Joss on Tour

Al jaren stond bovenaan mijn stadionlijstje het bezoek aan een wedstrijd op Anfield Road in Liverpool. Welke wedstrijd maakte me eigenlijk niet zoveel uit, de fameuze sfeer, het roemruchte stadion en de ultragladde grasmat wilde ik meemaken, proeven en ruiken. Na wedstrijden in (bijna) alle Nederlandse stadions bezocht te hebben, in Gelsenkirchen, Düsseldorf, Bottrop en Koblenz te zijn geweest, belevenissen in Nice, Mechelen, Barcelona, Ipswich Town en Birmingham te hebben meegemaakt, was het dan eindelijk zover; Keuze uit twee wedstrijden, zonder enige vorm van twijfel koos ik voor Liverpool – West Ham United op zaterdag 20 november om 17.30 uur plaatselijke tijd.

Zaterdag ochtend 05.30 uur, de wekker gaat, mijn tas staat klaar, een korte douche, tanden poetsen en Football Culture shirt aan en op weg naar mijn, voor vele verrassende reispartner; mijn moeder! Ook zij staat al te trappelen bij de deur, we hebben zin in een unieke voetbal beleving, zijn samen al in vele stadions geweest en zullen er ook nog zeker in de toekomst meer gaan bezoeken, maar komt vanavond de lat niet te hoog te liggen voor toekomstige bezoeken?

07.30 uur is het alweer als we de parkeergarage op Schiphol insturen, we gaan meteen door de controle en vervolgen onze weg richting gate. Voor de ingang naar de EasyJet Gates nemen we een bak koffie en een broodje en kijken om ons heen. Het stikt van de mannen, groepen, vaders en zonen, Stone Island jassen en petjes, Liverpool sjaals en shirts. Bij het boarden van het vliegtuig valt al op hoeveel Nederlanders naar deze wedstrijd gaan, ook Engelsen die in Nederland werken vliegen heen en weer voor deze pot. De vlucht is kort, 55 minuten en we staan om 10 uur lokale tijd op de grond.

Liverpool is een mooie stad, met leuke winkels, het is prachtig opgeknapt, schone straten, lekker eten en er hangt een gezellige kerstsfeer in het centrum. Een Coca Cola vrachtauto zorgt voor het laatste zetje; iedereen zingt “Holidays are coming, always Coca Cola” en dat deuntje raken we lang niet kwijt. Een paar uur shoppen, eten en drinken scheiden ons van het doel van onze reis; de wedstrijd! Eenmaal in het hotel dumpen we onze tassen en zojuist gekochte spullen, we frissen ons op en kijken de ogen uit als we richting Anfield wandelen. Hele groepen, gezinnen en de prototype Engelse voetbalsupporter lopen om ons heen in de richting van het licht. Na een dikke 2 km lopen zien we de tribunes uit de tuinen van de omliggende huizen “groeien” Een bizar gezicht. Er lopen duizenden mensen, Engelsen, Schotten, Spanjaarden en Nederlanders, zelfs een enkele verdwaalde Duitser en Deen hebben we kunnen ontdekken. Het zoeken van de ingang was wat lastig, we liepen een rondje, bekeken de poort met daarboven de tekst “You’ll never walk alone” en het monument waar mensen nog steeds bloemen leggen voor de slachtoffers van het Heizeldrama. Een informatiepunt hielp ons aan de juiste ingang en eenmaal voor de poort naar de tribune was het al duidelijk; dit wordt een mooie avond!

Net naast het uitvak, derde rij vanaf het veld zaten wij op de lange zijde om ons heen te kijken, wat een prachtig stadion en vooral wat een mooi gras! Het stadion loopt langzaam vol, het uitvak is al snel compleet overbooked! 3000 Hammers zijn van de onderste plek van de Premier League afgereisd naar Liverpool met de hoop op 1 of meerdere punten. Kuyt loopt zich warm, de Hammers zingen zich warm en de Liverpool aanhang valt ons nog wat tegen. Als de spelers het veld opkomen en het You’ll never walk alone door het stadion galmt, krijg ik kippenvel en kijk om me heen naar al die sjaaltjes en zingende mensen, indrukwekkend! Als de wedstrijd begint en alle buitenlanders om ons heen een plekje hebben gevonden met hun nieuwe sjaaltjes om, blijkt al snel dat West Ham niet veel kans gaat maken, maar de supporters hebben daar gelukkig maling aan! In een vloek en een zucht staat Liverpool met 3-0 voor en is de wedstrijd gespeeld, Liverpool hoeft niet zo nodig en West Ham kan gewoon niets gevaarlijks op poten krijgen.

De West Ham United supporters doen mij denken aan mijn eigen club, ook wij zijn gewend om te verliezen en draaien dan de sfeer 180 graden om, zodat we toch nog een leuke avond hebben. Grant, de trainer van WHU staat bijvoorbeeld op een gegeven moment op en gaat aan de zijlijn staan; het hele vak brult vervolgens een liedje met de text “you’re getting sacked in the morning” en Grant gaat er snel weer bij zitten; Hilarisch! Als er een vrije trap wordt gegeven op de rand van de 16, deze met overtuiging 10 meter over het doel wordt geschoten en de speler met handen in het gezicht terug loopt richting eigen helft vervolgt het uitvak, met naar de hemel geheven armen en met gepaste zelfspot; “That’s why we’re going down, that’s why we’re going down” Ge-wel-dig publiek! Hier houd ik van! Bij iedere corner of vrije trap die volgt zingt het hele vak liedjes met als strekking, we zijn al blij met een corner of “Free kick, we’ve got a f#cking Free kick, Free Kick!”

90 minuten lang hebben de Hammers de sfeer gemaakt op Anfield, de Liverpool fans zaten na de 3-0 al in de kroeg volgens mij want die hoorde je niet meer. De zelfspot en de enorme originele texten die uit het Londense vak kwamen hebben ons overtuigd; volgende wedstrijd in the UK zal een wedstrijd van West Ham United zijn, thuis in Londen!

Een bezoek aan Liverpool en zeker ook aan Anfield Road is de moeite waard! Een onvergetelijk avontuur, hoewel ons de sfeer van de Liverpool fans toch wat tegenviel. Gelukkig waren daar dan nog 3000 Hammers die de sfeer op Anfield hebben gered en er voor ons, maar zeker ook voor hen zelf een geweldige avond van hebben gemaakt. Het bleef dan ook nog lang onrustig in Liverpool. Na het eten in een prima restaurantje en het bijbehorende dooie biertje, hebben we in een kroeg Match of the Day zitten kijken en samen genoten van het verlies van Arsenal en de herhaling van Liverpool – West Ham United, op zondag vlogen we weer naar huis en woensdag wacht ons 30 minuten Willem II – de Graafschap, wat een omschakeling!

Ook leuk om te lezen