In Nederland werd Jerry van Wolfgang, tot 2018 Jerry van Ewijk, vooral bekend toen de vleugelspeler met 18 doelpunten De Graafschap naar de Eredivisie schoot. Een jaar later promoveerde hij ook met Go Ahead Eagles naar de Eredivisie. Daarna vertrok hij met de noorderzon en raakte uit beeld. In Amerika speelde hij voor Orange County SC en Reno FC. Inmiddels is Jerry van Wolfgang wederom naar de andere kant van de wereld vertrokken en speelt voor het Zuid-Koreaanse Cheonan City in het thuisland van zijn vrouw. Genoeg reden om Jerry van Wolfgang eens te vragen over zijn verhaal. Een gesprek over wonen in een Amerikaans hotel, eenzaamheid in Zuid-Korea en de verschillende supporterscultuur van beide landen.

Bescheiden volksmensen

Als je de Jupiler League wil winnen moet je mij hebben haha. Twee seizoen achter elkaar promoveerde ik naar de Eredivisie. In het eerste jaar versloegen we Go Ahead Eagles met De Graafschap en een jaar later versloegen we De Graafschap met Go Ahead Eagles. Ik bracht denk ik toch wel geluk. Die tweede wedstrijd was wel echt bizar. Toen liep het in De Vijverberg helemaal uit de hand. Dat was één grote chaos. Ik had het geluk dat ik er niet midden tussen stond, maar sommige spelers hadden echt klappen nodig om zich te beschermen. Dat zijn geen leuke dingen om mee te maken. Bij beide clubs voelde ik me wel thuis. Ze hebben allebei ook echte clubmensen. Bescheiden volksmensen die met de club meeleven.

Na die twee promoties was er weer interesse vanuit de Jupiler League, maar dat zag ik niet meer zo zitten. Ik had voor mijn gevoel alles wel bereikt daar. Na twee keer gepromoveerd te zijn is het wel tijd voor wat anders. In mijn jaar bij De Graafschap scoorde ik notabene 20 doelpunten. Bij Go Ahead was het niet helemaal gelopen zoals gehoopt, maar had ik alsnog best een goed seizoen gedraaid. De trainer zag het niet helemaal in me zitten en omdat ik een van de bestbetaalde spelers was werd het een politiek spelletje. Dan willen ze je eruit werken. Terwijl ik me echt niet te goed voelde om als invaller mijn steentje bij te dragen aan Go Ahead. Uiteindelijk hebben ze mijn contract afgekocht en dat gaf me de financiële vrijheid om mijn passie achterna te gaan.

Wonen in een hotel

En toen kwam via via Amerika op mijn pad. Dat klonk eigenlijk wel heel gaaf. Een mooie locatie en een team dat nauw samenwerkte met een MLS club. Dus vertrok ik naar Orange County. Het was wel een wereld van verschil om dan ineens in Amerika in een wereldstad als Los Angeles te leven. Het was echt een heel lekker leventje daar. Ik merkte al wel snel dat er hele andere belangen op het spel staan in het Amerikaanse voetbal. Je kan niet promoveren naar de MLS, dus speel je eigenlijk voor jezelf. Ik speelde daar om een carrière voor mezelf in Amerika op te bouwen. Andere jongens weer voor de winstpremie. Het is business. Een hele aparte ervaring is dat wel.

Er zijn nog gesprekken geweest met LAFC en La Galaxy. Bij die eerste mocht ik een voorbereiding mee doen, maar als foreigner heb je heel veel beperkingen in het Amerikaanse voetbal. Bij LA Galaxy mocht ik aan het einde van het seizoen op stage, maar Orange County wilde me niet laten gaan. In het voetbal is het niet altijd wie het goed doet wordt beloond. Je moet ook geluk hebben met wie je kent. Er zit een heel politiek spelletje achter. Aan het einde van dat eerste seizoen werd mijn vrouw zwanger en was het beter om voor de zekerheid te kiezen en een transfer te maken naar Reno FC.

Reno is echt een gokstad. Ik heb daar in een hotel gewoond en het gokken gaat 24/7 door daar. Bij het naar buiten gaan en naar binnen lopen liep ik er altijd doorheen. Als ik uit het raam keek zag ik al die kleuren en lichten net als Las Vegas. Het had wel wat, maar tegelijkertijd  ook wel weer trashy. Zelf heb ik bewust niet gegokt in die periode. Mijn vrouw was zwanger en we moesten geld sparen voor het gezin. Dat viel niet zo goed te combineren met gokken haha. Het seizoen erna ben ik teruggekeerd naar Orange County. Toen hebben we met het team wel eens een jackpotje meegepakt voor een uitwedstijd in Las Vegas.

Voetbal als entertainment

De authenticiteit van de supporters ontbreekt nog wel een beetje. Veel van die clubs zijn ook net beginnend. De diepe binding met de club hebben ze niet en dat voel je als speler ook gewoon. Er is wel een groepje supporters wat fanatieker is en misschien groeit dat door de jaren heen nog wel wat. Misschien voelt het over 10 jaar wel echt aan. Amerikanen komen meer voor de entertainment. Een wedstrijd is een dagje uit, een happening. Bij Reno ging ze eerst met zijn allen naar het casino en dan naar de wedstrijd. Bij Orange County werd er eerst gebarbecued rondom het stadion. Als het bieravond was zat het hele stadion wel vol.

Het voetbal zelf is vrij traag. Het is allemaal heel fysiek en weinig technisch. Ik ben een creatieve speler die houdt van snel combinatievoetbal. Uiteindelijk werd ik op het middenveld gezet omdat ik in vergelijking met mijn ploeggenoten zo technisch was dat ze me vaker aan de bal wilden hebben. Was ik een box to box middenvelder geworden. Maar als vleugelspeler zit mijn kracht juist in de 1 op 1 opzoeken en het afronden. Daar kwam ik helemaal niet meer aan toe en daardoor miste ik de mogelijkheid om echt op te vallen bij MLS clubs. Daarom was het tijd voor een volgende stap.

Koreaanse cultuur

Mijn vrouw is Koreaans, dus Nederland en Zuid-Korea waren de twee opties. Die tweede is alleen erg lastig in te komen. Uiteindelijk kwam er een goed bod uit Korea. Een club op het derde niveau, Cheonan City FC. Die K3 is pas geleden opgericht en er spelen een aantal zeer professionele clubs in. De verschillen tussen profclubs zijn niet zo heel groot hier, de standaard ligt best hoog en qua stadions en financiën hebben ze het goed voor elkaar. Het niveau is een stuk beter dan in Amerika. De club is ook professioneler dan veel clubs in de Keuken Kampioen Divisie. Het is hier niet één keer trainen en dan naar huis. We hebben ook een clubhuis waar iedereen een eigen kamer heeft en waar we dan een nacht moeten blijven.

Vanochtend bijvoorbeeld hadden we eerst een uur nabespreking van de bekerwedstrijd van gisteren. Daarna trainen in het krachthonk, samen lunchen, trainen in het stadion en samen eten. In de avond hadden we dan nog een mentale training van anderhalf uur. Dat hoef je in Nederland niet te proberen, dan wordt er volop geklaagd tegen de trainer. Hier klagen ze ook wel, maar alleen onderling. Het is not done dat te laten merken aan de trainer, zo is de cultuur hier. Maar door die volle dagen en de beleving voel ik me wel eindelijk weer écht voetballer, dat miste ik in Amerika wel.

Jerry van Wolfgang de vlogger

Het begin was helemaal niet makkelijk. Ik was een week hier en toen werd het land op slot gegooid vanwege corona. De competitie werd stilgelegd en mijn vrouw en kind zaten nog in Amerika. Toen heb ik me wel even afgevraagd of ik soms nog ergens slechte karma had. Ik wilde eigenlijk onmiddellijk terug naar Nederland. Hoe en waar maakte me niet uit, maar ik wilde koste wat het kost weg. Dat bleek echter niet mogelijk vanwege mijn contract en dus zat ik hier alleen. De kamer op het clubhuis was mijn vaste woonplaats en mijn vrouw en kind waren duizenden kilometers verderop. Ik raakte ook nog geblesseerd en toen heb ik wel een hele lastige periode gehad. Ik vroeg me af waar ik het voor deed en of het deze opoffering wel waard was.

In die periode ben ik begonnen met video’s maken voor YouTube. Deels om contact te houden met de mensen die ik miste, om te laten zien hoe het met me ging. Maar deels ook voor mezelf. Om ze allemaal op een rijtje te houden en niet in een depressie of weet ik het terecht te komen. Het hielp met het dagelijkse leven een beetje nut geven en vertrouwen behouden dat het goed kwam. Nu wil ik samen met mijn vrouw wel meer bezig gaan met YouTube en proberen daar wat van te maken.

K-Pop groepen

Aankomend weekend (14 maart, red.) start de competitie. We hebben een leuk stadion en het is mooi om het straks gevuld te zien. Supporters zijn dit seizoen namelijk weer welkom. In het Zuid-Koreaanse voetbal zijn niet heel veel supporters, maar er is wel een kern die echt heel fanatiek is. De beleving is heel anders. Fandom is heel normaal in Korea. Dat zie je ook wel aan de K-Pop met groepen als BTS. Het is heel normaal om helden te supporten. Dat merk je ook wel bij de achterban van Cheonan City. We krijgen constant berichtjes op Instagram. Ook krijgen we cadeautjes. Dan bakken ze bijvoorbeeld koekjes met shirtjes van Cheonan en ‘succes dit seizoen’. De supporterscultuur is in Zuid-Korea eigenlijk best heel schattig. Heel anders in Nederland, waar het veel meer verbaal is.

Ik ben nu heel gelukkig in Zuid-Korea. Mijn gezin is eindelijk hier. Het land voelt eigenlijk als een combinatie van Amerika en Nederland. Grote steden en gebouwen zoals Amerika, maar wel met het familiaire van Nederland. Dat heeft Amerika niet. Het land is heel kindvriendelijk. Ik kan me in de basis redden in de Koreaanse taal. Maar echt de diepte gaan en grapjes begrijpen lukt nog niet. Dat ga ik dit jaar proberen te leren. Voor de komende twee/drie jaar zitten we wel goed in Zuid-Korea. Ik zou misschien ooit nog wel eens naar Japan willen. Maar wie weet, misschien keer ik ooit wel weer terug naar Nederland. Het kan nog alle kanten op!

Volg Jerry van Wolfgang ook op Instagram en abbonneer op zijn YouTube kanaal en kom weer te weten over de Zuid-Koreaanse voetbalcultuur.

Sander Wesdijk
Mijn naam is Sander Wesdijk en ik heb een passie voor voetbal, reizen en fotografie. In het weekend volg ik meestal mijn club Excelsior achterna, maar ik ben ook vaak bij een obscure wedstrijd te vinden in bijvoorbeeld Polen of Israël. Tijdens wedstrijden vind ik het schitterend om de emoties van de supporters vast te leggen met mijn camera. Deze foto's wil ik graag met jullie delen!

Ook leuk om te lezen

Reageren is niet mogelijk.