De finale dus, gelukkig zonder RB Salzburg, en met een affiche die voor beide clubs historisch kon worden. LASK speelde zes finales en won er maar één, in 1965, en werd dat seizoen ook kampioen. Sindsdien bleef de prijzenkast leeg. Altach won nog nooit iets; alleen al de finale halen was voor de gemeente van 7.000 inwoners het grootste succes ooit. Bovendien zou Altach de eerste club uit Vorarlberg zijn met een nationale titel, en dan ook nog Europees voetbal. Geen wonder dat de teams en de fans van beide kanten zwaar gemotiveerd waren.
Klagenfurt als vaste finaleplek
De finale wordt traditioneel op 1 mei gespeeld, in het Wörtherseestadion in Klagenfurt. Een paar jaar geleden werd besloten daar een vaste plek van te maken, naar voorbeeld van onder meer Engeland en Duitsland. Het stadion staat namelijk vrijwel het hele jaar leeg: het wegzakkende Austria Klagenfurt trekt in de tweede klasse gemiddeld niet veel meer dan duizend man, en verder zijn er hooguit wat concerten. Het werd gebouwd voor het EK van 2008 en is om politieke redenen, tegen de plannen in, nooit verkleind. Zo telt het nog altijd 30.000 plaatsen.
De LASK-fans, zo’n 15.000 man, kwamen met meer dan honderd bussen en een hele rits auto’s. Zij kozen niet voor een corteo maar verzamelden zich bij het stadion. Altach kondigde zo’n 5.000 man aan en koos naast het individuele vervoer voor een speciale trein, met een verzamelpunt bij het station en vandaar een mars naar het stadion. Uiteindelijk waren het er zo’n duizend, die met veel gezang en wat vuurwerk door de straten van Klagenfurt trokken, eigenlijk vooral door de woonwijken, gesteund door een groep GC-fans uit Zwitserland. Voor het stadion werd de sfeer nog even opgevoerd, en toen was het tijd om naar binnen te gaan, ook voor mij.
De heks, de leeuw en twee pyroshows
De LASK-fans hadden de hele boven- en benedenring van hun vak ingenomen, allemaal in zwarte shirts. Altach vulde vooral de onderste ring, allemaal in het wit. De sfeer zat er al voor de aftrap goed in, de eerste fakkels werden ontstoken, en bij het opkomen van de ploegen toonden beide kampen een mooie actie. LASK ontvouwde een groot spandoek met een kaartenlegster in haar heksenkamer, achter de leus “Die Karten stehen gut”, oftewel: de kaarten staan goed. Omringd door talloze kaarsen die met fakkels werden aangestoken. Bij Altach verscheen een doek met een leeuwenkop en de letters SCRA. Toen dat weer verdween, had iedereen een zwart of wit hesje aan, zodat de hele sector in strepen kleurde. Daarbovenop volgden in de eerste helft twee pyroshows met hele reeksen fakkels. LASK hield het gebruik van pyro beperkt tot de doelpunten.
Het werd een levendige, spannende finale die heen en weer golfde, met afgekeurde en goedgekeurde doelpunten, veel emotie en goed voetbal. De sfeer bleef gigantisch. Dat LASK luider klonk, lag vooral aan het grotere aantal fans.
VAR, verlenging en verlossing na 61 jaar
Bij het begin van de tweede helft wachtte iedereen op de grote pyroshow. Een paar jaar geleden waren de ultras van Rapid en Sturm Graz daarmee hét hoogtepunt van de finale geweest, met beelden die de voetbalwereld rondgingen. Dit keer gebeurde er niets. Later hoorde ik dat de voorraad van LASK door de politie zou zijn onderschept; bevestigen of ontkennen kan ik het niet. Altach wachtte tot halverwege de tweede helft en ging toen alsnog los met rookpotten en een rits vuurpijlen. Niet zo indrukwekkend als de genoemde voorbeelden, maar voor een kleine groep als Altach toch mooi.
Op het veld was er even iets minder spektakel, maar spannend bleef het tot het eind. Tot LASK in blessuretijd dan toch de winnende leek te maken. Extase, vuurwerk, en toen de VAR. Geen doelpunt, een paar centimeter buitenspel. Een koude douche voor de al feestende LASK-fans. Verlenging dus, en daarin bleek LASK, op dat moment ook koploper in de Bundesliga, toch de sterkere. Binnen drie minuten viel het twee keer, en de beker was alsnog binnen. Geen eerste prijs voor Altach, maar wel de verlossing voor LASK: na 61 jaar vol degradaties en faillissementen weer eens een titel. Na de huldiging werden beide teams voor de eigen curva gevierd. Bij LASK lieten ook de aanwezige Zwitserse vrienden van Young Boys zich zien, met een felicitatiespandoek en gele fakkels.
Daarna bleef alles rustig, en reed ik naar een gezellig hotelletje even buiten Klagenfurt, om de volgende dagen te vullen met nog wat mooi Oostenrijks voetbal.
P.S. Een paar weken later pakte LASK op de slotdag ook nog het kampioenschap. Precies 61 jaar na de vorige dubbel, die tot dan de enige titels van de club bleven, was het opnieuw raak. Een heel speciaal verhaal.
