Against Modern FootballIn de schijnwerpers

Dario Dubois: het geschminkte toonbeeld van Argentijnse voetbalmentaliteit

Op de lagere niveaus van het Argentijnse voetbal had Dario Dubois jarenlang een bijna mythische status onder supporters. De verdediger schminkte namelijk voor belangrijke wedstrijden zijn gehele gezicht vol. Alsof hij zich niet klaar maakte voor een wedstrijdje voetbal, maar voor een gastoptreden bij de band Kiss. De schmink was exemplarisch voor de voetballer en persoon die Dubois was. Altijd willen winnen, een hekel aan de regels en commercie en een klein beetje gestoord. Het leidde tot conflicten met sponsors en clubs, maar leverde hem tegelijkertijd een gigantische cultstatus op in de annalen van de Argentijnse voetbalgeschiedenis.

Na begonnen te zijn bij Club Social y Deportivo Yupanqui zweefde Dario Dubois zijn hele carrière van de ene, in Europa, onbekende club naar de andere. Allemaal op de lagere niveaus. Dubois moest het niet hebben van zijn talent en als hij al dromen had om het hoogste niveau te halen moest hij die redelijk snel in de ijskast zetten. Als centrale verdediger moest hij het meer hebben van zijn overzicht, duelkracht en intimidatie van de vijandelijke spits. Het is dus ook zeker niet zijn prestaties op het voetbalveld die hebben geleid tot zijn status en artikelen als deze. Zijn opzienbarende gedrag, uitspraken en incidenten zorgden ervoor dat supporters gek van hem waren. Hoe gek het soms ook was, het was altijd met hetzelfde idee: tegen de hiërarchie, tegen de regels en tegen de commercie.

De clown

Het meest bekend werd Dario Dubois door zijn schmink. Geïnspireerd door Heavy Metal bands uit onder meer Noorwegen schminkte hij voor belangrijke wedstrijden zijn hele gezicht wit met zwart. Zijn doel was om de tegenstander te intimideren en er zelf kracht uit te halen. Van de vele afbeeldingen die er zijn van Dubois kan wel geconcludeerd worden dat zijn doel werd bereikt. Om als spits op een lager niveau plotseling oog in oog te staan met een centrale verdediger die eruitziet alsof hij auditie doet voor een rol in IT moet geen leuke ervaring zijn geweest. Of zoals Dubois zelf zei: ”Ik verf mezelf, ga naar buiten en vermorzel mijn rivalen” en “Ik schmink mijn gezicht misschien als een clown, maar dan wel eentje die bereid is te sterven voor het shirt”. En waarom immers ook niet? Er is geen regel tegen het schminken van het gezicht. Totdat Dubois er tenminste bekend mee werd. Toen besloot de Argentijnse voetbalbond snel om er een regel tegen te verzinnen en was het afgelopen met het ritueel. Zij vonden dat de schmink een slecht imago gaf aan het Argentijnse voetbal.

Zijn band met de voetbalbond was toch al allesbehalve goed te noemen. In 2002 kwam het tot een vervelende botsing met een tegenstander en eindigde Dubois zelfs in het ziekenhuis met een zware blessure. Hij wees toen op de bond die zijn prioriteiten op de verkeerde plek had liggen. “Ik ging bijna dood en ze deden niks om te helpen”. Ook noemde hij de Argentijnse bond een “stelletje ratten”. Toen Dubois in 2004 een zware blessure opliep was het mede door zijn uitspraken en imago gedaan met zijn voetbalcarrière. Hij had geen geld voor de operatie. Een verzoek aan de Argentijnse voetbalbond voor een lening om de medische kosten te betalen werd resoluut afgewezen. Dubois speelde hierdoor geen wedstrijd meer.

Een bastaardrat

Geld was sowieso een rode draad in de carrière van Dubois. Spelen in de vierde divisie van het Argentijnse voetbal is natuurlijk geen vetpot. Naast voetballer verkocht de verdediger wierrook en hippiekleding op straat en speelde in drie verschillende bands. Een coverband van de Engelse groep Reef, een coverbond van de Argentijnse rockband Vox Dei en band die een grunge-versie van Colombiaanse volksmuziek speelde. Dat het voetbal geen vetpot was maakte het extra pijnlijk dat tijdens zijn periode bij Lugano de sponsor eens weigerde om de beloofde winstpremies uit te keren. Al drie overwinningen was er niet bepaald en dus besloot Dubois om maatregelen te nemen. De eerstvolgende wedstrijd smeerde hij zodra hij het veld betrad zijn hele shirt vol met modder. Niet betalen? Dan ook de hele wedstrijd niet meer zichtbaar. Dat hij een man met principes was werd ook duidelijk toen hij eens door een voorzitter van de tegenstander werd gevraagd hoeveel geld er voor nodig was om vandaag te verliezen. Dubois spuugde de voorzitter in zijn gezicht om vervolgens de pers op te zoek en iedereen te laten weten wat voor een “een bastaardrat” de voorzitter was.

Dit alles maakte van Dario Dubois een van de grootste culthelden van de Argentijnse velden. Vooral omdat hij het toonbeeld was van de sanguche y la coca mentaliteit. Voetballers die niet spelen voor het geld, maar voor de spreekwoordelijke ‘sandwich en een Coca-Cola’. Voetballers die spelen voor het voetbal zelf en hun eigen eergevoel. Voetballers met principes en mentaliteit die niet bang zijn om het op te nemen tegen de hiërarchie.

Na zijn voetbalcarrière had Dubois nog even getwijfeld over een carrière als golfer, omdat hem dat wel leuk leek. Het enige probleem, dat hij er helemaal niks van kon, zat dat helaas in de weg. Hij ging uiteindelijk aan de slag als geluidsmixer in een bar. Dat kreeg toch de voorkeur boven een andere optie die hij zelf opwierp toen een verslaggever hem er tijdens zijn carrière naar vroeg: “Als ik als gigolo moet gaan werken in een hoerenhuis voor homoseksuelen om de kost te verdienen, dan doe ik dat wel”. Op 2 maart 2008 fietste hij samen met zijn vriendin naar huis van zijn werk als geluidsmixer toen hun pad kruiste met dat van twee overvallers in een Villa Miseria in La Matanza, Buenos Aires. Hij verloor zijn fiets, rugzak en mobiele telefoon en werd neergeschoten in zijn buik en been. De schade was dusdanig dat Dario Dubois 15 dagen en 8 operaties later op 37-jarige leeftijd overleed in het ziekenhuis. Een tragisch einde voor het geschminkte toonbeeld van de échte voetbalmentaliteit.

Over de schrijver

Geboren in 1996 en een leven lang verliefd op NEC en voetbal in het algemeen. Helemaal gek van groundhoppen, vergane glorie en amateurvoetbal. Actief als zeer matige spits in de reserve vijfde klasse.
Ook leuk om te lezen...
Voetbalboeken

Voetbalstad Buenos Aires: Van Boca Juniors tot Berazategui

Voetbal in Zuid-Amerika

Club Atlético Independiente: ‘Los Diablos Rojos’

In de videotheek

Jong geleerd is oud gedaan

Derby DaysIn de videotheek

Vette beelden van de Superclásico