Vrij vervoer blijft schaars in autocombiland

11 december 2013 |  door  |  Actueel

Heel voorzichtig schuifelen clubs, KNVB en overheden vooruit. Op weg naar ‘normalisatie’, het woord dat zelfs onder deze drie partijen al een cynische bijklank heeft gekregen. Hooligans, ultras, fanatieke en normale supporters blijven maar moeilijk te onderscheiden voor de drie partijen. Er hoeft maar iets te gebeuren of ze doen van schrik een stap terug, richting criminalisering.

Op de mistige weg vol obstakels die volgens de zelf geplaatste routeborden zou moeten leiden naar het heldere landschap van een normale voetbalwereld waarin uit- en thuissupporters zonder restricties veilig naar wedstrijden kunnen, is de grootste hobbel die genomen moet worden waarschijnlijk de combiregeling. Al jaren spreken de drie partijen het voornemen uit het aantal combiregelingen terug te dringen, maar vooral de lokale overheden beslissen in de praktijk anders. De angst regeert, lage kosten gaan boven vrijheden en niemand die de burgemeester tot andere gedachten kan dwingen.

Combiregelingen: de cijfers

Om te zien hoe het er voorstaat met de combiregeling houden we dit jaar naast de aantallen uitsupporters ook de vervoersregelingen bij. In de 18 speelrondes voor de winterstop zijn 162 wedstrijden gespeeld, waarmee de eredivisie net over de helft is. De meeste clubs hebben 9 uitwedstrijden gespeeld, waardoor al een vrij betrouwbaar beeld te geven is van de stand van zaken.

Van de 162 wedstrijden waren er 3 waar uitsupporters verboden waren. Van de overige 159 wedstrijden waren er 39 buscombi, 69 autocombi, 17 eigen vervoer en 34 vrij vervoer. Ruim een vijfde van de wedstrijden in de eredivisie was dus met vrij vervoer te bezoeken. Bij bijna een kwart van de wedstrijden werd een buscombi opgelegd. Meest gebruikt is de autocombi. Dit middel wordt in bijna de helft van de uitwedstrijden ingezet.

vervoersregeling

Vrij vervoer voorbehouden aan enkele clubs

Vrij vervoer is met 21% vrij schaars en bovendien grotendeels voorbehouden aan een select aantal clubs. Vooral SC Heerenveen, Heracles en RKC mogen vaak zonder restricties naar uitwedstrijden. Ajax, SC Cambuur, Feyenoord, Go Ahead Eagles en FC Twente mochten dat dit seizoen nog nooit. Supporters die met openbaar vervoer reizen blijven een schrikbeeld voor ontvangende gemeenten, waardoor ook eigen vervoer met 10% redelijk vaak wordt opgelegd voor wedstrijden die eigenlijk vrij zouden kunnen zijn. Vooral in Utrecht en Den Haag wordt deze optie veel gebruikt, met als excuus dat de infrastructuur bij het uitvak niet geschikt zou zijn om lopend aan te komen.

Bij wedstrijden waar supporters gebruik maken van vrij vervoer door met een grote groep de trein te nemen leidt dit overigens vaak tot problemen die deels te wijten zijn aan overreactie van de politie, zoals onlangs bleek bij onder meer FC Groningen-AZ en FC Twente-NAC. Nederland is groepen supporters die vrij reizen kennelijk zo ontwend dat het direct als een gevaar wordt gezien.

combiregeling

Autocombi als poldermodel

In Nederland compromissenland is het niet verwonderlijk dat de autocombi veruit het populairst is. Het poldermodel onder de uitwedstrijden is een middenweg tussen vrij vervoer en zwaardere restricties als de buscombi of zelfs een algeheel verbod op uitsupporters. Bij 43% van de wedstrijden in de eredivisie mogen supporters alleen met bussen of auto’s reizen en moeten ze ergens langs de snelweg hun kaartje omwisselen om te voorkomen dat ze van tevoren de speelstad bezoeken.

Bij iedere beetje risicowedstrijd of derby wordt echter toch al snel naar het paardenmiddel gegrepen: de buscombi. 24% van de uitwedstrijden kan uitsluitend per bus bezocht worden. Vooral Ajax, SC Cambuur en Feyenoord zijn vaak de pineut. AZ, Heerenveen, RKC en Roda JC daarentegen kregen er dit seizoen nog niet mee te maken. Ook per stad verschilt het aantal buscombi’s aanzienlijk. Leeuwarden legt voor iedere wedstrijd (!) blind een buscombi op, wie er ook op bezoek komt. Alkmaar, Breda, Kerkrade en Waalwijk konden het vooralsnog af zonder het uiterste middel.

Uitsupporters zijn dit seizoen ook alweer drie keer verboden. Eindhoven had ondanks inspanningen van de KNVB en beide clubs geen zin om iets te regelen voor Ajax-supporters toen een treincombi wegens werkzaamheden niet kon doorgaan, ADO Den Haag verlengde stilzwijgend het oorspronkelijk voor vijf jaar afgesproken uitsupportersverbod voor Ajacieden wederom met een jaar en in Amsterdam was Feyenoord om dezelfde reden niet welkom.

combiregelingen nederland

Het combibeleid hangt af van de bezoekende club, maar misschien nog wel meer van de ontvangende gemeente. Zo zijn er gemeenten die klakkeloos een combi opleggen, ook al ontbreekt ieder reëel argument om dat te doen. Leeuwarden legt als gezegd consequent een buscombi op, Deventer is soms nog ‘coulant’ met een enkele autocombi terwijl Waalwijk en Zwolle zodra ze het woord vooroverleg horen ook de uitkomst al opgeschreven hebben. Beter gaat het in gemeenten als Almelo, Eindhoven en Enschede, waar bijna de helft van de wedstrijden tot nu toe vrij vervoer was. Verrassend om te horen misschien voor de meerderheid van gemeenten die vast blijft houden aan repressie: het verliep zonder problemen!

Conclusie

Dat er op weg naar een reëel voetbalbeleid nog een lange weg te gaan is moge duidelijk zijn, maar er zijn ook positieve signalen. Diverse gemeenten geven sinds enkele jaren het goede voorbeeld, terwijl ook de KNVB, clubs en de landelijke overheid steeds meer druk uitoefenen op lokale overheden om een realistischer vervoersbeleid te voeren. Grootste obstakel blijven gemeenten en burgemeesters die star vast blijven houden aan hun vastgeroeste denkbeelden. Ook supporters kunnen eraan bijdragen deze denkbeelden te veranderen door druk te blijven zetten op clubs en gemeenten om een realistisch beleid te voeren. Daarnaast ligt er een verantwoordelijkheid om te profiteren van vrij vervoer en vooral te laten zien dat dit daadwerkelijk zonder problemen kan.

Ter verduidelijking:
Buscombi=Alleen per bus reizen toegestaan, vertrek vanaf eigen stadion of opstapplaats onderweg
Autocombi=Alleen per auto (en bus) reizen toegestaan, kaart omwisselen onderweg of bij het eigen stadion
Eigen vervoer=Verplicht met eigen vervoer (auto, bus) reizen (dus geen openbaar vervoer), omwisselen en verplicht parkeren bij het vak
Vrij vervoer=Geheel vrij vervoer, zonder enige restrictie wat betreft vervoer

Verder speelden SC Cambuur en Vitesse voor de winterstop 10 uitwedstrijden, Feyenoord en Roda JC 8. De overige clubs speelden er 9. Logischerwijs waren er in Arnhem en Leeuwarden 8 thuiswedstrijden en 10 in Rotterdam en Kerkrade.

pgwear-nieuwe-collectie

Brief aan de koning

10 december 2013 |  door  |  Columns

buster

Een stervenskoude zondagavond. Pre-nacht. Als de ijzige kou door station Den Haag Centraal snijdt en de vrieskou zich via de stations bank dwars door mijn 800 euro kostende Stone Island jas jaagt. Begint de onvermijdelijke tegenhanger van Martin Bril’s ‘Rokjesdag’ me te dagen. Het is winter. Als de kou zelfs niet meer verdreven kan worden door 8 pils op een lege maag. Wacht ik op de laatste trein naar Amsterdam na een nachtje volks-literairvermaak #puurgelul. Op uitnodiging en op de gastenlijst uiteraard. Deze zelfverklaarde elite-pauper doet het natuurlijk niet voor minder.

Mijn chaperonnes in het Haagse Paard van Troje waren mijn oud buurman @Rene-ggh ‘Duveldrinker, verwonderaar, rauw, GGH, columns: De Blauwe Ooievaar. Geblokt door: @humbertotan, @jack_afc1895.’ en zijn sidekick @JoopvanderZwanLone Ranger doch Gezellige Gozer. In een Keiharde Relasie. Tegenwoordig in het bezit van een hond genaamd Pepper.’ Vergezeld door een bonte stoet aan bevriende ‘paradijsvogels’. Prachtavond. Volksvermaak voor mensen met wat verstand, een tikkeltje diepgang en eigenwijs maatschappij kritisch zijn. Op de stationsbank naast me zit er eentje. De eindbaas. Strakke broek, lange haren en een australian jasje. Zoals enkel nog geaccepteerd in gering aantal provinciale (hoofd)steden. Ik hou van die mannen. Schijt aan de wereld. En de kou. Of hij in het bezit is van de vanavond luid bejubelde tattoo kan ik niet zien. Vragen durf ik het ook niet. Betwijfel of de liefde wederzijds is. Ik fantaseer zijn ‘NO SURRENDER’ tattoo er voor het gemak maar bij. NO SURRENDAH.

Als ik lam de trein in draai hoor boven de klanken van Oasis – Morning Glory ‘Need a little time to rest your mind.’ het geluid van deze generatie. Ploing. Duty call’s. U heeft 1 nieuw bericht. Rustig zoek ik half lam een plek in een rozig warme trein. De harde leren banken voelen zacht aan. Uit mijn binnenzak haal ik mijn iphone. PATS! ‘A flashbulb memory is a highly detailed, exceptionally vivid ‘snapshot’ of the moment and circumstances in which a piece of surprising and consequential (or emotionally arousing) news was heard.’

De dood van Pim Fortuyn via MSN vlak voor etenstijd op zolder achter de computer. De dood van Lady Di op een zondagochtend op de bank op het overwegend blauw RTL teletekst scherm met het geluid van de megablubberpowerrace op de achtergrond. Ouderwets met een bord boerenkool op schoot Studio Sport onderbroken zien worden voor de Bijlmerramp met de brandende flats prominent in beeld. De dood van Bastiaan vernam ik half dronken in een warme trein die wegreed uit Den Haag op een winterse avond. Het was inmiddels nacht geworden. Als ik diep adem haalde door mijn neus en vocht tegen de tranen rook ik mijn eigen alcoholwalm. Nog voordat we het donkere station van Den Haag Laan van NOI passeerde had ik het gevecht tegen de tranen al kansloos verloren. Bastiaan was dood. Op mijn bovenlip proef ik met het puntje van mijn tong de bittere smaak van vers traanvocht.

Bastiaan en ik. Op zeer jonge leeftijd hadden kroegen met een bepaalde statuur al een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Kroegen vol drank, bomberjacks, trainingspakken en kale koppen. Met mijn zwarte petje en witte gewatteerde Kappa jas voelde ik me thuis. In mijn element. Terugkijkend moet het geen gezicht zijn geweest. Dat kleine lijfje angstvallig verborgen gehouden onder die dikke jas. De gefakete stoer look met mijn zwarte petje. En dan zo woest mogelijk kijken. Overcompensatie optima forma. Des te groter de kloof tussen mijn willen en hun zijn des te meer ik genoot. Hier hoorde ik bij. Of dat wilde ik.

Misschien is dat de reden dat ik met Bastiaan aan de praat raakte. Ook hij was anders. Bastiaan was zichzelf en genoot daardoor groot respect binnen de groep. Beide zaken waren op mij in iedere geval nog niet van toepassing. Hij vond het interessant. Het kleine mannetje met het westerse accent dat iedere zondagochtend in alle vroegte de trein pakte. Ooit schreef hij een stuk over me in het fanzine van de harde kern; ‘de kilometervreter’. Ik denk dat hij genoot van mijn bravoure en loyaliteit. Misschien ontfermde hij zich wel op een bepaalde manier over me. Zag hij dat dat nodig was. Dat wil ik graag geloven. Want zo was Buster. Voor mij.

Dat de daaropvolgende spaarzame wedstrijden en dagen samen een dergelijke invloed op mijn leven zouden hebben kon ik toen nog niet overzien. Voordat de trein in de koude nacht station Leiden Lammerschans passeert is het die realisatie in als zijn pijn, verwarring, geluk en verdriet die bij mij binnen knalt. Zonder Buster. Zonder de ethische crash course die hij me gaf was de kans groot geweest dat mijn verhaal er heel anders uit zou hebben gezien.

Na onze eerste ontmoeting aan de bar blijven we elkaar zien. Binnen de uiterste van het zichzelf overschreeuwende jochie en de rustige introverte man vonden wij elkaar. We praatten veel. En hij leert me. Hij leert me het leven. Samen gaan we op eigen vervoer naar een van mijn eerste uitwedstrijden. Het maakt diepe indruk op me. Hoe erg ik me ook in het hol van de leeuw voel. Bastiaan was ‘cool as fuck’. Het moment dat we op het voorplein lopen steekt er groep harde kern over. Unopposed. Ondanks hun lange haren en trainingspakken bezitten ze de ‘casual stroll’, ‘pak je camera, dit is een actie, resultaat.’ Door de zenuwen lukt het me niet om een foto te maken. Maar achteraf besef ik me dat dit Bastiaans eerste lessen zijn. Hij leert me de mores van het vak. ‘Niemand hoeft bang voor mij te zijn. Ik hoef geen angst te zien in iemands ogen. Dat wil ik niet.’
Enthousiast spreek ik hem aan in de kroeg. In de zomerstop vindt er een toernooi plaats. In Den Helder of all places. Op internet verschijnt er een foto van een opstootje. Ik ontwaar Bastiaan op verschillende foto’s in een verhitte pose. Mijn vriend. Trots spreek ik hem aan op het incident. Bastiaan deelt mijn enthousiasme niet. Sterker nog, voor het eerst krijg ik een veeg uit de pan. Waarom? Hij moest zich verdedigen. Maar stoer, nee. Hij leert me dat wat moet moet. Maar angst inboezemen bij mensen die dit niet willen of verdienen. Dat is het laatste. ‘ik wil geen angst bij andere mensen in hun ogen zien’. En zonder dat hij het weet geeft hij me met iedere gesprek een duwtje in de goede richting. Tot op de dag van vandaag leef ik met die baseline ‘wat moet dat moet’ zo dwing je respect af. Geen angst. Of Bastiaan dit bewust deed zullen we nooit weten. Hopen doe ik dat wel. Mijn vriend.

Die winter spelen we een uitwedstrijd in Alkmaar. Het sneeuwt. Het is ijskoud. En ik ben al dronken ver voordat we met de trein Castricum passeren. We verzamelen op een besneeuwd Waagplein in een zinderend warme kroeg met beslagen ramen. Het is een mix van de gevestigde orde met hun lange haren plus bomberjacks en opgeschoten jochies die niets liever willen dan etteren en een naam maken voor zichzelf. Het mogen duidelijk zijn dat ik tot de laatste groep behoor. Naarmate de dag vordert en de alcohol rijkelijk vloeit verandert de sfeer in de kroeg. Ik steel een fles drank van achter de bar en verstop de buit in de sneeuw achter een auto. Als een van het slagveld teruggekeerde strijder denk ik bij terugkeer in de kroeg onthaald te worden als een held. Niets is minder waar. Voor het eerst zie ik Bastiaan boos. Woest! Eer? Trots? Respect? Ik krijg de wind van voren en als een schooljochie laat hij me die fles terugbrengen. In feite ben ik op dat moment ook niets meer dan een opgeschoten schooljochie met een stevig meerderwaardigheidscomplex. Later realiseer ik me dat Bastiaan allang de ernst van de situatie heeft ingezien. Even later slaat de vlam in de pan. Met als resultaat twee ziekenhuisbezoekjes aan de kant van jong en opgeschoten. We waren duidelijk nog niet in staat om naam te maken. Hetgeen weder maal resulteert in een aantal fikse reprimandes in het ijskoude uitvak van de Alkmaarderhout. Langzaam krijgt hij vat op me. Een godswonder realiseer ik me later.

De jaren daaropvolgend zien we elkaar steeds minder. Uit- en thuiswedstrijden bezoek ik steeds spaarzamer. Met Bastiaan lijkt het ook steeds minder goed te gaan. Via MSN spreek ik hem soms. Hij heeft het moeilijk. Een vol hoofd. Donkere periodes. Veel dieper ga ik er bij hem niet op in. We blijven kerels. Maar ik realiseer me terdege dat het niet goed met hem gaat. Jaren later loop ik na een Nederlands elftal wedstrijd naar een taxi en kom hem tegen. Een van zijn beste vrienden aan zijn zijde. Het gaat duidelijk niet goed. Slecht zelfs. Ik schrik. Een blik in zijn ogen die ik niet ken. En daar op dat moment realiseer ik me hoeveel hij door de jaren heen voor me heeft betekend. Ik vertrouw hem toe dat hij altijd bij me terecht kan. Ik hem zal bellen. Het komt er nooit van.

Sinds zijn dood denk ik dagelijks aan hem. De invloed die Bastiaan op mijn leven heeft gehad is alles omvattend. Hij leerde me over respect, angst en het leven. Of de diepte van onze band wederzijds was zal ik nooit weten. Maar zijn invloed op mijn leven, mijn wezen, mijn mores is bepalend geweest. Ondanks dat alles ben ik niet op zijn afscheidsdienst geweest. Niet op de dag van zijn herdenking. Ik denk dat weinig mensen weet hadden van mijn band met hem. Dat hoeft niet. Het is zo. En ik ben er trots op.

Als we nachtelijk station Hoofddorp in volle vaart passeren schieten mijn hoofd en ogen steeds voller. Terugkijkend was hij mijn held. Mijn voorbeeld. Omdat hij anders was. Net als ik. Omdat hij werd gerespecteerd om wie hij was en zich hiernaar gedroeg. Zonder romantisering van de doden of idealisatie van vroeger tijden is hij de man geweest die de meeste invloed op mijn leven heeft gehad. Dit ontsteeg familiare banden. Had niets van doen met kwantiteit maar des te meer met kwaliteit van contact. Bastiaan was voor mij de juiste man op de juiste tijd en plaats. Hij leerde me leven. Met mezelf. Met anderen. Hij leerde me mezelf te zijn. En te blijven. Hij leerde me respect. Bedankt Bastiaan. Je leeft voort in mij. En ik ben er trots op.

‘Need a little time to rest your mind.’
Oasis – Morning Glory

Frank is zo oldschool als ze maar komen, maar zelfs hij ontkomt niet aan het meegaan met de moderne tijd. Check hem daarom ook op z’n eigen Facebookpagina.

Wat zeggie?

10 december 2013 |  door  |  Filmpjes

Het was voor de supporters van Go Ahead Eagles zondag een prachtige middag. Rivaal PEC Zwolle werd met 4-1 aan de kant gezet en dat leidde tot een uitgebreid feest. Op het plein voor het stadion werd gezongen, gedronken en vooral ook vuurwerk afgestoken.

Vlak naast de Adelaarshorst staat een oud gebouw van de Hogeschool Larenstein. In een van die brijgebouwtjes wordt tegenwoordig, na de wedstrijden van Go Ahead, de persconferentie gehouden. Zo ook zondag:

Celtic klaar met Green Brigade

9 december 2013 |  door  |  Actueel

Afgelopen vrijdagavond stond op Fir Park het duel tussen Motherwell en Celtic op het programma. De Schotse grootmacht uit Glasgow is na de 0-5-overwinning in het nabij gelegen Motherwell nog altijd ongeslagen en staat dus fier bovenaan; toch leed de club vrijdagavond een pijnlijk verlies.

Na de wedstrijd verschenen talloze foto’s op de verschillende social media. Ondanks de fantastische avond had een stel Celtic-supporters het nodig gevonden het prachtige Fir Park eens onder handen te nemen. Tientallen stoeltjes werden kapot getrapt en in brand gestoken.

Om de goede reputatie te beschermen heeft de club Celtic vandaag een officieel statement naar buiten gebracht: 128 Celtic-supporters is een stadionverbod opgelegd en nog eens 250 anderen uit sector 111, waar de Green Brigade-groepering zich ophield, worden naar een andere plek in het stadion verplaatst. Mocht een persoon, die tot deze 250 supporters behoort, geen behoefte hebben aan overplaatsing kan hij de dagwaarde van zijn seizoenkaart terugkrijgen. Al eerder dit jaar dreigde Celtic tot dezelfde stappen, maar voerde deze drastische maatregelen destijds niet door. Nu lijkt de club uit Glasgow echter definitief klaar met de Ultras van de Green Brigade.

De kans op een uitsterving van Celtic Park is helaas wel groot geworden nu. Een dergelijke sfeer als tijdens het Champions League-duel met FC Barcelona vorig seizoen kunnen we niet snel weer verwachten zo; The Green Brigade was jarenlang echt de aanjager van de sfeer op Parkhead.

Via hun officiële website distantieert de Green Brigade zich overigens van alle gebeurtenissen van afgelopen vrijdag; zowel van de vernielingen als van het gooien van vuurwerk op het veld. Ze geven aan dat de daders wellicht niet eens binnen hun groep horen, maar nemen hun verantwoordelijkheid voor wat er is gebeurd. Desalniettemin gaat men gewoon verder als groep.

 firpark
firpark1
firpark2

The Clock End

9 december 2013 |  door  |  De oude doos

Ik kijk doorgaans niet veel buitenlands voetbal, vooral omdat ik niet tot de groep mensen behoor die bijna in elk land wel een favoriet hebben. Maar goed, als je niets te doen hebt op een zondag en je een paar dagen gratis Premier League kan kijken (nog steeds een middelvinger voor jullie hoor FOX) dan doe je dat wel. Zo heb ik gistermiddag gekeken naar Arsenal – Everton en ondanks dat het voetbal 90 minuten lang genieten was werd ik vooral geraakt door de enorm treurige entourage in het Emirates Stadium. Niet eens zozeer vanwege het publiek, maar vooral dankzij dat zielloze hok waarin Arsenal moet voetballen. De prijs van de vooruitgang noemen ze dat geloof ik. Ik kan er niet aan wennen. Als ik aan Arsenal denk dan denk ik aan Highbury, maar vooral aan ‘The Clock End’. Wat een prachtige tribune was dat en wat zonde dat vooruitgang dit soort pracht altijd kapot weet te maken.

1

1z55awp

A38sGRLCUAArvW7

The Back Page: cultwinkel

8 december 2013 |  door  |  Actueel

the back page newcastle

The Back Page is een kleine voetbalwinkel in het centrum van Newcastle. Een onder voetbalfanatici zeer geliefde voetbalshop, op een steenworp afstand van St. James’ Park, het stadion van Newcastle United. Met een flink aantal aan diverse voetbalproducten voelen voetballiefhebbers zich in The Back Page als een kind in de snoepwinkel. Pure cult!

Verplicht bezoek

The Back Page is iedere dag geopend en opent ook de deuren rondom avondwedstrijden van Newcastle United. Iedere voetbalfan die Newcastle United bezoekt is haast verplicht de winkel te bezoeken. Vanaf St. James’ Park loop je China Town binnen, waar enkele straten verder het van buiten schattig ogende winkeltje aan de St. Andrews Street te vinden is.

Tussen kunst en kitsch

Tussen de vele mokken, shirts, sjaaltjes, sleutelhangers en dartborden met clublogo’s, vind je ook kostbare juweeltjes. Gesigneerde shirts van Newcastle-legende Alan Shearer en een keepersshirt van Tim Krul zijn een greep uit de topcollectie. Ook zijn staan affiches van wedstrijden uit het verleden in de verkoop.

Programmaboekjes

In The Back Page vind je veel programmaboekjes van thuiswedstrijden van Newcastle United, maar ook van andere clubs. Van legendarische wedstrijden uit de jaren 50, tot recente topwedstrijden. Natuurlijk geldt: hoe schaarser of gewilder de programmaboekjes zijn, hoe hoger de prijs.

the back page

Boeken en dvd’s

Naast deze lectuur vind je ook een flink scala aan semi-literaire Engelstalige boeken over voetbal: biografieën, verhalen van fans, achtergronden over clubs en derby’s. Maar ook zijn er tal van dvd’s te koop, zoals van complete FA Cup-finales, terugblikken op WK’s en fandocumentaires.

voetbalboeken

Winkel en museum

Bovenstaande is slechts een kleine greep aan het veelzijdige aanbod van The Back Page. Groot is de winkel niet, maar nauwe wandelgangen en opeengepakte attributen zorgen ervoor dat het aanbod ruim is. Kortom, The Back Page is een voetbalmuseum dat eigen stukken verkoopt. Pure cult en daarom alleen al een bezoek waard.

voetbalsouvenirs

Blatter, de gek

7 december 2013 |  door  |  Actueel

We zouden het hier liever niet over Sepp Blatter hebben, maar die ouwe gek vraagt er bijna wekelijks wel een keer om. Het is gisteren overal al uitvoerig besproken, maar wat Blatter gisteren liet zien bij de WK-loting was zo beschamend dat wij hem ook graag nog even een trap na willen geven. Tijdens de belachelijke loting (rot op met die dansjes) stal Blatter zoals gebruikelijk de show met zijn megalomane persoonlijkheid. Waar de hele wereld huilde om het verlies van Nelson Mandela moest de FIFA natuurlijk ook iets doen. Een minuut stilte voor een man die in zijn eentje Afrika weer een Afrikaans gezicht gaf was natuurlijk maar een klein gebaar, maar omdat het een vrij gebruikelijke manier is om respect te tonen wel een logisch keuze. Waar de hele voetbalelite uit respect voor Mandela opstond en stil was, kon Sepp Blatter het niet laten om na een paar seconden alweer in te grijpen…

Wat een afschuwelijke en enge man is het toch en wat erg dat al die bobo’s (ook uit Nederland!) maar achter die engerd aan blijven lopen.