Koen Brack is 39 jaar, woont al een jaar of elf in Italië en wil daar ook nooit meer weg. De speler, geliefd onder de supporters van Go Ahead Eagles en SC Cambuur, verliet Nederland in 2009 om via Oostenrijk in Italië te belanden. Beginnend bij Val di Sangro in de groenste regio van Italië; Abruzzo. Momenteel is Koen Brack spelend bij Sulmona, weer in Abruzzo. Met nog in ieder geval een jaar te voetballen, want Koen is er nog niet klaar mee.

Het begon allemaal met wat vakantiereisjes naar Italië, waar Koen al snel verliefd raakte op de cultuur, de manier van leven én op Claudia. Zijn vrouw die hem naar Italië heeft gehaald, letterlijk en figuurlijk. “Na een avontuur in Oostenrijk, wat het niet helemaal was, kon ik weer terug naar SC Cambuur. Daarna werd mijn contract niet verlengd en toen besloten wij om de koffers naar Italië te pakken. Claudia heeft toen een DVD gemaakt met hoogtepunten van mij en dat hebben we vooruit gestuurd naar Italië”, vertelt Koen vanuit zijn huis in Abruzzo. Het avontuur startte bij een club uit de Serie C, die had interesse en wilde Koen er graag bij hebben. Het contract was al opgesteld, hij zou twee jaar gaan spelen bij die club… “Totdat de club, een week voor de start van de competitie, een nieuwe trainer kreeg. Die wilde dat alle spelers die aangetrokken waren weer weg zouden gaan. Zat ik weer zonder club, een week voor de start”, legt Koen uit. Dit kwam uiteindelijk allemaal goed, de man die hem in contact had gebracht met de club, was trainer van een club uit de Serie D – Atessa Val Di Sangro – en haalde Koen naar die club. Een goede keuze, want hij had het enorm naar zijn zin.

Bron: sjoerdbanga.nl

Wennen

De Serie D is semi-prof, in tegenstelling tot de Serie C die wel ‘full prof’ is, maar toch leefde Koen bij Atessa als volledig prof. Koen vertelt dat hij ‘elke dag trainde, vaak in de middag. Op maandag na, dat was de rustdag. Woensdag trainde ik twee keer en zondag was dan de wedstrijddag.’ Zijn dagen zaten ook vol met reizen, zo moest Koen toen hij op Sardinië speelde élke uitwedstrijd met het vliegtuig ernaartoe. “Dan krijg je wel een beetje zo’n Europees avontuur gevoel.”
Van de Nederlandse Eerste Divisie naar de Serie D van Italië, het is nogal een stap. Zo ga je van gemiddeld een paar duizend bezoekers naar grofweg 50-60 bezoekers per wedstrijd. “Dat was wel even wennen, de taal ook. Ik moest soms wel even twee keer vragen wat iemand bedoelde in de kleedkamer. Maar ik speelde samen met een 35-jarige speler die ervaring had in de Serie B, hij had met genoeg buitenlanders samengespeeld dus hij stuurde mij aan. Qua voetbal was het iets onder mijn niveau, in techniek en passing was ik de betere.”

Niet alleen op voetbalgebied is de overstap van Nederland naar Italië wennen, ook qua land en mensen is het een behoorlijke verandering. Volgens Koen trouwens alleen maar een positieve verandering. “Je staat op en de zon schijnt. Dat doet veel met je lichaam ook. De manier van leven, vooral het sociale, staat mij ook erg aan. In korte tijd heb ik hier zeer hechte vriendschappen gemaakt, familie betekent hier enorm veel. Meer dan gemiddeld, dat staat mij aan. Het zijn de kleine dingen; als ik hier in de middag naar een restaurant ga om een kopje koffie te drinken, kan het zijn dat ik pas drie uur later weer terug ben omdat ik met alles en iedereen een praatje heb gehad. Dat is hoe ik wil leven.”
‘Belangrijk is om Italië niet over één kam te scheren’, zegt Koen, ‘elke regio is anders en heeft zijn eigen gebruiken.’ Koen heeft in verschillende regio’s gewoond; Abruzzo, Apulia, Lazio, Sardinië en Toscane, waarmee hij een groot deel van het land heeft gezien. De ene plaats was fijner dan de ander. “Ik denk dat ik de tijd op Sardinië het vetst vond, ook sportief gezien. Maar het leven, hier in Abruzzo, is ook geweldig. Hier is veel groen en als ik wil zit ik in een half uur in Rome, op het strand of in de bergen.”

sjoerdbanga.nl

Bedreigingen en kampioensfeest

Als je zoals Koen bij veel clubs hebt gespeeld, staat dat natuurlijk garant voor verhalen. Van maanden geen salaris krijgen, faillissementen en dus ook veel verhuizen. Van alle verhalen springen er toch twee bovenuit. Het kampioenschap bij Arzachena en de president van Trani. Il Presidente di Trani had het team samengesteld, echter kwamen de kosten boven het budget uit. Dit is niet iets vreemds in de lagere regionen van het Italiaanse voetbal, men koopt hoog in en hoopt op goede resultaten. Blijven die uit, dan komt er een faillissement. Komen die wel, dan komen er meer sponsoren en kan het team in tact blijven. Bij Trani gebeurde het eerste. Koen vertelt de meest bizarre ervaring met Il Presidente: “Die president kwam een keer de kleedkamer binnen met een fles wijn en zette die aan zijn mond, vervolgens moesten wij vervolgens ook uit die fles drinken en zei hij: ‘Die wijn, dat is mijn bloed, dat moeten jullie ook drinken dan hebben jullie ook winnaarsbloed. Dan krijgen jullie de winnaarsmentaliteit.’ Uit pure wanhoop omdat resultaten uitbleven. Die vent was knettergek.”
Dat is niet het enige, op een trip naar een wedstrijd in de buurt van Napels werd de ploeg toegang tot het terrein ontzegd tot een halfuur voor de wedstrijd: “Zodat wij maar een halfuur hadden om onszelf om te kleden en een warming-up te doen. Dat soort dingen. Achteraf kan je daar wel goed om lachen, het is nooit echt heel gek geworden ofzo. Behalve die man in Trani dan.”

sjoerdbanga.nl

Absoluut aan de top staat de ervaring op het eiland Sardinië, toen hij met zijn team Arzachena promotie afdwong naar de Serie C. “Bij de kampioenswedstrijd waren er 3500 supporters, dat is stijf uitverkocht op het eiland. Er kwamen zelfs mensen uit Cagliari wat drie uur rijden is. Na de wedstrijd hadden we een heel weekend feest op alle piazza’s van de stad. We werden restaurants ingetrokken om met het team daar wat te eten, elke dag wel een andere. We hielden eigenlijk een soort kampioenstour door de stad. Dat is echt prachtig.

Koen Brack over cultuur en la vita in Italia

Natuurlijk is Koen Brack niet alleen voor het voetbal naar Italië gekomen; zijn vrouw komt er vandaan, de levensstijl past bij hem én de cultuur en tradities van italië staan hem erg aan. Sardinië en Abruzzo zijn de favoriete regio’s van Koen. Beide rijk van vele tradities.
Eén van de mooiere tradities in Abruzzo is ‘Giostra Cavalleresca’, in het Nederlands ‘het ridderlijke steekspel. Maar dat klinkt niet. Giostra Cavalleresca speelt zich af op Piazza Maggiore, met zijn 2000m2 een van de grootste pleinen die Italië kent.

“Giostra-Sulmona-2016-Alberto-Liverani-2546” by gianlucaponti is licensed under CC BY-SA 2.0

“Giostra-Sulmona-2016-Alberto-Liverani-2756” by gianlucaponti is licensed under CC BY-SA 2.0

Op de laatste zaterdag en zondag van juli tovert dat plein om in een grote arena met tribunes eromheen. Gedurende veertien gevechten zijn er steeds vijf ruiters die vanaf hun paard met hun speer door verschillende ringen moeten steken. De uiteindelijke winnaar gaat naar huis met de ‘Palio’, de prijs. De prijs is een schilderij op doek gekozen door historische commissie van het evenement. Om dit evenement heen wordt de historie van de stad Sulmona weergegeven. De ruiters in het spel moeten ook verschillende kampen voorstellen, vier wijken en drie dorpen die Sulmona verdelen. Het hele evenement neemt je twee dagen lang mee naar het renaissancetijdperk.

“Giostra-Sulmona-2016-Alberto-Liverani-2551” by gianlucaponti is licensed under CC BY-SA 2.0

“Giostra-Sulmona-2016-Alberto-Liverani-2784” by gianlucaponti is licensed under CC BY-SA 2.0

Il Carnevale di Mamoiada is carnaval op Sardinië, carnaval op Sardinië is niet zoals men carnaval kent. Geen grote, sierlijke wagens maar eenvoudig. Puur, rauw en hard. Het is de viering met rituelen en festiviteiten omtrent een archaïsche wereld. De avonden starten rustig en exploderen daarna in Italiaanse volksfeesten, accordeons en volksdansen, de Sarriu en Passu Torrau.

“mamuthones” by Webgol is licensed under CC BY-NC 2.0

Overdag paraderen twee verschillende groepen over straat, de Mamuthones en de Issohadores. De Mamuthones hebben zwarte maskers en zijn heel sereen, de Issohadores zijn vrolijke, wit met rood geklede, gedaantes. De Mamuthones moeten de natuur opwakkeren en het kwaad verdrijven. De Issohadores lopen om hen heen. Het is een van de oudste volksfeesten in Italië.

“_IGP0115” by augusto.cherchi is licensed under CC BY-NC-ND 2.0

“Mamuthones” by citizen_dick77 is licensed under CC BY-NC 2.0

“Isoccadores (3)” by citizen_dick77 is licensed under CC BY-NC 2.0

“The procession” by Ivan Marcialis is licensed under CC BY-NC-SA 2.0

La vita dopo il calcio

“Ik ben 39, ik voel me nog fit en ik wil niet eindigen met een afgebroken seizoen door Corona.” Koen Brack is duidelijk: hij wil nog door. Sulmona belde hem en Koen zei gelijk ‘ja’. “Ik woon nu weer in Abruzzo, dat vind ik erg fijn. We zitten dichtbij alles, ook bij mijn schoonouders. Met mijn andere werkzaamheden is dit de perfecte locatie. Dat ik hier dan ook nog kan voetballen is perfect.” Dat Koen Brack in Italië blijft staat helemaal vast, het is echt zijn plek. Verschillende werkzaamheden in Italië houden hem ook verbonden aan het land. Zo werkt hij voor voetbalagentschap SEG en is hij vrij recent een professionele academie gestart. “De academie is vooralsnog voor vooral Amerikaanse studenten die in Europa willen voetballen. Bij SEG heb ik het erg naar mijn zin en zijn er veel doorgroeimogelijkheden, ik zit voorlopig dus wel goed hier in Italië. We willen heel graag nog een keer terug naar Sardinië en daar een leventje opbouwen, wie weet. Abruzzo is ook erg mooi, we blijven gewoon rondkijken.”

sjoerdbanga.nl

Rick Kraaijeveld
Student journalistiek die leeft voor het voetbal. Houdt van globetrotters en avonturiers, maar wil daar altijd historie en cultuur aan linken. Voetbal met cultuur verbinden, dieper gaan dan wat al bekend is. Dat is het doel. Is elke week zelf op de tribune te vinden en staat dan liever op een half ingestorte tribune dan in een hypermoderne galmbak. Voorliefde voor Italië en Engeland.

Ook leuk om te lezen

Reageren is niet mogelijk.