In eigenlijk elk land is de bekerfinale een van de hoogtepunten van het jaar. In een land als Polen, waar de ultrasbeweging misschien wel het meest levend is van allemaal, is het elk jaar reden voor ongekend mooie sfeeracties. Ons hart maakt dan ook een sprongetje als Lech Poznan zich plaatst voor de bekerfinale van Polen. Tegenstander Rakow Czestochowa is weliswaar niet zo denderend qua supporters, maar alleen de aanwezigheid al van de Kolejors moet genoeg zijn. Niks staat een mooie voetbaldag nog in de weg. Toch…?

Op de wedstrijddag verzamelen de supporters al op tijd in Warschau – de finale van de Puchar Polski wordt altijd gespeeld in het Nationale Stadion van het land. Beide groepen hebben een aparte fan area toegewezen gekregen, waardoor aan de ene kant een blauwe zee en aan de andere kant veel rood-blauw te zien is. Het weer is prima, de supporters lijken er zin in te hebben en voor ons geldt hetzelfde. Laat de finale maar zo snel mogelijk beginnen, niks kan onze dag nog verpesten!

Toch verzamelen er op de achtergrond al dagenlang donkere wolken rondom de bekerfinale. De lokale autoriteiten hebben namelijk om onverklaarbare redenen een paar supportersonvriendelijke maatregelen ingevoerd. Ten eerste wordt de supporters verboden om in corteo naar het stadion te komen, iets wat normaal altijd gebeurt bij een wedstrijd zoals de bekerfinale. Nog onverklaarbaarder is het tifoverbod dat de supporters opgelegd krijgen. Sterker nog, als het aan de autoriteiten ligt, mag er überhaupt geen vlag groter dan twee meter het stadion in. Weken voorbereiding kunnen de prullenbak in.

De supporters hopen tot het laatste moment dat dit gewoon een staaltje blufpoker is van Warschau, maar niks blijkt minder waar. Het corteoverbod en vervolgens ook het tifoverbod blijven gehandhaafd. Hoewel de fanatieke supporters de hele reis van Poznan naar Warschau al hebben gemaakt en inmiddels, allemaal in blauwe t-shirts gehuld, voor de poorten staan, zijn ze resoluut. Als er zo wordt omgegaan met supporters, dan speel het maar gewoon zonder supporters. Lech Poznan boycot de bekerfinale. Het statement is gemaakt en wordt ook massaal gedragen aan de blauwe zijde die op plukjes reguliere supporters na dus ook compleet leeg blijft.

Aan de andere zijde hebben ze schijnbaar minder moeite met deze extreme supportersonvriendelijke maatregelen. De Ultras van Poznan hopen eigenlijk op wat solidariteit van hun tegenstander. Een massale boycot van beide kanten komt natuurlijk veel duidelijker en harder aan bij de autoriteiten. Rakow maakt echter de keuze om gewoon het stadion te betreden voor de bekerfinale in plaats van te ageren tegen de belachelijke regels.

Soms moet je als supporters (sportieve) rivaliteit aan de kant zetten en gezamenlijk een statement maken voor alle supporters. Dat Rakow besluit om hier niet in mee te gaan komt ze in de dagen die volgen op veel kritiek te staan van alle andere Poolse supportersgroepen. De plastic club die toch ook al niet bekend staat om haar fanatieke supporters bevestigt hiermee nogmaals haar status als lelijk eendje van de Poolse supportersscene.

Het contrast tussen de bijna lege zijde aan de ene kant en de rood-blauwe supporters aan de andere kant is pijnlijk. De rood-blauwe supporters worden trouwens vandaag gesteund door tientallen supporters van MOL Fehervar (het voormalige Videoton). Het is de enige vriendschap die de supporters van de club hebben. Het ontbreken van echte binnenlandse vriendschappen zegt ook alweer veel over de status van Rakow in het Poolse supporterslandschap.

Voor de foto’s is het leuk dat er supporters aanwezig zijn, maar het laat toch een nare smaak bij ons achter dat de supporters van Rakow niet mee doen aan de boycot.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is gaat Rakow er op het veld ook nog eens met de overwinning vandoor. Het Poznan van Mickey van der Hart heeft op het veld weinig in te brengen en gaat uiteindelijk met 1-3 ten onder.

De spelers van Rakow vieren het feestje uitgebreid met de supporters, hoewel beide partijen door de aanwezigheid van dikke netten (nog een leuke maatregel) van elkaar worden gescheiden. Het zou normaal een mooi beeld zijn, maar vandaag voelt alles als een vergiftigde appel. De lokale instanties zijn erin geslaagd om de bekerfinale van Polen compleet de nek om te draaien. Chapeau!

 

Sander Wesdijk
Mijn naam is Sander Wesdijk en ik heb een passie voor voetbal, reizen en fotografie. In het weekend volg ik meestal mijn club Excelsior achterna, maar ik ben ook vaak bij een obscure wedstrijd te vinden in bijvoorbeeld Polen of Israël. Tijdens wedstrijden vind ik het schitterend om de emoties van de supporters vast te leggen met mijn camera. Deze foto's wil ik graag met jullie delen!

Ook leuk om te lezen

Reageren is niet mogelijk.