De dodo, een geinig vogeltje dat niet eens kon vliegen. Het beest zag eruit als een pelikaan met overgewicht. De dodo is vandaag de dag niet meer. De oorzaak van uitsterven is terug te voeren op Nederland. De dodo leefde vredig op het eiland Mauritius en had geen natuurlijke vijanden. “Waarom leren vliegen als je nooit hoeft te vluchten voor roofdieren?”, moet de dodo terecht gedacht hebben. Toen Mauritius een bevoorradingsstation werd voor de Nederlandse VOC, was het echter snel gedaan met de vogel zonder vliegvermogen. De vriendelijke, tamme dodo was een makkelijke prooi voor de hongerige matrozen, maar ook voor de honden, katten, ratten en varkens die met de handelsschepen meekwamen. Eind 17e eeuw was er nergens op de wereld meer een exemplaar te vinden. Nederlandse kolonisten, bedankt!

Er zijn parallellen zichtbaar tussen de dodo en Engelse voetbalstadions. De prachtige, historische Engelse voetbalstadions worden ook één voor één uitgeroeid door mensen die op zoek zijn naar financieel gewin. Nederland houdt zich ditmaal wel afzijdig. De boosdoeners zijn ditmaal Arabische oliesjeiks, Maleisische investeerders en Russische maffiosi. Langzaamaan wordt het Engelse voetbal geïnfiltreerd door megalomane gekken die totaal geen binding hebben met de club, wat weer leidt tot ridicule bestuurlijke beslissingen. Er zijn voorbeelden te over. Bij Cardiff City zijn de clubkleuren door de eigenaar veranderd en bij Hull City wil de eigenaar de clubnaam veranderen. Alles voor de poen! Een kat in het nauw maakt rare sprongen, want om te kunnen blijven concurreren met de veranderende financiële wereld, gaan óók de van oudsher Engelse volksclubs allerlei bizarre manieren bedenken om meer inkomsten te genereren. Clubs die van oudsher bekend staan om de no-nonsense mentaliteit, waar de aanhang nog uit noeste arbeiders bestaat, hebben het moeilijk. Deze clubs zakken ook weg in het financiële drijfzand.

Zo ook het Londense West Ham United. De directie van de club heeft besloten dat ze het prachtige voetbalstadion Upton Park gaan verlaten. In het seizoen 2016 – 2017 moet het gaan gebeuren. Vanaf dat seizoen zullen de Hammers gaan spelen in het Olympisch Stadion, een steriel, onherbergzaam bouwwerk dat ontworpen was voor de Spelen in 2012. Momenteel wordt het stuk onsamenhangend ijzer omgetoverd tot een voetbalstadion, maar de vraag is of het ooit de sfeer gaat krijgen die op het historische Upton Park te voelen is. Wederom een club die ten prooi is gevallen aan de commercie. Juist van West Ham United had ik dit niet verwacht. Vanaf 2016 zal er weer een stukje Engelse voetbalhistorie verdwijnen. Nooit meer het fraaie onderkomen van West Ham United bezoeken. Nooit meer de prachtige wandelingen door de wijken rondom het stadion maken. Nooit meer door de Dog Shit Alley lopen.

Plaistow

Het was 28 december 2013. Ik stapte om elf uur ’s ochtends uit bij het metrostation Plaistow. Dit station ligt één halte voor het station Upton Park waar je eruit moet om bij het stadion van West Ham te geraken. Ik had met enkele West Ham supporters afgesproken in een pub genaamd The Black Lion. Ik had van één van mijn contacten een goede routebeschrijving gekregen. Ik slenterde door de desolate wijk, waar de verrotte kozijnen illustratief waren voor het welvaartsniveau. Het moet deprimerend zijn om hier elke ochtend te ontwaken. Deprimerend voor kinderen om hier naar school te gaan, uitzichtloos! Ik keek mijn ogen uit, toen op de hoek van de wijk plots The Black Lion verrees, een echte Engelse pub middenin een armoedige wijk.

q23
Aan een tafel zaten Matt en Dave, twee fanatieke voetbalvaders. Terwijl de twee mannen de ene na de andere pint achterover sloegen, zaten hun twee zoons van een jaar of tien aan de overkant van de tafel een goedkope versie van Super Mario te spelen op hun mobiele telefoon. De gesprekken over voetbal vlogen al gauw over de tafel, terwijl er nog wat extra pints besteld werden. “Ik geef die kleine van me altijd een ginger beer, een frisdrankje. Hij denkt dat ‘ie dan net als papa ook aan het bier zit!”, zei Dave tegen me. “Verlies elkaar niet uit het oog!”, riep Matt de jongens na toen ze met een bal in hun hand naar buiten renden.

The Dog Shit Alley

Het was een prachtige dag, lentetaferelen op 28 december in Engeland. De wedstrijd van West Ham United tegen West Bromwich Albion stond op het punt te beginnen dus liepen we de pub uit. Als er Michelinsterren uitgedeeld konden worden aan wandelingen richting het stadion, dan zou deze wandeling door de wijk van Plaistow naar Upton Park er met gemak drie krijgen. De wandeling der wandelingen! De miserabele wijk stak schril af tegen het zachte zonnetje en de strakblauwe lucht. Ik werd door twee tienjarige gidsjes richting het stadion geleid. De vervallen stulpjes in de wijk bleven mijn aandacht trekken. Plots zei één van de jongens tegen me: “This is the Dog Shit Alley, we have to turn left right here!” We liepen een steegje in dat zeker honderd meter lang en maximaal anderhalve meter breed was. Het was een kunst om de vele hondenstront op de grond te ontwijken, want het hele steegje lag bezaaid met verse, bruine uitwerpselen. In de verte doemde de stalen constructie van Upton Park boven de wijk uit en we waren niet de enigen die via dit steegje de weg richting het stadion zochten. Er ontstond een ware file van West Ham-supporters. De penetrante lucht en de vele lege blikken bier in het steegje, met aan de zijkanten verpauperde achtertuintjes, bezorgden me kippenvel.

Het is misschien raar om te lezen dat zoiets een mens kippenvel kan bezorgen, maar ik kreeg het. Kippenvel in een kaksteegje.