Interviews

Angelmo Vyent over zijn Griekse en Albanese voetbalavonturen

Angelmo Vyent als speler in Albanië

Jarenlang was Angelmo Vyent (4 september 1991) een amateurvoetballer die zich rond de Hoofdklasse en Derde Divisie ophield. SVV Scheveningen, SC Feyenoord, FC Boshuizen, Xerxes en Capelle waren zijn werkgevers. Tot hij in 2018 besloot om het avontuur aan te gaan op het Griekse eiland Zakynthos. Een half jaar later maakte Angelmo Vyent al een stap hogerop door naar Episkopi, op het eiland Kreta, te gaan. Uiteindelijk verdiende hij daar een opmerkelijke stap. Op zijn 28e maakte hij alsnog zijn debuut in het betaalde voetbal bij het Albanese Luftëtari. Wij spraken daarom met Angelmo Vyent over de supporters van Quick Boys, bij de spits in huis slapen, Griekse heksenketels en racisme in Albanië. 

“Het grootste deel van mijn carrière heb ik in Nederland bij de amateurs gespeeld. Eén van de hoogtepunten in die periode was toen we in mijn tijd bij Capelle of Xerxes een wedstrijd tegen Quick Boys speelden. Zij konden toen tegen ons kampioen worden. Ik heb nog nooit zo’n ambiance gezien als toen. Quick Boys supporters zijn echt niet normaal. Ik denk dat dat de club is in Nederland waar ik het liefste naar toe wil. De supporters die ze daar hebben, dat is waar je voor speelt. Ook al mochten ze recentelijk niet komen vanwege Corona, zag ik toch weer beelden dat ze massaal op de duinen stonden met fakkels. Geweldig. Er is geen mooiere amateurclub dan Quick Boys. Echt jammer dat amateurclubs niet kunnen promoveren in Nederland.

Zakynthos & Kreta

In 2018 liep ik stage in Armenië. Ik had via LinkedIn iemand ontmoet die dat kon regelen. Dat was bij FC Lori, een club die heel veel Afrikaanse spelers nam. Ze hadden mij ook in zo’n huis gezet vol met Afrikaanse spelers. Met bedden waar je nog net niet doorheen zakt. Ik had een bescheiden salaris in gedachten, maar hun bod kwam zelfs daar niet eens bij in de buurt. Ze bleven me maar pushen om het aanbod toch te nemen. Uiteindelijk ben ik teruggegaan naar Nederland. Ik was een paar uur terug in Nederland toen ik weer werd gebeld. Ik heb iets voor je in Griekenland, maar dan moet je morgen vertrekken. Bij die club kon ik tekenen, maar er was mot tussen de spelers en het bestuur. Salarissen werden niet uitbetaald. Dan sta je daar ergens in Griekenland. De Senegalese spits van dat elftal, Christiano Mendy, besloot om terug te gaan naar zijn eigen stad en vroeg mij mee. Toen heb ik een week lang bij hem in huis geslapen, tot Efklidis Kourtidis weer belde. Een club op het eiland Zakynthos wil je hebben, maar dan moet je wel gelijk tekenen.

Ze speelden toevallig een wedstrijd op het vasteland, dus kon ik even gaan kijken. Nadat ik daar kennis had gemaakt met de spelers en de coach kon ik gelijk mee met de bus en de boot terug naar Zakynthos. Het eiland zelf was heerlijk en ik speelde een paar goede wedstrijden. In de winterstop wilde ik eigenlijk blijven, maar er kwam een bod van Episkopi. Die club komt uit Kreta, speelde een niveau hoger en ik kon mijn salaris verdubbelen. Daar heb ik mijn beste voetbalperiode gehad. Het was een leuke club met prettige mensen. Ik heb nog altijd wel heimwee naar daar. We hadden thuis echt een trouwe aanhang. Die werden helemaal gek als er een overtreding op ons werd begaan. Uit konden niet veel supporters de reis maken, doordat dat bijna altijd op het vasteland was.

Ik heb daar wel creepy uitwedstrijden gehad. We speelden een wedstrijd bij Ionikos, vlakbij Athene. Die supporters sporen echt niet. De spelersbus komt aan en we worden van alle kanten bekogeld met stenen. De supporters probeerden met stokken naar onze bus te komen. Ze brachten ons met politiebegeleiding naar de kleedkamer en alsnog werden we bespuugd en bekogeld. Tijdens de warming-up merkte je al wat voor effect dat had. Schoten gingen hoog over en voorzetten kwamen niet aan. In de weken ervoor hadden we veel gewonnen, maar nu verloren we 2-0. Toen we eenmaal verloren hadden, konden we wel rustig tussen de supporters doorlopen en kocht iedereen eten en drinken voor ons. Dat is dan weer de andere kant van het voetbal in Griekenland.

Een uitvak van Ionikos FC waar Angelmo Vyent tegen speelde

Alsof ik een geest was

Voor de geboorte van mijn kleine keerde ik na een half jaar terug naar Nederland. Eind augustus wilde Pirin Blagoëvgrad uit Bulgarije me op stage hebben. Ik was nog aan het werk om fitter te worden daar toen ik gebeld werd door Cerezo Hilgen, een goede vriend van me. Hij kende een man die trainer zou worden van Luftëtari en die hem had meegevraagd. Die trainer had hem ook gevraagd of hij nog een goede buitenspeler kende. Luftëtari speelt gewoon op het hoogste niveau van Albanië en had anderhalf jaar eerder nog in de voorronde van de Europa League gespeeld. Ik vertrok dus met de bus vanuit Bulgarije naar de grens met Griekenland, daar werd ik vervolgens opgehaald en naar het busstation van Thessaloniki gebracht. Vanuit daar pakte ik de bus naar de grens met Albanië om daar met de teammanager naar Gjirokastër te rijden. Na die reis was ik helemaal kapot.

Ik woonde in een klein boerendorpje daar. Na mijn eerste goede wedstrijd kenden ze me allemaal en werd ik altijd nageroepen. Supporters in Albanië zijn sowieso gek. De derby van Tirana is echt een gekke wedstrijd. Toch heb ik daar ook wat mindere ervaringen gehad. In een bekerwedstrijd tegen een tweedeklasser had ik een kleine aanvaring met een tegenstander. Vervolgens zegt hij “oe-aa” tegen me en imiteert een aap. De Albaniërs in het team vlogen op hem af en wilden hem eigenlijk stompen. Later die wedstrijd scoor ik mijn eerste goal voor Luftëtari en daag ik die gozer van eerder een beetje uit. Eigenlijk best stom van me. Het resultaat was een groot opstootje en de wedstrijd lag enkele minuten stil. Ook op straat ben ik daar nog wel eens racistisch bejegend, iets wat me in Griekenland echt niet gebeurd was. Verder is Albanië wel een mooi land, met enkele schitterende toeristische plekjes.

Op een gegeven moment ging het echter mis. We haalden hele slechte resultaten en de pers legde de schuld bij de spelers neer. De voorzitter ging daar volledig in mee en weigerde ons nog te betalen. Toen hebben we als ploeg geweigerd om nog te trainen. Dat kwam groot in het nieuws in Albanië en een dag later werden we op het matje geroepen. De president en zijn compagnons gingen helemaal los tegen ons. “Wie denken jullie wel niet dat jullie zijn. Jullie moeten werken voor je geld, anders krijg je niks!”. Ik kreeg toen nog een beetje betaald omdat ik een kleine had.

Angelmo Vyent is terug in Nederland

De resultaten verslechterden en toen werd het heel erg. Ik dreigde met een vertrek en vanaf dat moment werd er niet meer naar me omgekeken. De huur van mijn huis werd niet langer betaald. Ik ben toen naar de president gegaan om hem om uitleg en mijn geld te vragen. Alsof ik een geest was liep hij gewoon zonder een woord te zeggen langs me heen naar zijn Mercedes met chauffeur om naar Griekenland te gaan. Toen was ik er klaar me en ben ik terug naar Nederland gegaan. Het geld wat ik nog tegoed had, heb ik nooit meer gekregen.
Supporter van Partizani in de hekken
Nu werk ik bij Verisure, een bedrijf dat alarmsystemen verkoopt. We zijn zelfs de nummer 1 van Europa! Het lijkt me wel mooi om daarnaast nog jeugdtrainer te worden bij bijvoorbeeld Excelsior (inmiddels is Vyent trainer van de MO-13 van Excelsior, red.). Ik wil nog zeker 5 jaar door met zelf voetballen en daarna echt verder als jeugdtrainer of wellicht als zaakwaarnemer. Maar dan wel om spelers te helpen. Het is namelijk een eng wereldje. De meeste zaakwaarnemers zijn echt vieze mensen. Ik kon ook tekenen in de Serie C, maar dan moest ik het contract met mijn huidige zaakwaarnemer compleet verscheuren. Terwijl Efklidis Kourtidis juist een van de weinige eerlijke zaakwaarnemers is. Ik wil graag spelers die het net niet halen in Nederland een kans geven in het buitenland, zoals ik die ook heb gehad. En dan niet om zelf rijk te worden.

Twee maanden geleden was er nog interesse uit Koeweit, maar ik heb toch besloten om daar niet op in te gaan. Korte kleding is daar verboden en vrouwen moeten compleet gesluierd rondlopen. Ze bieden daar wel heel veel geld, maar geld is voor mij niet alles. Anders zat ik hier (Hendrik-Ido-Ambacht, red.) niet. Ik ben op dit moment niet speelgerechtigd, doordat ik te laat terug was om me in te schrijven in Nederland na een Sloveense stage. Vanwege mijn kleine zoek ik nu niks meer in het buitenland. Zij is zo belangrijk voor mij, dat ik graag in haar buurt wil zijn. Sinds mijn vrouw en ik in de coronaperiode uit elkaar zijn gegaan, zie ik haar maar 1x in de week. Ik wou dat dat vaker was. Corona heeft helaas veel verpest voor mij.

Angelmo Vyent in het shirt van SVV Scheveningen
Angelmo Vyent in het shirt van SVV Scheveningen, bron Pro shots

Over de schrijver

Mijn naam is Sander Wesdijk en ik heb een passie voor voetbal, reizen en fotografie. In het weekend volg ik meestal mijn club Excelsior achterna, maar ik ben ook vaak bij een obscure wedstrijd te vinden in bijvoorbeeld Polen of Israël. Tijdens wedstrijden vind ik het schitterend om de emoties van de supporters vast te leggen met mijn camera. Deze foto's wil ik graag met jullie delen!
Ook leuk om te lezen...
In de actualiteit

Succes en corruptie bij Olympiakos, de tegenstander van PSV in de Europa League

In de actualiteitVoetbal in Griekenland

Duizenden supporters van PAOK bij het stadion

In de actualiteit

Apollon Kalamarias daalt af, maar fanatieke support blijft

In de actualiteit

Oorlog in Griekenland