Blatter, de gek

7 december 2013 |  door  |  Actueel

We zouden het hier liever niet over Sepp Blatter hebben, maar die ouwe gek vraagt er bijna wekelijks wel een keer om. Het is gisteren overal al uitvoerig besproken, maar wat Blatter gisteren liet zien bij de WK-loting was zo beschamend dat wij hem ook graag nog even een trap na willen geven. Tijdens de belachelijke loting (rot op met die dansjes) stal Blatter zoals gebruikelijk de show met zijn megalomane persoonlijkheid. Waar de hele wereld huilde om het verlies van Nelson Mandela moest de FIFA natuurlijk ook iets doen. Een minuut stilte voor een man die in zijn eentje Afrika weer een Afrikaans gezicht gaf was natuurlijk maar een klein gebaar, maar omdat het een vrij gebruikelijke manier is om respect te tonen wel een logisch keuze. Waar de hele voetbalelite uit respect voor Mandela opstond en stil was, kon Sepp Blatter het niet laten om na een paar seconden alweer in te grijpen…

Wat een afschuwelijke en enge man is het toch en wat erg dat al die bobo’s (ook uit Nederland!) maar achter die engerd aan blijven lopen.

pgwear-nieuwe-collectie

HSV NOT FOR SAL€

5 december 2013 |  door  |  Actueel

notforsale

Het gaat niet zo lekker bij HSV en daarom is de directie bezig om het tij te keren en uiteraard wordt daarbij vooral gekeken naar mogelijkheden om meer geld te genereren. Het plan is daarom om de club in verschillende onderdelen op te splitsen en beleggers de kans te geven om zich in te kopen in de club. Dat betekent dat de club haar ziel verkoopt omdat je doordat te doen geen baas meer bent in eigen huis. Om dit, zeker op de langere termijn rampzalige plan tegen te gaan zijn supportersverenigingen bij HSV begonnen met een ‘HSV NOT FOR SAL€‘ campagne. En dat doen ze niet alleen maar om tegen te zijn, maar vooral omdat ze op zoek zijn naar goede manieren om de club vooruit te helpen zonder dat dit ten koste gaat van de eigen identiteit. De initiatiefnemers proberen te leren van clubs waar supporters de baas zijn van hun eigen club en zoeken actieve samenwerking met organisaties als Supporters Direct.

Het initiatief wordt ook goed opgepakt door supporters van andere clubs en zelfs directe tegenstanders steken de initiatiefnemers een hart onder de riem door ondersteunende doeken te laten zien. Onderstaande foto’s zijn gemaakt bij de bekerwedstrijd tussen HSV en 1.FC Köln.

3qil
Thuisvak bij HSV – FC Köln

bbgf
Uitvak Köln bij HSV

Bezoek de website, like ze op Facebook en maak een doek voor in eigen stadion. Laat de wereld maar zien dat wij dat grote geld spuug- en spuugzat zijn!

De supporters winnen!

4 december 2013 |  door  |  Actueel

Het is donderdag 31 oktober, op Woudestein verslaat Excelsior verrassend genoeg eredivisionist Go Ahead Eagles. Na de laatste wedstrijd wordt traditiegetrouw de loting verricht. Er komen een paar leuke affiches uit de koker, zoals SC Cambuur – FC Utrecht, AZ – SC Heerenveen en FC Groningen – NEC. Op het eerste gezicht niks aan de hand, prima loting zelfs voor de meeste clubs. Maar een week na de loting ontstaat er paniek bij de beleidsbepalers in Leeuwarden. De enige dag dat de wedstrijd SC Cambuur – FC Utrecht afgewerkt kan worden in Leeuwarden is op woensdag 18 december. En dat is dezelfde dag dat de actie Serious Request van start gaat in het centrum van Leeuwarden. Twee grote evenementen, Serious Request en SC Cambuur – FC Utrecht, op één dag en waarschijnlijk op ongeveer hetzelfde tijdstip. De kopjes van de beleidsbepalers in Leeuwarden draaien overuren. Dan komt er na veel wikken en wegen een besluit vanuit de lokale driehoek van Leeuwarden en de KNVB: de wedstrijd wordt op woensdagmiddag om 15:30 uur gespeeld.

Direct na de bekendmaking van deze belachelijke beslissing volgen er honderden boze en teleurgestelde berichten van zowel Cambuur supporters als FC Utrecht supporters. Maar niet alleen de supporters zijn boos. Ook het bestuur van FC Utrecht en de supportersvereniging van FC Utrecht zijn het niet eens met de beslissing, die overigens genomen is zonder overleg met FC Utrecht. Er moet iets gebeuren aan het tijdstip. En dat gebeurt ook. De wedstrijd wordt verplaats van half 4 naar kwart voor 5. Een wijziging waarmee in principe niemand winst heeft behaald. Behalve de beleidsbepalers, want die hebben geen twee evenementen op hetzelfde tijdstip.

Een onmogelijk tijdstip voor de hardwerkende Nederlander, zo vinden beide supportersscharen. Voetbal is van en voor het volk en dan speel je een wedstrijd niet op woensdagmiddag. Er worden vanuit beide supportersgroepen acties georganiseerd. FC Utrecht supporters kondigen aan om alsnog naar Leeuwarden te komen, maar niet via de combi. Nee, ze komen voor Serious Request, maar komen tegelijkertijd ook om actie te voeren tegen het angsthazen gedrag van gemeente Leeuwarden. Supporters van SC Cambuur organiseren een protestmars. De protestmars werd voor de thuiswedstrijd tegen NEC gelopen. Ongeveer 150 supporters deden mee met de protestmars. Er werd koers gezet richting het huis van de burgemeester. Met veel vuurwerk en gezang naderden ze het huis en wordt er een spandoek geplaatst met de tekst: ’16:45 NEE!’. Kort maar krachtig.

1

Anderhalve week na de protestmars en de aangekondigde actie van FC Utrecht supporters om naar Leeuwarden te komen, komt er nieuws. De wedstrijd zal toch op 18 december om 20:00 uur gespeeld worden. Maar er wordt nadrukkelijk aangegeven dat de protestmars en de aangekondigde acties van FC Utrecht hier geen invloed op hebben gehad. Ongeloofwaardig, maar een overwinning voor de supporters is geboekt. Een mooi bekerduel op een supportersvriendelijk tijdstip. Waarom dit niet direct besloten kon worden, blijft een raadsel. Maar na veel moeite is er wel weer een klein stapje in de goede richting gezet. Op naar verdere normalisatie.

Dit artikel is geschreven door T.M. Foto via Cambuur Culture

De Egyptische Tijger

4 december 2013 |  door  |  Against Modern Football

IMG_5770

De Siberische tijger is wellicht de bekendste in zijn soort en daar is ongetwijfeld al onnoemelijk veel over geschreven. Ik wil het daarom hebben over een soort tijger dat minder bekend is bij het grote publiek. Namelijk de Egyptische tijger, ook wel Assem Allam genoemd. Assem Allam is weliswaar van een totaal andere soort maar toont wel degelijk overeenkomsten met zijn Siberische collega. De Siberische tijger blijft soms jarenlang in een vast territorium. Daarnaast houdt de Siberische tijger vijanden op plaatsen waar hij dat nodig acht of hij valt gewoonweg aan. Het aanvallen gaat als volgt: De Siberische tijger sluipt, zoals de meeste katachtigen, maakt daarna een enorme sprong (meer dan 10 meter ver) en hapt vervolgens naar de nek en laat zijn prooi stikken en deze overlijd dan ook vrijwel meteen.

Assem Allam doet nagenoeg hetzelfde. Assem Allam is altijd zeldzaam in zijn soort geweest maar soortgelijken worden steeds vaker gezien in de Engelse Premier League. Maar laten we even bij Assem Allam blijven. Deze tijger blijft ook jarenlang in een vast territorium en wordt voornamelijk gezien in Yorkshire, West Engeland. Qua uiterlijk lijkt Assem Allam niet op de Siberische tijger, al wordt hij wel vaak gezien met een geel-zwarte stropdas om. Zijn prooi bestaat voornamelijk uit een voetbalclub en de daarbij behorende fans en iedereen die voetbalcultuur en voetbalhistorie een warm hart toedragen. Anders dan de Siberische tijger dood Assem Allam haar slachtoffers langzaam, uiterst langzaam.

De in Egypte geboren zakenman studeerde economie aan de universiteit van Hull. Daar leerde hij daadwerkelijk enkel en alleen economisch te denken. In 2010 wordt hij eigenaar van Hull City en in 2013 vertelt hij de fans van datzelfde Hull City letterlijk dat ze de kolere kunnen krijgen en dat hun mening er niet toe doet. Het is immers zijn club en niet die van hun. Commercieel technisch is het voor de club beter om verder te gaan als Hull Tigers. Hoewel de tijger onlosmakelijk verbonden is met Hull City, zijn de supporters van The Tigers hier op zijn zachtst gezegd niet blij mee. Assem Allam is echter van de gemeenste soort. Hij laat zijn prooi erg lang lijden, razen en bloeden. De prooi mag tegen betaling op plaatsen komen waar hij het nodig acht en de tijdstip van aanvallen lijkt dus slechts een kwestie van tijd.

IMG_5764

Vorig seizoen ging ik mee met de reeds befaamde ‘Doingthe116-trip’ met als eindbestemming Hull. Hoewel het KC Stadium nou niet bepaald een bouwwerk is waarvoor je de Noordzee voor over vaart, was het affiche toch een Yorkshire Derby en had Hull City in Leeds United een aantrekkelijke tegenstander van naam en faam. Daarnaast ga ik vooral voor de ‘Engelse beleving’ en die was op de boot al zeker aanwezig middels een goed, en bijna authentiek gezelschap met Engelse pints en veel Engelse verhalen. Deze meneer is met dusdanige ingrediënten dan al snel in zijn sas. De stad Hull versterkte dit gevoel met lekker veel grauw en pauper. Totdat je bij het KC Stadium aan komt. Het gedrocht heeft de buitenkant van een Tesco en een binnenkant van een wachtkamer van een dokterspraktijk. Het authentieke en typerende Engelse gevoel verdwijnt meteen vrijwel meteen. Je vraagt je bij het zien van het stadion meteen af waarom de roofdieren van voor het tijdperk Allam het nodig vonden om het prachtige Boothferry Park te slopen. De wedstrijd bleek vervolgens alleraardigst maar toch was dit het niet waarvoor je het doet. Tijdens de wedstrijd moest ik lange tijd denken aan hoe mijn passie langzaam maar toch ook snel totaal de vernieling in wordt geholpen. ‘Wie snapt mij nu nog!’ wilde ik keihard roepen, het liefst zodat iedereen in het KC Stadium mij hoorde. Na afloop van de wedstrijd bleek toch één iemand mijn klaagzang gehoord te hebben. De meneer van ‘Stadiongebod’ plakte een welbekende sticker van ‘In de Hekken’ op een blinkend zwart stoeltje in het KC Stadium. ‘Against Modern Football’ was met grote letters erop te lezen. Treffender kon het wat mij betreft niet.

IMG_5866

Afgelopen zondag was het Hull City tegen Liverpool. Nog nooit eerder won Hull van het grote Liverpool maar op zondag 1 december 2013 schreef de club geschiedenis. Liverpool werd met 3-1 verslagen. De supporters en de voorzitter Assem Allem juichten gezamenlijk bij elk tijgerlijk doelpunt. Vechtend tegen allerlei club-suppoosten probeerde een groep supporters hun stem en woede te uitten, maar de flauwe grijns op het gezicht van Assem Allam was er met een spandoek niet vanaf te krijgen. Ook de commentator van dienst, die ik doorgaans niet eens zo storend vindt, liet in één opmerking blijken er helemaal niets van te snappen. Hij vond namelijk dat de supporters moesten gaan genieten van deze historische overwinning van hun club. In één zin maakte hij twee hele grote fouten. Het gaat me hierbij om de woorden ‘historie’ en ‘hun’. Twee woorden die juist de problemen van de supporters blootlegt. Ze willen juist dat Assem Allam van de historie van de club afblijft maar dat begreep de commentator van dienst even niet. Het ging hier ook niet over een overwinning van ‘hun’ club. Hun club bestaat eigenlijk nu al niet meer. Iedereen in het KC Stadium leek optisch blij. Alsof je een spelletje ganzenbord wint door vals te spelen. Je wint, maar toch voelt het anders.

December 2017

Doingthe116 organiseert als zijnde reünie een boottrip en opnieuw is Hull de eindbestemming. In 2012 waren de smartphones nogniet bruikbaar geweest, nu is er volop Wi-Fi aan boord. Ik kijk het gezelschap rond. Iedereen is bezig met zijn eigen ding. Een ouderwetse pint drinken en lekker dom lullen is ook zo 2012. De één zie ik alvast het programma van de komende wedstrijd lezen, welke digitaal van het scherm van zijn tablet spat. Hull Tigers vs Cardiff Dragons blinkt met neonletters op het scherm. Een ander print zojuist een tienduizendtal stickers uit. Ik kijk nog eens goed. Het is andermaal de meneer van Stadiongebod. Ditmaal is de tekst ietwat veranderd. ‘Against Assem Allam’, prijkt er dit keer op de voorkant. Dit keer geen één sticker. Dit keer doen alle Hull-supporters mee en gaan we gezamenlijk als tijgers vechten tegen het kwaad. Het kwaad dat bij deze club Assem Allam heet.

In 2013 heette de club nog Hull City en in 2013 vond de commentator bij Hull City tegen Liverpool dat de supporters moesten stoppen met hun protesten en dat ze moesten gaan genieten van ‘hun’ historische overwinning op Liverpool. Maar het was niet het stokoude Hull City dat won van het grote Liverpool. Het was het spiksplinternieuwe Hull Tigers van Assem Allam dat zegevierde.

FCH

3 december 2013 |  door  |  Actueel

119df

Op de deurmat stamp ik mijn groene Vans schoon. Nat tot op mijn sokken. Buiten ligt een dik pak sneeuw. Door de beslagen ramen sla ik het Cornelis Troostplein gade. Vanavond mogen we weer. Vervuld door een mengeling van ongeduld en gezonde spanning loop ik naar de bar van nachtcafé Troost. Oud Amsterdams. Hartje de Pijp. Lekker volks. Stiekem een beetje pauper. Vanavond drinken we flesjes Grolsch. Niet van die hippe €5,- flesjes waar er voor de hip net even iets minder in zit. Vanavond drinken we recht uit de krat. Hier vier ik mijn vijfentwintigste verjaardag. Met een wrange bijsmaak.

Rond tien uur is het feest in volle gang. De muziek staat hard. De meute dicht op elkaar gedrukt. Het ruikt naar bier. Maar een overheersende mannenlucht dringt mijn neus binnen. Het ruikt hier naar een voetbalkantine op zaterdagmiddag. Als het eerste nog speelt en alle recreanten al aan het bier zitten. Het is een hengstenbal. Ons hengstenbal. En iedereen is er. Als ik op de bar klim heb ik goed zicht over de groep. Zo’n zeventig man heeft de moeite genomen weer en wind te trotseren. Het sneeuwt. Amsterdam glibbert al dagen over straat. Maar ze zijn er. Voor mij. Voor elkaar.

Vanaf de bar tuur ik de slecht verlichte kroeg in. In de schemering zie ik dat de jongens uit Haarlem massaal present zijn. Ik mis alleen Nelis. Iedere vriendengroep heeft wel een Nelis. Heemstede is present rond een tafeltje dat gesierd wordt door een legendarisch kitscherig tapijtje. Sassenheim is voltallig aanwezig. Gepositioneerd links achteraan bij de gokkast in het schemerlicht. Met een lichte trots zie ik achter bij het raam de jongens uit Nijmegen staan. Daar heb ik mijn roots. Ze zijn al vroeg vertrokken. Ladderzat zijn ze inmiddels. Voor de overwegend uit Noord-hollanders bestaande kroeg zijn ze amper meer te verstaan. Ze knikken beleefd. Buitenstaanders vormt het groepje Amsterdam. Mijn studiegenoten. Vol verwondering kijken ze rond. Volkomen niet op hun plaats. Toch zie ik ze genieten. Het is goed. Het klopt.

Staand op de bar tracht ik de groep te overstemmen. Een dankwoord uit te spreken. Ze geven me geen kans. ‘PARANOIA F, PARANOIA F, PARANOIA F’. Trots. Hier ben ik deel van. Dit zijn wij. Of waren we dit? Als mijn blik over de groep glijdt slaat de realiteit ijzig hard toe. Vrijwel de gehele groep is in meer of minder mate onderdeel van ons. Van FCH. Jaren aan herinneringen delen we samen. Een vrieskoude Noord tribune. Een hardcore dreun in het home. Een donkere steeg achter het stadion op vrijdagavond 18:45 vlak voor de aftrap. Een onbekende kroeg ergens in de provincie. Als ik mijn ogen kort sluit flitsen die momenten langs mijn ogen. Druppelsgewijs begint de realiteit te zakken. FC Haarlem is niet meer. Die realiteit wordt me hier. Staand op de bar. Stinkend en inmiddels nat van het bier. Overstemt door de schreeuwende mannen. Pijnlijk duidelijk. Ik ben FCH. Wij zijn FCH. Maar FC Haarlem. Is gestorven. Een einde dat te vroeg is gekomen. Maar wij waren er. Tot het einde. Zoals altijd. ‘Wij staan lekker onderaan’.

Geleidelijk verandert mijn verjaardag in een herdenkingsdienst. Geen witte bolletjes met kaas. Geen laffe koffie. Maar bier en andere stimulantia. Ze brengen bij een ieder de verhalenstroom op gang. Gedachten dwalen af naar mijn eerste uitwedstrijd. Begin 2000 pakken we op station Voorhout het stoptreintje naar Haarlem. Het is het begin van het seizoen. Het is nog verrassend warm voor de tijd van het jaar. Bepakt en bezakt met liters bier. Huismerk. Piepjong en gespannen. Toen kon ik nog niet overzien dat ik me de daaropvolgende jaren in weer en wind die trein in zou hijsen. Uit liefde voor de club. Voor de groep. Na mijn eerste thuiswedstrijd tegen Eagles moesten we ongelofelijk op de loop. Wijt het aan romantisering van het verleden. Maar dit was de beste groep die ik ooit over de Rijksstraatweg richting het station heb zien marcheren. Denk ik.

Als kleine rat bezocht ik mijn eerste uitwedstrijd. Naar IJmuiden. Een dag die voor eeuwig in mijn geheugen gegrift zal staan. Mijn allereerste echte uitwedstrijd. En wat voor een. In de vrieskou pakken we als vanouds de stoptrein vanuit Voorhout om ditmaal in Heemstede uit te stappen. Als ik eraan terugdenk was het altijd koud als we naar Haarlem gingen. Ergens hoorde die kou er gewoon bij. Met auto’s en bussen reizen we af naar Velsen-zuid om aldaar te verzamelen bij het stadion. Kaarten hebben we niet. De realisatie dat dit geen normale gang van zaken is ontbreekt op dat moment ook nog bij mij. Maar ik geniet. Hier hoor ik bij. Dit zijn wij. En wij eindigen op het plaatselijke politiebureau. Verjaardagsliederen op de luchtplaats. En een moment van volledige verbijstering dat ik nooit meer zal vergeten. ‘Nee, laat dat belletje maar. Dat deed het eergister ook al niet.’ Hoor ik twee oudere jongens tegen elkaar zeggen al ze op de luchtplaats op de bel van de intercom drukken.

Jaar in. Jaar uit. Reis ik met bus en trein naar de hoofdstad van Noord-Holland. Soms nuchter. Soms dronken. Regelmatig verandert de staat van beneveling gedurende de reis. Tot mijn grote spijt ben ik behept met een vrij kleine blaas en geregeld moet ik in Heemstede de bus verlaten om mijn blaas te legen. De volgende bus kwam pas een half uur later. Verzamelen deden we door de jaren heen op de meest obscure locaties. Dat doe je immers niet in het café waar je je moeder tegen het lijf kan lopen. De vermaarde Tempelierstraat kende een donkere locatie die gedurende de jaren diverse malen van eigenaar veranderde. Al dan niet gedwongen. Of hij was er simpelweg niet meer. Hier voelde wij ons thuis. Het was donker. Afgesloten. Open op de tijden die wij wilden. Het was van ons. Het Kenaupark in Haarlem was ’s zomers onze plek. Een uitgestrekt dat park normaliter bevolkt werd door dak- en thuislozen, al dan niet verslaafd. Hier kwam niemand. Dit hoefde we enkel te delen met de junks. Met het station en het centrum op een steenworp afstand de ideale locatie voor wat al dan niet kon gebeuren.

De vrijdagmiddag werd een ritueel. Cambuur. Eagles. Fortuna. Zwolle. Helmond. Heracles. De Graafschap. Allen vereerden ze ons in meer of mindere mate met een bezoek. We vormden onze eigen subcultuur. Een bonte verzameling aan uitgesproken persoonlijkheden. Tegendraads. Eigenaardig. Opvliegend. Ruw. Rauw. Maar ook grappig. Trouw en bovenal loyaal. Een plek waar het niet uit maakte wie je was. Als je er maar was. En bleef. Mocht de situatie daar om vragen. Mannen onder elkaar. Veel drank. Humor. Gelul. En vaak die onderliggende spanning ‘Komen ze? Met hoeveel?’. Het maakte niet uit. Wij waren samen. Dit was ons FC Haarlem.

De verhalen door de jaren heen zijn zowel ontelbaar als onevenaarbaar. Voor buitenstaanders vaak niet te bevatten. Niet op waarde te schatten. Voor de beker reisde we af naar Oss. Met nog geen 15 man bevolkte we een verder lege coupe. Toch ging je. Natuurlijk. Tray halve liters mee in de trein en onderuitgezakt benevelen. Na twee uur reizen treffen we een blauw station Oss aan. Op het station staat onze vaste supportersbegeleider. Met zijn vermaarde en eeuwig terugkerende uitspraak ‘Kieperen heren’ als we weer eens bier stonden te drinken voor het stadion. Opgaan in de stroom forenzen is vrijwel geen optie. Feilloos pikt hij onze jongens uit de stroom medereizigers. We mogen de stad niet in. Waar ik als enige de trein uit weet te glippen aan de zijde van een oudere man en door Oss dool. Weten andere jongens via het volgende station Ravenstein het stadion van FC Oss te bereiken. Alwaar ze onverrichter zaken door de plaatselijke stewards retour worden gezonden. Verzamelen doen we dan maar in Den Bosch en dronken keren we die nacht terug in Haarlem. Nog steeds lach ik als ik langs Ravenstein kom.

Het stadion mochten we niet in. Erbij zijn moesten we. Haarlem zou in Sittard zijn eerste periode titel in 28 jaar gaan grijpen. Verzaken was geen optie. Daarom zaten we samen met het eerste groepje in de trein richting Sittard. We moesten immers iets aan tijd compenseren. Als de treingroep op Sittard aankomt staan we ze al enthousiast toe te zwaaien. Waar zij rechtsaf richting stadion lopen gaan wij linksaf richting het centrum. Chagrijnig dolen we door de koude en lege straten. De Suijkerpot laten we bij nader inzien toch maar aan ons voorbij gaan. Kastelein Sel ontvangt ons met open armen en via teletekst en Radio Limburg zien en horen we hoe FC Haarlem de periode titel pakt. Dat het een besloten feest is deert niet. De vragen waarom we niet aanwezig zijn in het stadion ontwijken we vakkundig. We zijn erbij. Daar gaat het om.

‘We hebben in ieder geval wel geleefd’. Ik ben op een bruiloft van een van de jongens. Langzaam worden we volwassen. Onze streken verleren we waarschijnlijk nooit. Voor altijd blijven we een tikkeltje anders. Net als dat we voor altijd verhalen op kunnen halen bij elkaar. Uitwedstrijden. Hekken hangen. Het Patronaat. Amateur wedstrijden. Buitenlandse tripjes. Op bezoek bij Sparta. In de auto naar Kortrijk. Bevrijdingspop. In alle vroegte je bed uit om te verzamelen voor de derby. Wandel-combi’s. Vale kroegen. Halve liters. Lauw omdat je er al een halve dag mee op stap bent.

Jaren lang. Bus in. Trein uit. Verzamelen. Blikken mee. Mannen onder elkaar. Snijdende humor. Altijd samen. Altijd voor elkaar. Ook al stonden we onderaan. Al waren we in de minderheid. IJskoud kon het zijn op Noord. Daar leek de gevoelstemperatuur altijd net een paar graden lager te liggen. Zeurende veldwachters. Erbarmelijk slecht voetbal. Drie uur aan het reizen om na een kwartier al 0-3 achter te staan. Ladderzat de laatste bus naar huis missen. Waar het om ging is dat we er waren. Net als de rest. Dat tekent je als mens. Vormt je in een cruciale periode in je leven. Waar de wereld afglijdt naar een individualistisch paradijs dat gestoeld is op online bevestiging. In een wereld waar de ‘like’ belangrijker is loyaliteit. Creëerden wij onze eigen subcultuur. Onze eigen regels. Onze eigen normen en waarden. Die zullen voor altijd verankerd zijn in mij. In ons. Door FC Haarlem. Door FCH.

FC Haarlem is dan misschien niet meer. FCH zal nooit verloren gaan.

Frank is onze nieuwste aanwinst en hij is uiteraard ook te volgen via zijn eigen website en Twitteraccount.

Een rondje langs de velden (week 48)

3 december 2013 |  door  |  Foto's

In ons wekelijkse rondje langs de velden dit keer drie Nederlandse acties tussen al het buitenlandse “geweld”.

denhaagajax
ADO Den Haag – Ajax

bordeauxeintracht
Bordeaux – Eintracht Frankfurt

feyenoordpsv
Feyenoord – PSV

rosenborgmolde
Rosenborg – Molde

Utreg thuis3
Heracles – FC Utrecht

juvekopenhagen
Juventus – FC Kopenhagen

marseillemontpellier
Olympique Marseille – Montpellier

Matchday in Newcastle

2 december 2013 |  door  |  Actueel

Na een vredige nacht op zee en nog met naweeën van de voorgaande avond wekt de intercom ons ‘s ochtends voor het ontbijt. De Engelse kust nadert en daarmee ook de wedstrijd. Het is rond negen uur dat ons schip Engeland binnenvaart en we voet zetten op Engelse bodem. Inmiddels hebben we een reis afgelegd van IJmuiden naar Newcastle.

N1

De vorige avond hebben we doorgebracht op de boot. Het heeft de reis een extra dimensie gegeven. Onder genot van live muziek, eten en natuurlijk ook drinken hebben we vooruitgekeken naar het duel van vandaag: Newcastle United – Norwich City. Op het oog een vrij gemiddelde wedstrijd in de Premier League tussen de Magpies en de Canaries, een treffen tussen een beoogd subtopper en een degradatiekandidaat.

Lees verder