In de actualiteitIn gesprek met

In gesprek met: Jeroen Verhoeven, dé cultheld van de lage landen

Foto van Jeroen Verhoeven
In de Hekken Shop

Jeroen Verhoeven geniet in Nederland grote bekendheid als cultheld. Hij keepte onder meer bij FC Utrecht en Ajax. Wij gingen met hem in gesprek over zijn merkwaardige loopbaan.

Hoi, Jeroen Verhoeven! Hoe ziet jouw leven er tegenwoordig uit?

“Ik ben, samen met een compagnon, eigenaar van Indoorspeeltuin Plezier, waar we jongeren als dagbesteding een soort van onderwijs bieden. Het gaat dan vooral om thuiszitters, die we proberen aan te moedigen om naar school te gaan en structuur proberen te geven. Hierbij gaat het om jongeren met bijvoorbeeld autisme, of angststoornissen. Op dit moment hebben we ongeveer 50 cliënten en 30/35 medewerkers. Dat hebben we in twee jaar tijd voor elkaar gekregen. Tegelijkertijd is het heel zorgwekkend dat hier zoveel vraag naar is vanuit jongeren. Ik vind toch dat het een soort vergeten groep is.”

“Thuiszitters vormen een vergeten groep”

Dat moet vast veel voldoening geven aan jezelf?

“Het geeft zeker voldoening. En helemaal als je ziet dat sommige jongeren na drie maanden gewoon zeggen dat ze naar de snackbar om de hoek gaan, om eens kijken wat ze daar kunnen doen met wat ze bij ons geleerd hebben. En dat ze dan zo zo een baantje weten te vinden. Super tof! Of jongeren die weer gemotiveerd raken om terug naar school te gaan en zelfs op regulier onderwijs instromen. Mooier kan je het niet hebben.”

Schitterend! Wel mooi dat je op deze manier wat kan teruggeven.

“Ja, het is ook wel grappig. Mensen vragen wel eens of ik weer wat zou willen doen in de voetballerij, maar dat heb ik helemaal niet. Ik voetbal af en toe bij FC De Rebellen. Daar heb je veel jongens die nog wel in de voetballerij actief zijn, maar daar ligt mijn passie helemaal niet meer. Dat heb ik 25 jaar gedaan. En nu heb ik iets anders gevonden waar ik me volledig op kan storten.”

“Ik voetbal nog af en toe, bij FC De Rebellen”

Maar mis je het voetballeven dan niet?

“Ik ben blij met wat ik nu doe, maar het spelletje zelf mis ik wel. Maar toen ik voetbalde kwam de tijd al van voetbalanalyses, wat nu heel extreem is. Dan ga je eerst trainen, daarna analyseren. Wedstrijd spelen, daarna analyseren. Op een gegeven moment word je dan voetbalmoe. Dan is het te veel. Ik heb een super mooie tijd gehad, die ik nooit had willen missen. Alles wat ik daar geleerd heb neem ik nu mee in mijn nieuwe werk.”

Volgens mij ben je ook echt heel jouw voetballoopbaan jezelf gebleven. Een persoonlijkheid die nogal afwijkt van de gemiddelde voetballer die vooral bezig lijkt met snelle auto’s en lekkere wijven. Is dat ooit lastig voor je geweest?

“Niemand kan zeggen dat ik me anders heb voorgedaan, haha. Lastig is het nooit geweest. Maar je moet dan ook bedenken dat ik bij Volendam heb gespeeld, daar zijn de salarissen ook niet zo hoog. Tegenwoordig is het allemaal Instagram, dat was toen eigenlijk nog niet. Je hoefde niet interessant te doen voor de bühne. Dat was een hele andere tijd. Ik heb me er ook niet aan geïrriteerd hoor. Ik heb me wel geïrriteerd aan de omslag dat het voetbal veel individueler is geworden. Spelers zijn veel meer bezig met hun eigen ik, in plaats van met het team. Zo zit ik niet in elkaar.”

Hoe heb je jouw tijd bij Volendam beleefd?

“Een gemoedelijke, maar wel kritische club. Je moest kampioen worden en het liefst met goed voetbal. Iedereen in Volendam heeft een talent, iedereen is sportief. Dus iedereen heeft ook een mening. Maar ik heb echt een geweldige tijd gehad. Veel gewonnen en ook wel wat verloren. Twee keer promotie, waarvan één keer kampioen. Twee keer gedegradeerd. Een mooie tijd dus, met het kampioenschap als absolute hoogtepunt. Op de laatste dag de prijs pakken tegen Den Haag. Dan is het faist, zoals ze in Volendam zeggen.”

Hadden jullie ook een leuk team?

“Zeker weten. Ik heb altijd gezegd: ‘Kampioen word je in de kroeg.’ Daar leg je de basis. Ik kon soms wel eens een klootzak zijn in het veld, maar daarna namen we dan een biertje en spraken we het uit. Dat gebeurt tegenwoordig niet meer.”

“Ik heb altijd gezegd: ‘Kampioen word je in de kroeg'”

Dat was dan bij Volendam zo, maar hoe was dat bij Utrecht of Ajax?

“Bij Ajax was het heel anders. Aan het begin van het seizoen had je 30 man. Aan het einde van de transferperiode keek je om je heen en zaten er 24 anderen. De Internationals gingen natuurlijk ook nog regelmatig twee weken weg. Echt heel anders. Bij Utrecht hadden we het eerste jaar wel echt een mentaliteit van je wint met zijn allen, en je verliest met zijn allen.”

Is er nog een wedstrijd in jouw Ajax-periode waar je speciale herinneringen aan bewaart?

“Ja, maar niet eentje die ik zelf heb gespeeld. De dertigste kampioenswedstrijd tegen FC Twente. Zelfs ik, als wissel, was ongelooflijk zenuwachtig. Zo’n thriller kan je bijna niet schrijven. Alleen met winst tegen de directe concurrent ben je kampioen. Een jaar later nam ik afscheid met de 31e titel. Er zijn slechtere manieren om afscheid te nemen. Ik mag niet klagen. Ik heb genoeg prijzen in mijn handen gehad.”

Hoe heb je de Europese wedstrijden tegen bijvoorbeeld Anderlecht en Spartak Moskou ervaren?

“Het grappige is, op dat moment ga je gewoon van wedstrijd naar wedstrijd. Je bent alleen maar door aan het gaan, je staat er niet bij stil. Ik weet nog wel dat ik tegen Spartak Moskou doodziek op mijn nest lag, met buikgriep ofzo. Die wedstrijd heb ik dan kunnen spelen om vervolgens weer gestrekt op bed te gaan liggen. Pas later ga je aan zulke momenten terugdenken. Niet dat ik zo vaak terugdenk hoor, alleen voor interviews als dit denk ik er weer over na, haha.”

Zijn er dan nog medespelers waar je echt een goede band mee hebt opgebouwd?

“Met Van der Maarel heb ik nu nog wel eens contact. Met Jack Tuyp en Kwakman ook. Maar je moet je wel bedenken, de voetballerij is heel anders dan de normale wereld. Je voetbalt elke dag samen en van de ene op de andere dag kan je getransfereerd zijn. Het leven gaat weer door.”

“De voetballerij is heel anders dan de normale wereld”

Welke wedstrijd springt er voor jou bovenuit qua sfeer?

“In De Kuip, met Volendam. Echt heel indrukwekkend om daar te staan. En dan pakte ik een bal, hoorde al die mensen schreeuwen en keek omhoog en zag mijn buurman staan. Hey. Hey. En weer door. Dat vond ik heel grappig. Maar verder zat ik tijdens de wedstrijd toch vooral in mijn focus.”

Heb je ooit overwogen om een avontuur in het buitenland aan te gaan?

“Die drive is er nooit echt geweest. En dat komt ook door de beeldvorming. Het altijd moeten vechten tegen de menigte waar iedereen wel een mening over me had. Als je mij googlede kwam er als eerste woord ‘pizza’ omhoog. En als je in het buitenland wil voetballen gaan ze toch eerst even kijken wie je precies bent. Daarom heb ik daar nooit een illusie van gemaakt.”

Ben je zelf nooit moe geworden van dat pizza verhaal?

“Het was wel zo dat op een gegeven moment niet meer gekeken werd naar hoe ik speelde. Als ik een fout maakte lag het altijd daaraan. Als het goed ging, dan ging het alsnog weer over het pizza verhaal. Het is nu pas dat de mensen terugkijken en zeggen: ‘Hij was toch wel een goede doelman.’ Dertien jaar later, haha. Maar ik heb me er nooit druk gemaakt. Het enige wat ik er aan kon doen was ballen pakken. En dat heb ik gedaan. Ik kon alleen maar van mijn nadeel, van mijn lijf, mijn voordeel maken. Nou, niemand kwam bij mij bij een hoge bal de zestien in.

Bij De Dijk heb je uiteindelijk jouw carrière afgesloten. Wanneer wist je dat het genoeg was?

“Dat was voor mij heel makkelijk. Ik kreeg in de 50e minuut een balletje over de grond. Die raapte ik op met mijn linkerarm, één hand. En ik heb een halfuur mijn linkerarm niet meer op kunnen tillen. Toen wist ik wel dat het nu wel klaar was. Het lijf was klaar. Ik kan nu nog geen 500 meter rennen zonder dat het voelt alsof er messen in mijn achillespees steken. Mijn schouderkom ligt er helemaal verkeerd in. Ik moet nu al opletten bij het optillen van een kratje bier, haha.”

Lees hier al onze gesprekken met voetballers, trainers en voetbalsupporters terug.

In de Hekken Shop
In de Hekken Shop
Over de schrijver

Geboren in 1996 en een leven lang verliefd op N.E.C. en voetbal in het algemeen. Helemaal gek van groundhoppen, vergane glorie en amateurvoetbal. Actief als zeer matige spits in de reserve vijfde klasse.
Ook leuk om te lezen...
GroundhoppingIn de actualiteitScandinavië

FC Midtjylland: De Deense underdog in Poule D van Ajax

Dit was het weekend

Dit was het weekend

Dit was het weekend

Dit was het weekend

In de actualiteitIn de geschiedenisboeken

In De Geschiedenisboeken: De Slag om Het Zuiderpark