Voetbal onder de skischans: een lost ground-game in Garmisch-Partenkirchen

Toen een vriendengroep van groundhoppers en amateurvoetballers in 2019 tijdens een wedstrijd op Cyprus bedacht waarom ze eigenlijk nooit eens samen voetbalden, ontstond het idee om een eigen ploeg te vormen. Eén seizoen lang zouden ze ergens in het lage amateurvoetbal meedraaien. Toevallig zat PSV Braunschweig, een grote omnisportvereniging, dat jaar net zonder eerste elftal. Niet moeilijk te raden wat die gesprekken opleverden.

Niet veel later, de eerste competitiewedstrijden waren al gespeeld, kwamen de groundhoppers op een volgend idee: lost grounds niet alleen bezoeken, maar er ook weer voetballend leven in blazen door er zelf te gaan spelen. Ze dachten meteen aan het Motodrom Halbemond in Oost-Friesland, en ook de verantwoordelijke autoriteiten daar reageerden positief. Alles werd door de PSV-leden in hun eigen vrije tijd geregeld, en in september 2020 kon de eerste wedstrijd tegen een lokale amateurploeg plaatsvinden, ondanks corona. Het idee was geboren en de première geslaagd. In de jaren daarna volgden meer van dat soort wedstrijden op lost grounds, in 2025 voor het eerst zelfs in het buitenland, in Engeland.

Een skistadion uit 1936

Het Olympia-Skistadion van Garmisch-Partenkirchen ligt in het uiterste zuiden van Duitsland, vlak tegen de Oostenrijkse grens. Het werd gebouwd voor de Olympische Winterspelen van 1936. Meer dan 100.000 toeschouwers volgden toen, in en vooral rondom het stadion, de beslissing in het schansspringen. Om politieke redenen zouden ook de volgende Spelen, in 1940, weer in Garmisch-Partenkirchen plaatsvinden. Daarvoor werd het stadion groter en een stuk indrukwekkender herbouwd. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog gingen die Spelen echter nooit door.

Tegenwoordig is het stadion vooral bekend van het Neujahrs-Skispringen, dat hier elk jaar op 1 januari voor zo’n 25.000 toeschouwers wordt gehouden. De schans werd in 2007 voor het laatst herbouwd, en tussen 2017 en 2022 werd het inmiddels als monument geklasseerde stadion volledig gerestaureerd en van lichtmasten voorzien.

Een veld dat eerst groter moest

Ooit werd hier ook gevoetbald, in de jaren zeventig zelfs regelmatig. Daarna nog maar sporadisch, en zo’n twintig jaar geleden verdween het voetbalveld helemaal om plaats te maken voor andere evenementen. Precies die verdwenen voetbalhistorie maakte het stadion voor de jongens van PSV Braunschweig een ideale keuze voor hun lost ground-game.

Er kwam heel wat organisatie bij kijken. Het opnieuw aangelegde grasveld in het midden van het stadion is niet groot genoeg voor een echt voetbalveld, terwijl dat voor veel groundhoppers nou juist de voorwaarde is om een stadion officieel te kunnen vincken. Daarom werd uit München per vrachtwagen kunstgras aangevoerd om het veld te vergroten. Ook aan de rest werd gedacht: eet- en drinkgelegenheden, een landkaart waarop elke groundhopper met een speldje zijn plaats van herkomst kon prikken, en een plek om stickers te plakken, want dat mocht in het monument zelf niet. De aftrap stond gepland om 15.30 uur, de klassieke aanvangstijd van bijna alle Bundesligawedstrijden van vroeger. En omdat het een skistadion is, zouden een paar jonge sporters van de lokale skiclub van de schansen springen.

Er was alleen nog een tegenstander nodig. De lokale club, 1. FC Garmisch-Partenkirchen, net gedegradeerd uit de Landesliga, bedankte vriendelijk omdat alle spelers met zomervakantie waren. Uiteindelijk werd FC Mainaustraße bereid gevonden, een club uit München die ooit ontstond als vrijwilligersproject voor de opvang van asielzoekers en tegenwoordig gewoon in de reguliere A-Klasse meedraait.

Snikhete zaterdag, 2.713 toeschouwers

27 juni was een snikhete zaterdag, na een week met recordtemperaturen in heel Duitsland en Europa. Dat er bewust een WK-dag was uitgekozen, hoorde er trouwens ook bij. Al bij het aanschuiven voor de ingang was het zweten, en omdat er in het stadion nergens een dak is, waren de weinige schaduwplekken snel bezet. Uiteindelijk kwamen er precies 2.713 toeschouwers op af, grotendeels groundhoppers en supporters uit bijna heel Duitsland.

De wedstrijd zelf was die dag niet het belangrijkste. Voor de statistiek: de bezoekers uit München wonnen met 1-3. Waar het echt om ging, was genieten van de bijzondere sfeer van dit historische stadion, met de bergen en de springschansen als decor, heel veel foto’s maken en een glas drinken met vrienden. Even was er een schrikmoment, toen tijdens de rust een van de jonge schansspringers bij de landing zwaar ten val kwam. Hij moest bijna een half uur worden verzorgd voordat hij kon worden afgevoerd. Voor de rest was het een ontspannen voetbalmiddag in een prachtig decor, en voor mij tegelijk de afsluiter van het seizoen 2025/26.

In het stadion werden trouwens al kaarten verkocht voor het volgende lost ground-game, dat op 3 oktober wordt gespeeld in het Jahnstadion in Marl-Hüls, net boven het Ruhrgebied, niet ver van Gelsenkirchen. Mocht iemand daar dan toevallig in de buurt zijn.