Walsall FC loopt voor op Engelse topclubs

In Engeland is het voor veel supporters vrijwel onmogelijk geworden om de seizoenkaarten te kunnen blijven betalen. De prijs voor een seizoenkaart wordt ieder jaar absurder, met de 893 pond voor de goedkoopste (!) seizoenkaart bij Arsenal als voorlopig dieptepunt.

Zelfs in de lagere divisies vragen clubs vaak nog bedragen waarvoor je bij de gemiddelde Eredivisieclub op de hoofdtribune zou zitten. Hoewel de stadions in de Premier League vol blijven zitten – in plaats van supporters uit de arbeidersklasse zitten er nu fans uit de middenklasse, bobo’s uit het bedrijfsleven en toeristen – begint bij de kleinere clubs door te dringen dat men iets moet doen om ook in de toekomst verzekerd te zijn van een nieuwe generatie trouwe supporters. Momenteel vergrijst het Engelse voetbal in een rap tempo, en is de kern van trouwe supporters van een League One of Two-club vaak dik in de veertig of vijftig.

Walsall FC is zo’n club die geen geweldig toekomstperspectief heeft. De stad in de Black Country – zo genoemd om het industriële verleden – telt weliswaar 175.000 inwoners, maar in hetzelfde stedelijk gebied in de West Midlands bevinden zich met Wolverhampton (Wolves), West Bromwich (Albion) en Birmingham (City en Aston Villa) vier grote, succesvolle (Premier League) clubs. De prestaties van de lokale FC staan in schril contrast met deze reuzen. Walsall Football Club speelde in haar bijna 120-jarige historie nog nooit op het hoogste niveau. De beste prestatie is een 6e plaats op het tweede niveau, maar dit is alweer een tijdje geleden: 1899. Het grootste deel van haar bestaan komt de ploeg uit of het derde en vierde niveau. Momenteel kampt de club – zoals zovelen – met financiële problemen, en dreigt het te degraderen naar League Two. Met nog één wedstrijd te gaan staat de club één punt boven ‘de streep’.

Het gemiddeld aantal toeschouwers in het 11.300 plaatsen tellende Bescot Stadium blijft dit seizoen steeds vaker onder de 4.000 steken. Reden voor Walsall om iets te doen waar veel clubs, zeker in Engeland, een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor volgend seizoen kunnen jongeren onder de 18 jaar een seizoenkaart kopen voor slechts 46 pond. Iedere thuiswedstrijd krijgt de koper vervolgens 2 pond terug, waardoor aan het eind van het seizoen welgeteld nul pond gespendeerd is aan de 23 thuiswedstrijden die men in League One speelt.

Hoewel andere clubs vooralsnog nauwelijks interesse tonen voor het plan van Walsall, is het in de door recessie geteisterde stad nu al een succes. Het aantal verkochte seizoenkaarten voor jongeren is reeds verdubbeld, terwijl ook het aantal verkochte seizoenkaarten voor volwassenen al hoger is dan volgend seizoen. Op de korte termijn is de investering hiermee dus al terugverdiend, terwijl op de lange termijn waarschijnlijk nog veel meer vruchten geplukt kunnen worden van dit beleid. Met een trouwe, jonge harde kern kan Walsall in de toekomst misschien zelfs de vier naaste rivalen naar de kroon steken als de harde kern bejaard is geworden en toeristen de club niet steunen in mindere tijden.

Ook leuk om te lezen