Voetbal is een mannensport

Zomaar een zaterdag in april; ik zap wat rond en kom op de Duitse zender ZDF bij een voetbalwedstrijd uit, leuk! Het eerste shot is van ver af, het stadion zit vol en de bal gaat richting strafschop gebied. Ik zie een hoog “staart” gehalte bij beide elftallen en kom bij de eerste close up tot de conclusie dat het een wedstrijd tussen twee damesteams blijkt te zijn. Ik probeer nog een tijdje te kijken, maar de wedstrijd kan me niet boeien.

Ik stel me openlijk de vraag waarom het me niet kan boeien. Het voetbal is niet veel anders dan dat van mijn eigen club, qua snelheid en (on)nauwkeurigheid van het spel. Ook bij deze wedstrijd zit het stadion bomvol en is er, al dan niet gemaakt, sfeer en beleving rondom het veld, maar toch trekt het niet. “Voetbal is een mannensport” komt in me op. Een lied dat menig stadion inzet bij een schwalbe of aanstellerige speler. Stel je voor; de regen komt met bakken uit te lucht, een vliegende tackle mist de speler maar deze stort ter aarde alsof hij door een kogel is geraakt en blijft lang liggen. De harde kern zet het liedje in en iedereen weet dat het zo is.

Zomaar een zondag in mei, ik sta op Midden Noord en wacht op het begin van de wedstrijd. De stadionspeaker roept om dat het vrouwenteam van ADO Den Haag kampioen is geworden en op het veld zal worden gehuldigd. Ik kijk om me heen en kan niet wachten op de reactie van het über-humoristische Haagse publiek. Tot mijn verbazing worden de dames toegezongen met “kampioenen, kampioenen” en met de klassieker “we gaan europa in”, iets waar men in Den Haag vorig jaar alleen even kort van mocht proeven. Ik praat met één van de mannen op de trap tussen vak L en M en hij geeft aan dat men dit toch wel mooi vindt, hoewel er geen hond gaat kijken bij wedstrijden van de dames. Als de dames na een klein feestje voor het vak van Midden Noord richting de andere vakken lopen komt dan toch de Haagse humor boven; “Daar moet een piemel in” galmt over het veld!

Het is zomaar een zaterdagavond in het mooiste stadion van Nederland, het valt me op dat er meer en meer meisjes op onze tribune rondhuppelen. Word ik nu echt oud of stonden we toch niet op een bolwerk van testosteron, een zweterige, stinkende sta-tribune? Alle jongens van 12 jaar en ouder wilden hier staan, maar ze durfden niet. Zware stemmen, gebrul, geschreeuw, ontzag bij de tegenstanders als ze voor ons vak de bal moesten pakken. Vrouwen zag je er al helemaal niet, die werden bij het eerste het beste doelpunt compleet onder de voet gelopen! “Voetbal is een mannensport” zongen we, en iedereen wist dat het zo was.

Ook leuk om te lezen