Het elftal dat nooit iets won

Vandaag aandacht voor een land dat eigenlijk geen voetballand te noemen is. Goed, de bevolking is idolaat van de Premier League en koopt een substantieel deel van de merchandising van de topclubs der aarde, maar weinig voetballiefhebbers zullen ook maar één Indonesische club kunnen noemen.

Het nationaal elftal van Indonesië leidt eveneens een volstrekt anoniem bestaan. Het zou kunnen liggen aan de zeer bescheiden erelijst. Bijna iedere wedstrijd die het elftal speelt eindigt in een forse nederlaag. In 1938 nam het land als Nederlands Indië als eerste Aziatische land deel aan een WK. Verder dan een 6-0 afdroogpartij tegen Hongarije kwam men echter. Het eerste succesje sinds de onafhankelijkheid van Indonesië, door Nederland erkend in 1949, stamt uit 1996, toen het elftal de eindronde van de Azië Cup wist te bereiken. Ook hier kwam Indonesië niet verder dan de eerste ronde, iets wat ondanks enkele latere kwalificaties nog steeds nimmer gelukt is.

Nu is echter alles anders. De 240 miljoen inwoners van het land zijn in rep en roer. Het nationaal voetbalelftal dreigt namelijk – eindelijk! – een sportief succes te behalen. Indonesië is namelijk doorgedrongen tot de finale van de Asean Football Championship, een toernooi waaraan alleen Zuid-Oost Aziatische landen deelnemen. Het stelt dan ook weinig voor, maar nood breekt wetten. De voetbaldwergen grijpen het toernooi aan om eindelijk eens iets te winnen, en nemen het toernooi dan ook bloedserieus. In Indonesië is de voetbalgekte compleet nu het land in de finale van het toernooi staat. Hierin treft het ook nog eens aartsrivaal en buurland Maleisië.

De spanning tussen beide landen is diepgeworteld. Eens in de zoveel tijd vliegen beide landen elkaar in de haren om een grensconflict. Een of ander eilandje of stuk zee wordt dan geclaimd door de één, wat weer tot woede leidt bij de ander. De afgelopen jaren is het wel eens tot confrontaties gekomen tussen beide marines, maar echte oorlog blijft uit. Als dit wel zo mocht zijn staat men in Indonesië in ieder geval klaar. Eerder meldden duizenden Indonesiërs zich al spontaan aan bij het leger om de gehate vijand te bestrijden. Momenteel zet vooral de slechte behandeling van Indonesische gastarbeiders in Maleisië kwaad bloed onder de Indonesiërs.

De finale wordt over twee wedstrijden gespeeld. Zondag is de heenwedstrijd in de Maleisische hoofdstad Kuala Lumpur, woensdag is de return in de Indonesische hoofdstad Jakarta. Voor tweede kerstdag doet de Indonesische ambassade in Kuala Lumpur er alles aan om de anderhalf miljoen in Maleisië woonachtige Indonesiërs voor het duel te mobiliseren. In eigen land is juist een tekort aan kaarten. Eerder deze week werd een verkoopkantoor kort en klein geslagen omdat er nog geen kaarten werden verkocht.

In Indonesië kijkt men vol verwachting uit naar de twee wedstrijden van de komende dagen. De spelers werden na de gewonnen halve finale tegen de Filipijnen al verrast door de bondvoorzitter, die met een kartonnen doos vol bankbiljetten de kleedkamer binnen kwam zetten. Wie de normaal van toeterend verkeer vergeven straten van Jakarta eens leeg wil zien, kan gedurende de wedstrijden z’n hart ophalen. De bijna voltallige bevolking volgt de wedstrijd in cafés, of thuis. De gelukkigen die een kaartje hebben kunnen bemachtigen voor de wedstrijd gaan niet met een klapper op hun stoeltje zitten. Met fakkels en een onophoudelijke orkaan van lawaai schreeuwen ze hun elftal naar de lang verwachte overwinning.

Feest op de tribune na de enige treffer in de halve finale tegen de Filipijnen zondag

Fakkels hullen de tribunes in rook

Indonesische ultras

Idem

Supporters stonden vanochtend urenlang in de rij voor een kaartje voor de finale

Ook leuk om te lezen