Een volksclub in verval

tn_CIMG0433

Het rommelt in Den Haag. Nou doet het dat vaker wel dan niet, dus we kijken er niet echt van op: de laatste plaats in de Eredivisie, en het vertoonde voetbal laat de nachtmerrie der degradatie steeds nadrukkelijker langskomen achter de duinen. Op zich is dat niet heel ongewoon; ik heb als fan van ADO Den Haag die situatie wel vaker meegemaakt. Maar nu is het echt menens: het is crisis. En niet alleen een puntencrisis of goalcrisis. Een onvervalste identiteitscrisis raakt het roemruchte ADO Den Haag als nooit tevoren.

Wanorde

ADO Den Haag staat voor heel veel dingen. Voor Aad Mansveld, Harry van der Laan, Lex Schoenmaker, en al die andere grote namen die het rood-groen, en later groengeel droegen op het veld. ADO staat ook voor een fanatieke aanhang die wel eens de grens opzoekt, voor onbeperkte vechtlust, en voor soms onrealistisch hoge verwachtingen. De geschiedenis en reputatie maken ADO Den Haag tot een van de roemruchte clubs van het land, iets om ondanks alles trots op te zijn.

Maar trots zijn op ‘mijn’ club gaat de laatste jaren steeds moeilijker. Natuurlijk is clubliefde voor het leven, en een groengeel hart verdwijnt nooit. Maar de wanorde die sinds een aantal jaar plaatsvindt brengt het voortbestaan van dat wat de club zo uniek maakt in de problemen.

De problemen begonnen eigenlijk al met de realisatie van het huidige Kyocera Stadion, als vervanging van het prachtige oude Zuiderpark. De gemeente Den Haag zag wel wat in een nieuw en hypermodern onderkomen, bij de ingang van de stad waar de A4 en A12 samenkomen. De zilveren diamant moest een niet te missen object worden, wat zou staan voor de vooruitstrevendheid van de stad. Dat een klassiek en sfeervol stadion daarvoor na om en nabij de tachtig jaar moest wijken, is bijzaak; dat oude stadion midden in de stad was toch maar onveilig en zorgde voor problemen, zo dachten de beleidsmakers van de hofstad.

Bestuurlijke chaos

De opening van het nieuwe stadion viel samen met een financiële crisis die, niet voor het eerst, het voortbestaan van de club in serieuze problemen bracht. Tegelijk met een aantal bizarre maatregelen voor het publiek die de sfeer verder de vernieling in brachten (denk aan een familietribune op de lange zijde, thuishaven van Midden-Noord), en degradatie naar de Eerste Divisie, stond de club zo ver in het rood dat alleen de rijke Mark van der Kallen de club kon redden. Maar liefst zeven miljoen euro stak hij in de club, om het voortbestaan van ADO Den Haag te garanderen.

Maar die redding, die in eerste instantie een geschenk uit de hemel was, brengt de club nu in grote problemen. Mark wil zijn zeven miljoen natuurlijk een keer terugzien, en houdt als man uit het bedrijfsleven tot die tijd de touwtjes stevig in handen. Officieel heeft hij geen heldere functie (adviseur van dit en dat), maar het is een publiek geheim dat Mark bij bijna alle besluiten het beslissende woord heeft. Een man uit het bedrijfsleven die de volledige gang van zaken bij een voetbalclub onder controle houdt, dat is vragen om problemen.

En dat blijkt: door de bestuurlijke chaos heeft de club de laatste jaren meer algemeen directeuren dan seizoenen versleten, en ook de huidige algemeen directeur (voormalig HTM-topman Piet Jansen) lijkt het niet heel lang meer vol te houden. Recentelijk zijn het door Voetbal International bekend geworden Graydonmannetje, en Rijnsburgse Boys-erelid Cees Driebergen via de achterdeur vertrokken. Hun reden om te vertrekken? De onduidelijke bestuurlijke structuur maakte het voor hen onmogelijk om hun taken op een gewenste manier uit te voeren. Dat mag ieder op een eigen manier interpreteren, maar ik kan niet anders concluderen dat Mark van der Kallen als praktische algemeen directeur ieders werk moeilijk maakt, bewust of onbewust.

Neerwaartse spiraal

Behalve een komen en gaan van algemeen directeuren haken mensen met een clubhart stuk voor stuk af op de mogelijkheid om een functie bij de club te vervullen. Het publiek schreeuwt tot de stembanden kapot zijn om mannen als Martin Jol en Dick Advocaat, mannen van de stad. Maar we weten net zo goed als zijzelf dat de bestuurlijke omstandigheden verre van ideaal zijn, en haken daarom stuk voor stuk af. Met het gedwongen vertrek van Maurice Steijn, ADO-liefhebber in hart en nieren, verdwijnt weer een man van de stad en van de club. Ook de al dertig jaar bij de club actief zijnde materiaalman André van Es moest vertrekken. Daarop hield commercieel directeur Richard Knopper (oud-speler) het zelf voor gezien, waarna in de wandelgangen wordt gesproken over het vertrek van enkele sponsoren: zij hebben geen vertrouwen meer in de huidige gang van zaken. Een neerwaartse spiraal is ingezet.

Maar wanneer eindigen de problemen? Niet zolang de club nog geld schuldig is aan Mark van der Kallen; hij blijft de touwtjes in handen houden tot de zeven miljoen euro’s tot de laatste cent zijn terugbetaald. Met de dreigende degradatie en de nu nog steeds instabiele financiële situatie van de club gaat dat nog wel even duren. Tot die tijd blijft ADO Den Haag dus in handen van zakenlui, en hoeven we niet te rekenen op bestuurlijke stabiliteit.

En de gemeente? Politieke steun is verboden, maar zelfs morele steun hoeven we, ondanks de liefhebberij van voetballiefhebber Richard de Mos, eigenlijk nauwelijks te verwachten. Het WK hockey staat immers voor de deur, dus Den Haag kan komende zomer weer lekker de sportstad uithangen. Dat de lokale betaald voetbalclub, ooit de trots van de stad, nu in ernstige problemen dreigt te komen, deert men weinig: zolang het stadion er staat, is het niet erg welk logo er op prijkt.

Hopen dat het goed komt

De supporters doen ondertussen hun uiterste best om de sfeer zo goed mogelijk te maken, met mooie sfeeracties en aanzienlijk meer gezang dan in eerdere seizoenen. Zoals het vroeger was zal het echter nooit meer worden; supportersinitiatieven worden afgewisseld met clubinitiatieven die de club meer laten lijken op een American Football-franchise: wat cheerleaders en een tweede mascotte (“het vriendinnetje van Storky”) met voetbal te maken hebben is mij onduidelijk.

Het moderne voetbal heeft onverbiddelijk toegeslagen in Den Haag. Laten we hopen dat het ooit weer goed komt.

(Foto met dank aan Club Achter de Duinen)

Ook leuk om te lezen