Het is tijd om de scheidsrechters buitenspel te zetten

20 oktober 2013 |  door  |  Columns

12_juli_20113

Voetbal is een prachtige sport. Het spel zelf, met al haar tactische facetten, is een lust voor het oog. Toch onderscheiden de randzaken om het voetbal heen de sport van alle andere. De prachtige voetbalstadions, de supportersculturen, de historische derby’s en zelfs de geur van Midalgan en het groene gras zijn minstens zo adembenemend als het spel zelf. Verder wordt geen enkele sport zoveel geanalyseerd als het voetbal. Elke breedtebal, ingooi en handje-klap met de trainer wordt uitgebreid besproken en zo nodig bejubeld of bekritiseerd. Voor de vele voetbalfans is dit zelfs nog niet genoeg, waardoor talrijke voetbalmagazines en opiniërende websites als deze een grote klandizie hebben. Toch kan zelfs het analyseren van het voetbal te ver gaan. Ouwehoeren over voetbal, supporters, stadions en zelfs de overkoepelende voetbalorganen is heerlijk, maar de grens moet getrokken worden bij de analyse van scheidsrechters.

Studio Voetbal begon een paar jaar geleden met de welbekende rubriek ‘Elleboog van de week’. Presentator Jack van Gelder liet zijn gasten een aantal elleboogstoten zien en stelde zijn inmiddels beroemde vraag: ‘Zeg het maar jongens, elleboog of niet?’. Het was Jack al snel vergeven. Met types als Ronald Waterreus en Arno Vermeulen aan tafel is er weinig voetbalkennis te bespeuren en is het toetsen van enkele ‘ja/nee-vragen’ misschien wel bittere noodzaak. Toch sijpelt het geneuzel over scheidsrechters zelfs door tot de hoger aangeslagen analytici. Jan van Halst en zijn geliefde Piero laten inmiddels geregeld beelden zien van scheidsrechterlijke beslissingen en in de vele gerespecteerde sportkaternen en voetbalmagazines worden scheidsrechters wekelijks beoordeeld. Gisteravond was het dieptepunt in mijn irritatie over die idiote hoeveelheid aandacht de leidsmannen krijgen bereikt. Eén van mijn favoriete voetbalprogramma’s, Voetbal International, vond het een leuk om een item te maken over het dagelijks leven van toparbiter Björn Kuipers. Blijkbaar doen Björn en zijn vrouw iets in de spannende wereld van supermarktconcern C1000. Het was de zoveelste vervelende onderbreking in een verder erg amuserend en kritisch voetbalprogramma. Helaas vonden Wilfred Genee en Johan Derksen, tot mijn grote verbazing, het een erg leuk kijkje in wereld van een scheidsrechter. Mijn spreekwoordelijke klomp brak. Ik zag geen andere optie dan hierop te reageren en vandaar dit relaas.

Voordat ik verkeerd begrepen wordt, wil ik u melden dat ook ik veel respect heb voor scheidsrechters. Door het hele land offeren elk weekend scheidsrechters zich op om 22 spelers, op elke niveau in de Nederlandse voetbalpiramide, een leuke middag te bezorgen. Ondanks de waardering die deze mensen toekomt, heb ik altijd mijn bedenkingen over de geestelijke toestand van deze mensen. Welke zelfrespecterende man laat zich, in veel gevallen vrijwillig, een middag lang uitschelden en zelfs bedreigen door een stel hopeloze voetballers? Een slecht huwelijk of het niet toegelaten worden tot een voetbalteam, zijn de enige redenen die ik hiervoor kan bedenken. Helaas hebben veel scheidsrechters niet het zelfreflecterende vermogen om in te zien dat zij van net zoveel waarde voor de sport zijn als een terreinknecht of materiaalman. Dit bleek nogmaals uit het verhaal van Björn Kuipers. Het leek wel er wel degelijk van overtuigd dat hij unieke invloed had op wedstrijden. Door deze dwaze gedachten is het belangrijk om te stoppen met praten over het scheidsrechterskorps. Een arbiter hoort onopvallend te zijn, maar door de aandacht van de media, wil elke scheidsrechter zijn ‘eigen draai’ aan wedstrijden geven, om zo maar onder de aandacht te komen. Waar houdt het dan op? Gaan materiaalmannen de ballen net niet hard genoeg op pompen, zodat er over wordt gepraat?

In tegenstelling tot veel van mijn In de Hekken collega’s ben ik minder begaan met de hele AMF-hype. Ik vind een hoop zaken in het voetbal niet minder dan ze vroeger waren en de meeste ontwikkelingen juich ik zelfs toe. Toch ben ik van mening dat de anonimiteit van scheidsrechters vroeger wel beter was. Het ontbreekt ze simpelweg aan relativeringsvermogen over de eigen rol in de sport en de media doen hier helaas gretig aan mee. Toch moet ik tot de conclusie komen dat ik, middels dit relaas, ook mee doe met het overdreven ‘mening-geven’, analyseren en aandacht geven voor onbelangrijke zaken van het voetbal. Gelukkig is het relativeren mij nog niet vreemd.

pgwear-nieuwe-collectie

Liquidated reggae

19 oktober 2013 |  door  |  Shall we sing a song for you

Onder de rook van Birmingham bevindt zich een van de meest verhitte derby’s van het Engelse voetbal. De clash tussen West Bromwich Albion en Wolverhampton Wanderers in de zogeheten Black Country derby. De regio West Midlands houdt de adem in wanneer ‘WBA’ en ‘Wolves’ weer eens de degens kruisen.

Het zijn gezworen rivalen, tegenstanders voor de eeuwigheid. Een burenruzie die vooral is opgebouwd in een jarenlange geschiedenis van derby’s op verschillende voetbalniveaus in Engeland. Elke promotie, degradatie of elk bekersucces wekt argwaan of leedvermaak bij de ander. De strijd tussen de Maggies en de Wolves. Een klassiek voorbeeld van een derby.

Symbool voor deze tweestrijd staat een onschuldig reggaenummer: The Liquidator. Een instrumentaal lied van Harry J Allstars uit 1969. Aanvankelijk was de melodie van The Liquidator bestemd voor ander nummer, maar Harry J zag er zelf een hit in en kocht de rechten op. De Jamaicaan leverde een belangrijke bijdrage aan de populariteit van reggae en runde ondermeer de studio waar Bob Marley een aantal albums opnam. In 1969 kwam de The Liquidator de Engelse hitlijsten binnen, met als hoogste notering een negende plaats. Het tekstloze nummer was vooral populair bij Engelse skinheads, die toentertijd een subcultuur vertegenwoordigen. Onder de skinheads bevonden zich ook veel voetbalfans, waardoor de intrede in het voetbal snel was gemaakt.

West Bromwich Albion en Wolverhampton Wanderers zijn verbonden aan The Liquidator, maar zijn zeker niet de enige clubs. Ook een aantal andere Engelse clubs gebruiken het reggaedeuntje rondom hun wedstrijden, Northampton Town en Gillingham bijvoorbeeld. Chelsea claimt de eerste club te zijn die The Liquidator gebruikte rondom wedstrijden. Toen, maar nog altijd klinkt The Liquidator rondom wedstrijden van de Londense club, waar fans klappen op het ritme van de plaat en op enig rustmoment hard ‘Chelsea!’ schreeuwen. The Liquidator mag dan ook zeker een echt Chelsea-lied genoemd worden.

Toch is het gebruik van The Liquidator bij Chelsea anders dan bij West Bromwich Albion of Wolverhampton Wanderers. Op het rustmoment in het nummer klinkt niet, zoals bij Chelsea, alleen de naam van de eigen club, maar ook in hatelijke zin de naam van de rivaal.

De fans maken de keuze uit:
‘Fuck off West Brom! The Wolves!’
of
‘Fuck off Wanderers! West Brom!’

Het spreekt voor zich welke tekst bij welke club van de tribunes klinkt. Lang niet iedereen is hier blij mee, zeker niet de politie in de West Midlands en veiligheidscommissies. Zij deden in 2002 een oproep aan beide clubs om The Liquidator in de ban te doen vanwege de scheldkreten. Door besturen van beide clubs werd hier gehoor aan gegeven. De traditie ten spijt, The Liquidator werd niet meer rondom thuiswedstrijden gespeeld.

In de seizoenen 2005-2006 en 2006-2007 maakte het lied een korte terugkeer. Men probeerde de fans aan te zetten tot ritmisch klappen en alleen het laatste gedeelte van hun kreet te gebruiken. Zonder succes, zeker toen in 2007 uitgerekend West Brom en Wolves om promotie naar de Premier League streden. Het ‘fuck off’ bleef, waardoor The Liquidator weer verdween.

Als de supportersgroepen van beide clubs iets delen naast de afkeer jegens elkaar, dan is het wel de hunkering naar de terugkeer van The Liquidator. Voorlopig lijkt dat er niet van te komen. Maar toch, het middel mag dan wel af zijn genomen, The Liquidator nemen ze de fans niet af. Het lied klinkt niet meer uit de luidsprekers in het stadion, maar wel uit de kelen van fans. Ook in supporterspubs heeft het de populariteit nog niet verloren. Integendeel. Het lied wordt nog altijd graag gezongen door beide supportersgroepen.

Ondanks deze populariteit klinkt de instrumentale reggae niet meer uit de luidsprekers in de stadions The Hawthorns en Molineux. Dat is veiliger schijnt. Fans van beide clubs moeten zodoende uitkijken naar (of hopen op) een uitwedstrijd tegen Chelsea. Mét The Liquidator. Uit luidsprekers. Daar wel.

Harry J Allstars – The Liquidator

 Wolves’ Liquidator op bezoek bij Chelsea

The Liquidator bij Chelsea

Voetbal als verbroedering tussen supporters

14 oktober 2013 |  door  |  Actueel

arievanstaverenIn tijden waarin de voetbalsupporter wordt weggezet als misdadiger en rondom wedstrijden wordt behandeld als zware crimineel laten MVV en Sparta Rotterdam zien dat het helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Aankomende vrijdagavond staan de twee traditieclubs in Maastricht tegenover elkaar. Echter zal er in de middag nabij stadion de Geusselt al een wedstrijd worden afgelegd; supporters van beide clubs strijden dan om de ‘Arie van Staveren-bokaal‘. Arie (eigenlijk: Adri) van Staveren speelde in de jaren ’70 en ’80 voor beide clubs samen in totaal zo’n 350 wedstrijden.

Voetbal als verbroedering tussen supporters; burgervaders, lezen we mee?

Nat worden

13 oktober 2013 |  door  |  De oude doos

Als het vroeger regende werd je nat (en ondanks het feit dat we graag alles romantiseren was dat ook toen niet fijn).

voetbal in de regen

Foto is in de jaren ’60 gemaakt bij Hajduk Split.

De oude doos: Feyenoord

12 oktober 2013 |  door  |  De oude doos

Twitteraar Plakplaat is Feyenoorder en plaatst dagelijks de meest prachtige historische (supporters) foto’s van zijn grote liefde. Wij vonden het onze taak om wat van die pracht te delen, we zitten immers niet allemaal op de Twitters.

De sekjoeritie te kakken zetten

11 oktober 2013 |  door  |  Filmpjes

We hebben niet zoveel met interlandvoetbal, maar gelukkig zijn er af en toe nog supporters van landenteams die ons laten lachen. Zojuist kwamen er wat beelden tot ons van de WK-kwalificatiewedstrijd van Rusland in Luxemburg. Een Russische supporter scoorde het winnende doelpunt door de sekjoeritie met meerdere schijnbewegingen op het verkeerde been te zetten.

Tijd voor een dwangbuis

11 oktober 2013 |  door  |  Filmpjes

‘At least we try’ zullen ze bij de Seattle Sounders zeggen, maar als we het onderstaande filmpje bekijken zouden we ze toch willen adviseren om die capo weer heel snel in zijn dwangbuis te stoppen.