Het valt eigenlijk niet onder woorden te brengen hoe blij wij zijn dat er eindelijk weer gevoetbald mag worden. Daarom is het dus zaak om zo snel mogelijk weer van de wish list af te gaan strepen in plaats van alleen maar uit te breiden. Hoog op die lijst staat VUC Den Haag. Vanwege de schitterende houten hoofdtribune die net na de tweede wereldoorlog werd gebouwd nadat het origineel in vlammen was opgegaan. In een tijd van eenheidsworsten is de tribune van VUC een herinnering aan vervlogen tijden!

We schreven enkele jaren geleden op deze site al eerder over de houten hoofdtribune uit Den Haag. Een stukje meer over de geschiedenis van de club en de tribune is daar dan ook te lezen. Ook in de voetballoze corona periode bleef Het Kleine Loo, zoals de naam van het sportpark luidt, een magische aantrekkingskracht hebben. Dit is te zien aan onderstaande dronefoto’s van een verlaten tribune, gemaakt tijdens een van de vele weekenden zonder het mooiste tijdverdrijf op aarde.

Nette club

Hoewel de droneplaatjes natuurlijk fantastisch zijn ontbreekt er ontegenzeggelijk iets. Het hout van de tribune moet kraken onder de voetstappen van supporters. Van de bankjes moet gejuich, gelach en geschreeuw klinken. Een sportpark is pas compleet met mensen erin. Zodra er weer gevoetbald mag worden en de eerste oefenwedstrijden langzaamaan binnendruppelen wordt de site van VUC dagelijks geF5’d. Als bekend wordt dat er op zondag 4 juni tegen Olympia uit Gouda wordt gespeeld is de planning rond. De reisplanner mag op Den Haag Centraal gezet worden.

Vanaf Den Haag CS is het slechts een paar minuten met de tram, die je precies op de stoep voor Het Kleine Loo afzet. Als je net het sportpark op bent weet je al dat je hier te maken hebt met een historische ‘nette’ club. Als we de kantine inlopen om wat drinken te halen, denken we bijna dat we per ongeluk een lunchroom van het bovengemiddelde segment te zijn binnengelopen. Niet bepaald de plek om een flinke derde helft door te zakken, zullen we maar zeggen.

De pinguïns

De bijnaam van VUC is de pinguïns, vanwege de zwart-witte clubkleuren. Op meerdere plekken rondom het sportpark zijn dan ook verwijzingen te vinden naar de vogels die synoniem zijn geworden aan de Zuidpool. Het zijn leuke details, maar het zijn allemaal kleine amuses in vergelijking met het hoofdgerecht van deze zondag. Aan de lange zijde, gelijk te zien bij het betreden van Het Kleine Loo, staat een grote houten kolos die ongetwijfeld de aandacht trekt van elke voetballiefhebber.

Zoals eerder gezegd is de tribune vlak na de tweede wereldoorlog gebouwd, nadat haar voorganger was afgebrand. Wat de tribune zo fantastisch maakt is dat het in zijn geheel bestaat uit houten bankjes. De details op deze houten droom brengen je bijna automatisch terug naar vooroorlogse tijden. Op de zijkant van het steen zijn met de hand witte nummertjes geverfd om de rij aan te geven. Op het deel van de tribune dat ooit voor de hogere klasse bedoeld was is dit gedaan met kleine gele nummerbordjes in de hoek van de tribune. Het bestuur heeft uiteraard zijn eigen bankjes, ook gemarkeerd met speciale bordjes. Het is onmogelijk om door deze details niet nostalgisch te worden.

De details

En zo kunnen we nog uren doorgaan over de schitterende houten tribune, die op sommige plekken al aan het breken of rotten is. Over hoe je op sommige plekken de vastgeroeste spijkers nog ziet zitten en over alle andere dingen die de tribune mooi maken. Maar het mooiste blijft misschien toch wel de mensen óp de houten bankjes. Eindelijk kan het weer. Jong en oud loopt en zit door elkaar heen. Er wordt gelachen om de slechte acties, onderling gekloot en oeverloos geluld over nietszeggende zaken. Het is duidelijk dat we niet de enige zijn die het lokale amateurvoetbal kei- en keihard hebben gemist.

Bijna in trance blijven we de hele wedstrijd kijken naar alle details die het sportpark te bieden heeft. De meeuwen die zonder gêne continue het veld betreden. De hoge gebouwen achter de tribune. De molen achter het ene doel. De voorbij passerende trams, precies te zien als je op de juiste plek gaat staan, vlak langs de poort die als entree dient. Na negentig minuten voetbal gaan we ongekend tevreden op huis aan. Ooh, de wedstrijd zelf werd trouwens 2-0 voor de pinguïns. Schijnbaar.

Lars Smit
Geboren in 1996 en een leven lang verliefd op NEC en voetbal in het algemeen. Helemaal gek van groundhoppen, vergane glorie en amateurvoetbal. Actief als zeer matige spits in de reserve vijfde klasse.

Ook leuk om te lezen

Reageren is niet mogelijk.