willen gewoon Premier League zien.”

Essentieel was de thuiswedstrijd van vorige maand, tegen Brighton. Op elk stoeltje in het stadion had de club een rode sjaal neergelegd met in grote letters ‘CARDIFF’ en daaronder fire and passion. Het ontbreken van ‘City’ stuitte veel supporters tegen de borst, en ook de nieuwe slogan fire and passion had volgens veel fans niets met hun club te maken. Supporters zeiden vooraf dat ze zich niet zouden laten omkopen met cadeautjes en riepen op de sjaals uit protest op het veld te gooien. In het stadion bleek daarentegen dat de meeste supporters de sjaal gewoon om hadden. De club zou een seizoenkaart verloten onder de ‘rode’ supporters. Die kans op een paar honderd euro trok twijfelaars blijkbaar over de streep. Slechts een enkele sjaal belandde op het veld, ook doordat stewards verhinderden dat sjaals werden gegooid. Diverse supporters verlieten teleurgesteld het stadion bij het zien van de rode sjaals in de stadionvakken, die hun hele leven blauw hadden gekleurd.

In de competitie [is Cardiff City inmiddels gepromoveerd] naar de Premier League, zodat de club volgend jaar voor het eerst sinds 1962 weer op het hoogste niveau speelt. Promotie naar de Premier League kan volgens Alm de terugkeer van de bluebird dichterbij brengen. ,,Er zijn meer inkomsten uit de tv-gelden en de club zit dan in rustiger vaarwater.” Aan de andere kant wil Tan zijn rode club juist op het hoogste podium aan de wereld tonen. ,,In Azië verkopen rode shirts beter dan blauwe.”

Dat Tan niet om de kritiek van een deel van de supporters maalt, blijkt uit de reactie die hij gaf tegenover de BBC. ,,Zoals bij elk bedrijf is het prima als driekwart van de klanten tevreden is. Als een kwart niet tevreden is, prima. Het gaat erom dat de meerderheid ons steunt.”

Alm reageert berustend en cynisch tegelijk: ,,Wij zijn klanten. Onze mening is niet belangrijk. Traditie speelt geen rol meer. Het gaat om het geld.”

De sfeer bij wedstrijden lijdt er volgens Alm vooralsnog niet onder. ,,Sommige supporters hebben het rode shirt aan, anderen hebben een blauwe sjaal om, maar ze gaan allemaal normaal met elkaar om en zitten gewoon naast elkaar in de bus naar uitwedstrijden.”

Harde actie zal volgens Alm niet werken om Cardiff weer in het blauw te laten spelen. ,,Met radicale actie krijg je de massa niet mee. Ze moeten gewoon doorgaan met lobbyen en blauwe kleding blijven dragen om de bluebird terug te krijgen.”

De Premier League is na het ontstaan in 1992 mede door buitenlands geld uitgegroeid tot een van de rijkste competities ter wereld. Manchester United (Malcolm Glazer), Arsenal (Stan Kroenke), Liverpool (Fenway Sports), Aston Villa (Randy Lerner) en Sunderland (Ellis Short) zijn in handen van Amerikanen. Ook de Russen (Roman Abramovich bij Chelsea en Anton Zingarevich bij Reading) en Arabieren (sjeik Mansour uit de Emiraten bij Manchester City en Egyptenaar Mohamed Al Fayed bij Fulham) zijn invloedrijk. De Maleisiër Tony Fernandes bezit QPR. Southampton draait op geld van de erven van Markus Liebherr uit Duitsland en Zwitserland.

Dit artikel verscheen op 15 maart in NRC Handelsblad, de foto via Urban75.org.

Ook leuk om te lezen