In de actualiteitInterviews

In gesprek met: Royston Drenthe, “Daar kreeg ik mijn eerste adrenaline kick als speler”

In gesprek met Royston Drenthe

De meeste mensen herinneren Royston Drenthe van zijn transfer naar Real Madrid, maar hij is vooral een liefhebber van het spelletje. Wij spraken met hem over van alles en nog wat. Van zijn leven in Spanje tot de beste supporters, en natuurlijk ook het spelen voor een amateurclub.

Hey, Royston Drenthe! Hoe is het leven?
“Een druk leven hoor. Ondanks dat ik door Corona een tijdje zoekende ben geweest, ben ik nu wel weer heel erg druk. Gisteren nog een bijeenkomst gehad bij Kozakken Boys met het bestuur. Dat we water bij de wijn moeten gaan doen. Met mijn bedrijf is het ook het hoofd boven water houden nu. Dat soort dingen komen allemaal op je pad. Dus het gaat wel goed, gezond ook, maar zolang Corona er nog is gaat het nooit goed-goed zijn.”

Je hebt natuurlijk veel mooie clubs gehad. Heb je veel fysieke herinneringen aan jouw carrière bewaard?
“Ik ben daar echt niet heel erg mee bezig geweest. Laatst was ik toevallig bij een maatje thuis en toen zag ik wat een verzameling hij had van mijn carrière. Bizar. Hij koestert dat op een hele andere soort manier. Ik ben daar veel te laks in. Leuker vind ik dan om te zien dat hij dat allemaal nog zo bewaard heeft.”

In welke fase van jouw lange carrière ben je nou het gelukkigst geweest?
“Ik weet dat mensen nu denken dat ik Madrid ga zeggen. Dat was ook top, ik heb daar ook veel mooie dingen gezien en meegemaakt. Maar als ik kijk waar ik nu sta als mens, dan ben ik toch het meest tevreden met waar ik nu ben en wie ik nu ben. Van elke fase heb ik weer wat geleerd.”

Hoe was het om op zo’n jonge leeftijd naar Madrid te gaan?
“Het leven in Madrid was compleet anders dan ik in Rotterdam gewend was. Daar kende ik alle straatjes, alle plekjes. Het heeft een tijd geduurd voor ik dat in Madrid ook had. Dan word je toch een beetje een Spanjaard. Pak je de siësta’s mee enzo.”

Royston Drenthe in actie voor Real madrid
(bron Soccrates)

Daarna bij Hercules Alicante heb je ook nog wel eens problemen gehad met de supporters las ik?
“Ik werd daar op een gegeven moment neergezet als een geldwolf, terwijl niemand wist hoe het echt zat. Ik werd natuurlijk gewoon niet betaald door mijn werkgever. Het leek er ook niet op dat dit zou gaan veranderen en toen heb ik de knoop voor mezelf doorgehakt. Als jonge jongen dacht ik: als jullie niet betalen, dan ga ik minder moeite doen. En ik snap de mensen dan wel, die praten als supporters vanuit de liefde voor hun club. Zij irriteerden zich aan mijn laksheid. Toen ik twee weken in Nederland was geweest omdat ik toch niet betaald werd is het toen geëscaleerd en was het Royston Drenthe tegen de Ultras Sul van Hercules…”

Vervolgens maakte je de stap naar Everton. Hoe was het om in de Premier League te voetballen?
“Dat is sowieso de beste competitie waar ik heb gespeeld. Dat paste perfect bij mijn speelstijl. Ik had ook een hele toffe band met de supporters van Everton.”

Ook heb je nog even in Turkije gespeeld, bij Kayseri Erciyesspor. Wat vond je van de sfeer in Turkije?
“Turkije is wel echt different man. Als je ziet hoe daar wordt geleefd voor het voetbal. Turkse mensen hebben echt trots. Zij leven echt voor hun club. Dat is wel echt de kers op de taart als je daar grote wedstrijden mag spelen. Ik weet nog wel dat we uit speelden bij Galatasaray, tegen Wesley (Sneijder, red.). We kwamen 1-0 achter en de decibels waren zo hoog daar dat je gewoon jouw eigen teamgenoten niet eens meer kon verstaan. En op een gegeven moment leg ik de bal diagonaal bij Björn Vleminckx neer en die schiet hem op de volley binnen. Het stadion was in één klap doodstil. Sick om te zien.”

Bij welke club zijn de supporters je het meeste bijgebleven?
“Dan moet ik toch voor De Kuip gaan. Dat is toch mijn basis geweest. Daar heb ik kennis gemaakt met echte supporters, met fanatiekelingen. Ik heb mooie dingen gezien in het buitenland, maar bij Feyenoord kreeg ik echt mijn eerste adrenaline kick als speler. Ik kom daar ook nog steeds wel eens, met mijn zoon.”

Royston Drenthe in de Kuip bij Feyenoord
(bron Soccrates)

Je bent sowieso wel een echte liefhebber. Je hebt zelfs nog een keer bij de amateurs meegespeeld?
“Bij VV Dongen ja. Dat soort dingen vind ik ook heel leuk om te doen. Mensen willen heel snel de stempel plakken van dat is Drenthe van Madrid. Maar ik ben gewoon Drenthe van Rotterdam; een boy uit de hood. Ik ben nog steeds normaal, een mens van vlees en bloed zoals iedereen. Voetballers zijn ook gewoon normale mensen. Ook al doen ze alsof ze heel different zijn. Ze zijn gewoon allemaal jongens met een klein hartje. Ze kijken alleen iets te veel filmpjes van Zlatan met zijn grote uitspraken. Maar je bent niet different dan de rest omdat je het gemaakt hebt als voetballer.”

Royston Drenthe in actie voor het Nederlands Elftal
(bron Soccrates)

Lees hier al onze gesprekken met voetballers, trainers en voetbalsupporters terug.

Over de schrijver

Mijn naam is Sander Wesdijk en ik heb een passie voor voetbal, reizen en fotografie. In het weekend volg ik meestal mijn club Excelsior achterna, maar ik ben ook vaak bij een obscure wedstrijd te vinden in bijvoorbeeld Polen of Israël. Tijdens wedstrijden vind ik het schitterend om de emoties van de supporters vast te leggen met mijn camera. Deze foto's wil ik graag met jullie delen!
Ook leuk om te lezen...
Columns

Feyenoord lijdt aan chronisch wishful thinking

Against Modern Football

Super League? Rot maar op en keer niet meer terug

In de actualiteit

Sparta Rotterdam, 133 jaar, én jaren nog hierna…

In de actualiteit

Stadion Feijenoord "De Kuip": 84 jaar