Kippenvel in Schotland, een droom komt uit.

Laat ik maar direct met de deur in huis vallen. Ik ben dit seizoen verliefd geworden op het Schotse voetbal. Net als vele andere Groundhoppers is Engeland het beloofde land, maar sinds ik eind maart een weekend in Edinburgh was om de stadsderby Hearts – Hibs te bekijken en een uitstapje te maken naar Motherwell tegen Aberdeen was ik helemaal om. Met veel bewondering lees ik regelmatig Doing the 116 dat één grote liefdesverklaring is voor het Britse voetbal. Hierdoor kwam ik op het idee om naar Schotland af te reizen om daar de voetbalcultuur op te snuiven. Het oog viel op de derby van Edinburgh tussen Hearts en Hibs, wat ook nog te combineren viel met een wedstrijd tussen Motherwell en Aberdeen. In Motherwell was het stadion matig gevuld maar dat had totaal geen invloed op de authentieke sfeer.  De sfeer bij de Edinburgh derby was in één woord overweldigend, niet gek voor een wedstrijd die 12 uur in de middag werd gespeeld. Van deze trip kan je hier nog foto’s bekijken en hier een sfeervideo.

Na deze mooie ervaring wist ik het zeker, ik moest zo snel mogelijk terug. Ik heb in ieder land wel een favoriet team, maar Celtic is voor mij iets meer dan mijn team in Schotland. Ik heb iets speciaals met alles dat maar iets met Ierland te maken heeft dus dat maakt The Bhoys voor mij extra bijzonder. Op mijn lijstje van te bezoeken wedstrijden stond al enkele jaren de Old Firm met een dikke groene stip op nummer een. Ik probeerde het dit jaar al twee keer eerder, zonder succes. In afwachting op dat vreemde competitie slot in Schotland waar echt niemand wat van snapt, zou ik ten koste van alles naar de Old Firm afreizen. Het schema voor het einde van de competitie werd bekend en ja hoor op 29 april zou de laatste Old Firm van het seizoen plaatsvinden op Celtic Park. Ik bedacht me geen moment en ging direct op zoek naar een vliegticket en een geschikt hotel. Het aller belangrijkste was natuurlijk om een toegangsbewijs te bemachtigen voor deze gewilde pot. Een rondje langs de voetbalreis-aanbieders leerde dat er weinig aanbod was of onbetaalbaar waren dus mijn zoektocht ging verder. Uiteindelijk kwam ik via diverse Celtic fora en Facebook-groepen terecht bij iemand die zijn seizoenskaart verkocht voor de overige duels in de competitie (waaronder de Old Firm). Ik kende de beste man niet en had geen idee of hij te vertrouwen was, maar ik had weinig andere opties dus ik nam de gok. Het contact werd gelegd en er werd een bedrag afgesproken dat ik naar hem zou overmaken en hij zou zijn seizoenskaart naar mij opsturen. Enkele dagen later lag zijn seizoenskaart op de mat en ging ik de komende weken door het leven als Mr. Murray. Na het boeken van de vliegreis en een hotel kon er niks meer tussen mij en mijn eerste Old Firm komen te staan. Aangezien de wedstrijd zondagmiddag gepland stond en ik al op vrijdag in Glasgow zou arriveren was er voldoende tijd om zoveel mogelijk Schotse voetbalcultuur te kunnen ervaren. Op mijn eerste dag besloot ik naar het nationale stadion van Hampden Park af te reizen, Celtic Park en de thuishaven van Rangers, Ibrox. Hampden als stadion viel mij toch een beetje tegen, want damn wat heb ik een pleurishekel aan sintelbanen. Toch ben ik ben van mening dat iedere voetbalgek naar Hampden toe moet omdat daar ook het Schotse voetbalmuseum gevestigd is. Ik was de eerste bezoeker van de dag en werd hartelijk ontvangen door een man op leeftijd die vol met passie en trots begon te vertellen over de geschiedenis van het Schotse voetbal. Binnen de kortste keren had ik kippenvel, want wat kon deze man prachtig vertellen ongelofelijk. Het besef dat er een bijzonder weekend in aantocht was werd me direct duidelijk. Na een amusante rondleiding op de historische plek van Hampden waar in 1867 de club Queens Park werd opgericht, moest ik haast maken naar de andere kant van Glasgow voor een bezoek aan Celtic Park.

Ik stapte uit in Bridgeton omdat dit het dichtstbijzijnde station was voor Celtic Park, wat ik mij alleen niet realiseerde was dat ik was aanbeland in een Rangers wijk. Glasgow is misschien wel een van de meest fascinerende steden ter wereld als het gaat om voetbal want een onzichtbare lijn split de stad in twee delen,  The Gers (Rangers) en The Bhoys (Celtic). Ik stond dus in een ‘verkeerde’ wijk en voordat ik mij dit realiseerde had ik al aan iemand gevraagd of hij mij misschien de weg kon wijzen naar Paradise (bijnaam, Celtic Park). Ik had geluk want de beste man was een Celtic-fan, maar hij liet me wel direct weten dat het niet zo slim was om deze vraag in dit gebied te stellen. Behulpzaam als de Britten zijn kreeg ik een mooi lijstje van Celtic pubs mee waar ik me prima zou kunnen vermaken. Je vraagt misschien af waarom ik eigenlijk een rondleiding ging doen in het stadion waar ik zondag al heen zou gaan. Eerlijk gezegd kon ik niet wachten om Celtic Park van binnen te zien en ik wilde graag weten waar ik zondag kwam te zitten. Van de buitenkant is Celtic Park een imposant stadion, maar ik kon nou niet zeggen dat ik het echt mooi vond. Bij binnenkomst daarentegen was ik diep onder de indruk van het groene bolwerk en met de gedachte dat ik hier zondag samen met 60.831 andere supporters zou zitten bezorgde mij voor de tweede keer die dag kippenvel. Celtic was inmiddels kampioen en dat staken ze niet onder stoelen of banken, Glasgow’s Green and White was heel groot te lezen op de achterkant van de Celtic megastore. Bij de rivalen van Rangers is het tegenovergestelde aan de hand, de club greep overal naast, kreeg punten in mindering wegens financiële problemen en moet zelfs vrezen voor een faillissement. Voordat ik een kijkje ging nemen bij Ibrox, besloot ik een vette hap te halen bij een kraam naast de megastore van Celtic. Ik heb in mijn leven best veel ranzig stadionvoedsel gegeten maar dit sloeg echt alles, het was gezonder geweest om een liter frituurvet achterover te gooien dan het eten van deze hamburger met slappe patat.

Het was de gehele dag nog droog geweest, maar toen ik arriveerde bij Ibrox (mooie ligging in de wijk trouwens) pakte zich donkere wolken samen, symbolischer kon bijna niet. Er hing een erg gelaten sfeer rondom het stadion en in de fanshop, het leek bijna wel of The Gers geaccepteerd hebben dat de club mogelijk volgend seizoen niet meer bestaat. Ik heb het persoonlijk altijd een vervelende club gevonden, maar een afwezigheid van deze grote club zou je je niet kunnen voorstellen en het is ook niet te hopen voor het Schotse voetbal, al denken andere Celtic fans daar totaal anders over. Mede door mijn aanwezigheid bij Ibrox realiseerde ik mij dat mijn eerste Old Firm voorlopig ook direct de laatste zou kunnen zijn, een vreemde gedachte. Na een dag vol met stadionbezoeken vond ik het wel prima voor vandaag. Ik zou zaterdagochtend vroeg vertrekken naar Dundee United die een thuiswedstrijd gingen spelen tegen Hearts dus ik had mijn energie nog hard nodig.

Na een relaxte treinreis door het adembenemende Schotse landschap kwam ik aan in Dundee. Een korte busreis bracht mij bij de stadions van Dundee United en Dundee FC die in dezelfde straat gelegen zijn, een apart gezicht. Dundee United zou hier vandaag een wedstrijd spelen tegen Hearts en kaartjes konden bij de Turnstiles gekocht worden. Over de wedstrijd kan ik heel kort zijn want die was niet best en de fans van beide ploegen zorgde ook niet echt voor spannende taferelen. Dat nam niet weg dat de trip naar Dundee meer dan de moeite waard was. Beide stadions zijn fraai om te zien en zeg nou zelf wanneer ben je nou te vinden in Dundee?

Terug in Glasgow, de avond voor de Old Firm. Ik bekeek het lijstje van Celtic pubs en besloot richting de Gallowgate te lopen, deze straat zit vol met Celtic pubs en is tevens een belangrijke looproute naar Celtic Park. Voordat ik de Gallowgate had bereikt liep ik langs een pub waar het geluid van Ierse Folk en zingende supporters overstemde. Je raadt het al, kippenvel. Ik wist nog een plekje aan de bar te bemachtigen in de kleine maar uiterst sfeervolle pub, waar naast live muziek uiteraard ook live voetbal te zien was. Ik raakte met iemand van de Green Brigade (ultra groepering van Celtic) aan de praat en hij ging uit zijn dak toen ik hem vertelde dat ik uit Nederland kwam, dat dit mijn eerste Celtic wedstrijd was en dat het ook nog eens de eerste en mogelijke laatste Old Firm zou betreffen. Hij stelde mij voor aan een boom van een kerel genaamd David, die tegenwoordig in Newcastle woont maar geen thuiswedstrijd van Celtic mist. David had al een flinke slok op en zou gaan optreden als mijn persoonlijke gids die avond. Een kroegentocht volgde en mijn mond viel open toen we de pub Bairds binnenstapte, die vol hing met Celtic attributen en shawls van andere clubs die achtergelaten waren door supporters van andere clubs. Op deze plek speelde natuurlijk ook een live band en ondanks dat de aanwezige Celts de longen uit hun lijf schreeuwde was de zanger niet tevreden. Als een capo zweepte hij de aanwezigen op om nog harder mee te zingen, want morgen was immers DE wedstrijd. Het zou een lange en sfeervolle avond worden met gratis bier, want als men weet dat je uit het buitenland komt dan ben je hun gast en betaal je dus niets. Ik vraag me tot vandaag nog af hoe ik mijn hotel heb gevonden en  hoe ik de deur heb open gekregen, maar dat geheel ter zijde.

Wakker worden met een gezonde kater was het plan om op derby day in de ochtend richting stadion te lopen (via de Gallowgate). De aftrap was 12:45 dus een biertje drinken in een pub zat er niet in. Een wandeling via de Gallowgate was fantastisch ook al waren er nog niet heel veel fans op de been. Wanneer je naar de diverse Ierse pubs en winkels kijkt dan wordt het je eens te meer duidelijk dat de Old Firm vele malen groter is dan een potje voetbal van 90 minuten.  Zo liep ik langs een winkel waarin propaganda van de IRA in de etalage hing en aangekomen bij Celtic Park zag ik een jongetje van een jaar of 8 met een vlag van de huidige paus. Naast Celtic Park werd er ook gedemonstreerd om aandacht te vragen voor Ierse politieke gevangen die vastzitten in Groot-Brittannië. Nu ik echt aangekomen was bij Celtic Park voor mijn eerste wedstrijd en tevens Old Firm kon ik nog niet echt bevatten dat het ging gebeuren, het voelde onwerkelijk. Ik besloot over te gaan tot een vast ritueel, het ‘opwachten’ van de spelersbus van de tegenpartij. Ik hoefde niet lang te zoeken waar de bus van Rangers zou komen, een menigte van luidruchtige Celts verklapte de aankomstplek. Niet lang nadat ik tussen het publiek stond kwam de bus aan en haat van honderden Bhoys daalde neer op de bus, wat een lawaai zeg. Toen de spelers uitstapten maakte de haat plaats voor humor. Op de melodie van een bekend Rangers lied werd de originele tekst vervangen door gelach, hilariteit alom. Ook het “The Huns are going bust” en “Cheat! Cheat!” werd naar iedereen die uit de bus stapte geslingerd, de toon was gezet. De Celtic bus kreeg uiteraard een warm onthaal, de kersverse kampioen stapte vol overtuiging de bus uit en begroette de uitzinnige fans.

Het moment was daar ik zou Parkhead aka Celtic Park aka Paradise gaan betreden als Mr. Murray. Gelukkig ging het poortje bij mijn eerste poging om de seizoenskaart te scannen open, ik was binnen! Erg opgelucht en blij was ik, helemaal toen ik zag waar mijn plaats zich bevond. Lange zijde en vier rijen  verwijderd van het veld, beter kon eigenlijk niet. Ik keek mijn ogen uit, overal stonden zingende mensen en zelfs de sfeer op de lange zijde was ver voor de aftrap overweldigend. Tijd voor de opkomst van de spelers die traditioneel vergezeld gaat met een indrukwekkend YNWA, kippenvel in het kwadraat. De passie droop van de tribunes af en het was geen moment stil in Paradise, waar Celtic er vanaf de eerste minuut op knalde. Het zag er al snel uit dat Celtic haar rivaal zou gaan verslaan, alleen met hoeveel was de vraag. Nadat de thuisploeg de verdiende 1-0 binnenschoot explodeerde het stadion en wat hierop volgde wat fantastisch. Wildvreemde supporters vlogen mij in de armen alsof ik al jaren naast ze in het stadion zat.  Behalve dat ik op een mooie overwinning van Celtic hoopte, wilde ik graag een Huddle meemaken. Halverwege de eerste helft begon de Green Brigade met de Huddle en binnen enkele minuten stonden alle supporters schouder aan schouder met hun rug naar het veld op en neer te springen. Een prachtig gezicht en ik was enorm blij dat ik dit ook mocht meemaken. Celtic wist de wedstrijd uiteindelijk met 3-0 te winnen en de Rangers supporters verlieten het stadion zo snel mogelijk. Na een fraaie ereronde op het veld, schalde The Degrees met When Will I See You Again door de stadionspeakers om op humoristische wijze nog wat extra zout in de wonden te strooien van de club die misschien wel failliet gaat. Een groen gekleurde mensen massa liep zingend via de Gallowgate op weg naar het centrum. Binnen een mum van tijd puilde alle pubs uit en omdat ik als tip had gekregen deze drukte te vermijden en een pub te kiezen in het centrum liet ik de pubs in de Gallowgate links liggen. Wat ik niet wist was dat je geen pub in zou komen wanneer je ‘football colors’ droeg dus ik moest terug naar mijn hotel om me te verkleden. Teruggekomen bij de pubs in het centrum bleek er weinig van de feestvreugde dus besloot ik wederom terug te keren naar de Gallowgate waar het bij geen mogelijkheid lukte om een pub in te komen. Ik legde me hier maar bij neer, het was niet anders. Het enige smetje op een legendarisch voetbalweekend dat ik voor geen goud had willen missen.

Check ook de sfeerreportage die ik maakte rondom de wedstrijd:

Op het moment dat ik verhaal zit te tikken ben ik in gesprek met de man op wiens seizoenkaart ik dit allemaal heb mogen meemaken. Hij heeft een extra seizoenkaart gekocht en heeft mij uitgenodigd om volgend seizoen weer langs te komen. Alleen al bij de gedachte dat ik mogelijk volgend jaar weer een wedstrijd van The Bhoys ga bezoeken, bezorgt me direct kippenvel.

Ook leuk om te lezen