In gesprek met

Guy Smit over de IJslandse mentaliteit en keepen in een uitgehakte rots

Guy Smit bij een vulkaan in Ijsland

Guy Smit (19 januari 1996) speelde in de jeugd van Vitesse en zat één seizoen op de bank bij NEC Nijmegen. Na stages bij Brighton & Hove Albion en Arsenal kwam hij terecht bij FC Eindhoven. Mede vanwege een dubbele beenbreuk werd zijn periode in Eindhoven geen succes. Na zijn conditie op peil te hebben gehouden bij De Graafschap maakte hij op zoek naar speeltijd een grote stap. Guy Smit vertrok naar Leiknir Reykjavik, actief op het tweede niveau van IJsland. In zijn eerste seizoen behaalde de club promotie en werd hij uitgeroepen tot beste keeper van de competitie. Aankomend seizoen staat Guy Smit voor zijn debuut op het hoogste IJslandse niveau. Wij spraken met Guy Smit over het leven in IJsland, grote mannenvoetbal, uitwedstrijden op de mooiste plekken en zijn Engelse droom.

Ik was pas 16 toen ik bij Vitesse in de jeugd kwam. Ik heb dus nog heel veel bij moeten leren. Mijn woonplaats was toen nog Doetinchem, dat zorgde wel eens voor grappige dingen. De Graafschap en Vitesse ligt elkaar totaal niet. Na een wedstrijd van de A1 pakte in de trein terug vanuit Arnhem naar Doetinchem. Ik woonde op loopafstand van het Centraal Station, maar dat was dezelfde richting als De Vijverberg. Als De Graafschap die dag dan een wedstrijd speelde en ik liep daar in mijn Vitessepak kreeg je wel van alles naar je toe geroepen. Dat hoort erbij haha. Later heb ik de stap naar NEC gemaakt. Ik weet wel hoe die rivaliteit in elkaar zit, maar dat was helemaal geen dingetje. Ik heb daar eigenlijk niks van gemerkt.

Vliegtuig pakken en gaan

Mijn debuut in het betaalde voetbal kwam bij FC Eindhoven. Daar heb ik gewerkt met Ricardo Moniz. Hem vond ik echt een geweldige trainer. Op het ene moment keihard en op het andere moment heel behulpzaam. Hard, maar eerlijk. Die man ademt voetbal. Hij heeft verder niks anders, het is alleen maar voetbal. Elke speler heeft een andere trainer nodig en hij was het echt voor mij. Na mijn dubbele beenbreuk was hij een van de eerste mensen die me kwam opzoeken in het ziekenhuis. Terwijl hij toen niet eens mijn trainer meer was.

Mede door die beenbreuk is mijn periode bij Eindhoven niet geworden wat ik ervan hoopte. Daarna heb ik een jaar op amateurbasis meegespeeld bij De Graafschap, maar dat was vooral trainen met de beloften. Tot er een bod kwam uit Cyprus. Laag tekengeld, salaris 3,5 netto, huis erbij. Ik kreeg als tip om meer tekengeld te vragen en een lager salaris, omdat in Cyprus altijd gekkigheid is met salaris. Toen was de interesse ineens voorbij, heel typisch. Dat werd dus niks en daarna was het een club uit IJsland. Een topclub op het tweede niveau en ze hebben een keeper nodig. Over twee weken spelen ze al, dus nu beslissen. Toen heb ik eieren voor mijn geld gekozen en ben ik het avontuur aan gegaan. Handtekening zetten en het vliegtuig pakken. Na die blessure was het hoog tijd om eens minuten te gaan maken.

Grote mannenvoetbal

Het afgelopen seizoen was een groot succes. Wij zijn gepromoveerd en ik werd uitgeroepen tot beste keeper van de competitie. Op het moment dat corona kwam, hadden we al 2/3e van de competitie gespeeld en werd de tussenstand omgezet naar de eindstand. Wij hadden net een iets beter doelsaldo dan de nummer 3. We stonden op het trainingsveld toen we dat belletje kregen. Dat moest gevierd worden natuurlijk. Met 30 man hebben we in het clubhuis een besloten feestje gevierd. Om een uurtje of 3 was het gezelschap al gegroeid naar 70 man, omdat er wat supporters waren aangesloten. Toen was alles nog wel streng vanwege Corona en een teamgenoot had een paar foto’s gemaakt. Dat was groot in het nieuws en de club heeft zelfs nog een boete gehad haha.

Ze spelen hier echt Engels voetbal. Veel kick en rush. Grote mannenvoetbal. De meeste spelers zijn fysiek ook heel sterk. Normaal hoef je als keeper zijnde niet zo op te letten als je er in springt bij een corner, maar dat kan je hier wel vergeten. Dan hoef je niet naar de scheidsrechter te kijken. Ze blijven ook maar gaan en geven nooit op. Met 3-0 achter in de 88e minuut gaan ze gewoon druk zetten. Die echte winnaarsmentaliteit zit er hier in. Dat mis ik in Nederland nog wel eens. Voor de eerste wedstrijd zette de aanvoerder ook flinke heavy metal op. Die muziek is wel heel groot in de cultuur hier. Hoe passievol ze op het veld zijn, zo passievol zijn ze trouwens ook in de bar. Drinken kunnen ze hier wel; dat zit in de genen.

Er wonen maar 400.000 man in IJsland, maar toch zijn er 12 tot 24 (semi-)profclubs hier. Voetbal is echt dé sport van het eiland en leeft enorm. Elke club uit Reykjavik vertegenwoordigt zijn eigen buurt. Onze club vertegenwoordigd een beetje de achterbuurt, de ghetto van Reykjavik. Dat is natuurlijk een hele trotse plek en er zit dus zeker fanatisme bij onze supporters. Gelukkig konden ze vorig seizoen aanwezig zijn. Voor nu is het maximaal 150 man bij voetbalwedstrijden. In de zomer hopen ze weer richting volledige capaciteit te kunnen. Wedstrijddagen zijn toch wel het mooiste met de supporters. Daar doe je het voor.

Schitterende locaties

Het is echt een fijn land om te zitten hoor. Qua criminaliteit gebeurt hier weinig en de natuur is niet normaal. Ik heb al veel van het land gezien. Een keer de Golden Circle gedaan. Dan ga je langs een krater, een waterval en geisers. Ook heb ik de Blue Lagoon bezocht. Ze hebben echt van alles hier. In het noorden en oosten heb je gletsjers en lijkt het wel Winter Wonderland en hier in de buurt heb je de vulkanen en aardbevingen. Toevallig wordt een vulkaan vlakbij het vliegveld weer actief, dan heb je dus 4/5 kleine aardbevingen als je ligt te slapen. Heel gek wel. In de winter is het ook bijna de hele dag donker en heb je maar 4 uur licht op een dag. In de zomer heb je dan geen donker en alleen een paar uurtjes schemer. Dan ga je om 1 uur in de nacht de zonsondergang bekijken. Met goed weer kan je dan het noorderlicht zien.

Met uitwedstrijden kom je dus ook op bijzondere plekken. We speelden een wedstrijd in Ísafjörður. Je hoort het al, dat ligt in een fjord. Die plaats ligt tussen twee grote gebergtes in aan de kust en je voetbalt op een veld wat tegen een bergwand aanligt. De allermooiste was tegen ÍB Vestmannaeyja, die komen van Vestmannaeyjar eiland met 4.000 inwoners. We moesten daar met de boot heen en het stadion ligt in een uitgehakte rots.

Tijdens een wedstrijd in Grenivík kwam in 90 minuten alle seizoenen voorbij. Het veld ligt op een grote heuvel en ik heb regen, wind, zon en mist gezien. Je zit zelf midden in het groen en in het verte zie je de winterse bergen. Op zulke momenten sta je er toch wel even bij stil hoe mooi het allemaal wel niet is. In het oosten kunnen ze dan juist weer geen gras groeien, daar is alles koud en kil. Sommige clubs daar spelen alleen maar indoor. Dan sta je dus ineens te voetballen in een indoorstadionnetje. Dat was wel heel apart de eerste keer. Wel lekker zonder wind of regen.

Guy Smit en zijn Engelse droom

We zijn nu bezig met een voorbereidingsbeker en dan is het tot in de zomer alleen nog oefenwedstrijden. Met Dylan Chiazor zit er dit seizoen nog een Nederlandse speler hier. Dat is wel fijn. Voetbal kan soms een hele vervelende, nare wereld zijn. Je wordt soms om niks aan de kant geschoven, Met al die zaakwaarnemers en politieke spelletjes wordt het voetbal ook echt verpest.

Hetzelfde geldt voor het grote geld. Ga je voor 1 miljoen in China voetballen of voor 2 ton in Engeland. Voor mij is het dan altijd Engeland. Ieder zijn eigen keuze, maar voor mij telt de ervaring meer. Mijn zaakwaarnemer komt soms ook wel met Australië, Canada of Amerika, maar ik wil gewoon in Europa blijven. Ik ben heel erg ambitieus en ik hoop me aankomend seizoen in de kijker te spelen en een mooie stap te maken. Het liefste naar de UK, maar ik weet hoe lastig dat gaat worden. Hoe de voetbalcultuur daar beleeft wordt is het mooiste. Voetbal ís daar cultuur. Mijn droom is om naar een club in de tweede of derde Bundesliga of League One/Two te gaan. Engeland of Duitsland is echt waar ik uiteindelijk wil eindigen.

Over de schrijver

Mijn naam is Sander Wesdijk en ik heb een passie voor voetbal, reizen en fotografie. In het weekend volg ik meestal mijn club Excelsior achterna, maar ik ben ook vaak bij een obscure wedstrijd te vinden in bijvoorbeeld Polen of Israël. Tijdens wedstrijden vind ik het schitterend om de emoties van de supporters vast te leggen met mijn camera. Deze foto's wil ik graag met jullie delen!
Ook leuk om te lezen...
Voetbal ultras & supporters

Supporters De Graafschap en Go Ahead Eagles laden spelers op voor topper!

Voetbal ultras & supporters

Supporters NAC en De Graafschap blinken uit rondom onderlinge topper

Voetbal ultras & supporters

Brigata Tifosi keert terug op korte zijde bij De Graafschap

België & NederlandIn de Toto divisie

Het normale voetbal was even weer terug: supporters op de tribunes!