De goeie ouwe tijd

Ik las vandaag wat irritaties van bekende Ajacied en In de Hekken vriend Menno Pot die zich vreselijk ergert aan het ‘Argentijntje’ spelen van zijn eigen (jongere) medesupporters en ondanks dat ik zijn gedachtegang als supporter van zijn generatie wel een beetje kan volgen zie ik jongens graag 90 minuten springen en zingen voor hun club.

Onze generatie (laten we 35+ zeggen) begint langzaam een beetje te verzuren en erg gek is dat ook niet. Het voetbal waar je nu tweewekelijks naar toe gaat lijkt in de verste verte niet meer op het voetbal uit de jaren ’80 en ’90 en omdat we dat missen gaan we ons irriteren aan alle zaken die onze manier van beleven in de weg zitten. Maar dat is het niet alleen, het grootse probleem van onze generatie is dat we net als alle andere generaties ouder en minder flexibel worden. We zouden het liefst terug willen naar dat gevoel van vroeger, toen we het idee hadden dat niemand ons kon raken. Vroeger, toen we de baas in eigen stad (en zelfs daarbuiten) waren. Vroeger, toen alles nog beter was.

Heel veel van Menno’s generatiegenoten zullen zijn gevoel delen over de jonkies, maar reken maar dat deze ‘Argentijntje’ spelende jonkies over een jaar of 15 met exact datzelfde gevoel rondkijken in de stadions waar zij vroeger heersten. De manier van beleven is nu anders als in onze tijd en binnen een paar jaar zal dat proces zich net als al het andere in de wereldgeschiedenis gewoon weer herhalen.

Tijdens het schrijven moest ik ineens denken aan een tekst van Def P, die best relevant is in dit verhaal…

De goeie ouwe tijd is schijt
Een doos met foto’s en de rest is kwijt
Ik kijk niet om en heb ook geen spijt
Want leven is streven naar een betere tijd

Ook leuk om te lezen