De loting voor de halve finales was goed en slecht tegelijk. Het vervelende RB Salzburg trof thuis outsider Altach en leek zo vrijwel zeker een finaleplek te pakken, wat nooit echt goed is voor de sfeer. De andere halve finale was wél een mooie: de regionale clash tussen Ried en LASK, altijd goed voor spektakel. Logisch dat ik die zou volgen, zeker omdat beide wedstrijden op dezelfde avond speelden. Dus stapte ik na het werk vol spanning in de auto voor de rit van ruim tweeënhalf uur naar Ried.
De rit in de mist
Tot in Braunau, vlak bij de Oostenrijkse grens en op een half uur van Ried, was er niets aan de hand. Toen doken uit het niets de eerste mistbanken op, en vlak voor Ried zag ik de weg nog nauwelijks. Ik parkeerde in de buurt van het stadion en keek in de richting waar ik wist dat de lichtmasten stonden. Ik kon ze niet zien, terwijl ze al brandden. Toen kreeg ik het gevoel dat het vanavond wel eens mis kon gaan.
Afgelast, maar de curva’s zongen door
Bij het stadion ging desondanks alles zijn gewone gang. De toeschouwers stroomden binnen en de bussen met de LASK-ultras bereikten onder politiebegeleiding de parkeerplaats. Dus ook ik naar binnen, meteen de tribune op om de voorbereidingen van de tifo’s te volgen. Jammer genoeg zag ik de thuiscurva maar voor de helft, en het uitvak was bijna helemaal niet te zien. Toch warmden de spelers zich op, en bij een kleine opklaring zag ik in het vak van LASK vlaggen en de aanzet tot een tifo. Horen kon je beide kanten prima, want de gezangen en de wederzijdse verwensingen waren al volop bezig.
Toch had ik het nare gevoel dat dit zicht niet genoeg zou zijn voor een wedstrijd. En ik kreeg gelijk: een kwartier voor de geplande aftrap werd het duel afgelast en verschoven naar een nog te bepalen datum. Heel jammer voor mij, met het vooruitzicht op het spektakel van de ultras, maar natuurlijk ook voor de vele supporters die er al waren.
Toch ontstond er geen onrust. Integendeel: beide curva’s zongen en scholden nog een half uur rustig door, en de LASK-ultras maakten de mist met een paar fakkels nog wat dichter. Daarna liepen de tribunes langzaam leeg, en vertrok ook ik weer naar de auto. De terugweg duurde ruim drie uur, omdat de mist me lang parten speelde.
En toch een finalist: Altach
Onderweg hoorde ik wel goed nieuws. In de wedstrijd die zo’n vijftig kilometer verderop in Salzburg wél doorging, ook met mist maar net nog speelbaar, was RB Salzburg uitgeschakeld door Altach. Voor het eerst in de clubgeschiedenis stond Altach in de finale.
En de inhaalwedstrijd? Die werd twee weken later in Ried gespeeld, mét de tifo’s en met LASK als winnaar op weg naar de finale. Precies op een avond dat ik niet in Ried kon zijn.
