We waren al even commercieel, maar vanaf vandaag gaan we het echt serieus aanpakken. Enerzijds omdat het slim lijkt om wat te verdienen aan alle tijd die we in de site steken, maar aan de andere kant ook omdat het hebben van een grote voetbalsite toch aardig in de papieren loopt. Dat oplossen met een berg reclame leek een goede oplossing, maar uiteindelijk kregen we toch geen warm gevoel van die banners die je op elke andere site ook al tegenkomt.
Waar we wel een warm gevoel van krijgen zijn de shirts van COPA Football en FootballCulture omdat beide merken die pure voetbalcultuur snappen. Na wat keiharde onderhandelingen kregen we van zowel FC als COPA de kans om hun fraaie shirts te gaan verkopen via onze webshop.
Op dit moment hebben we twee shirts van FootballCulture in de winkel en dat zijn de eeuwige klassiekers ‘Awaydays’ en ‘Not a crime’, maar hopen de collectie snel uit te kunnen breiden met meer. COPA Football lanceerde vorige week de nieuwe collectie en wij verkopen bijna alle shirts uit de briljante ‘designed by‘ serie.
Om onszelf te onderscheiden van de concurrentie rekenen we maar 2 euro verzendkosten per bestelling (ga maar eens vergelijken) en krijg je als bonus bij elke bestelling een In de Hekken stickerpakketje cadeau. De eerste vijf mensen die een COPA of FC-shirt bestellen krijgen van ons als extraatje bovendien een Against Modern Football sjaal cadeau! (als je bij de eerste vijf zit mailen we je)
De volgers van de Jupiler League clubs weten al jaren dat de competitie zoals deze nu is niet naar behoren werkt en eindelijk lijkt dat besef ook door te dringen in het hogere echelon. De directies en raden van commissarissen van de Coöperatie Eerste Divisie (CED) en KNVB gaan vandaag serieus brainstormen over de toekomst van onze tweede divisie. Helaas krijgen we HFC Haarlem, RBC Roosendaal en AGOVV daar niet mee terug, maar het is een goed teken dat men lijkt te willen voorkomen dat nog meer clubs slachtoffer worden van een verkeerde competitieopzet.
Ondanks dat de bedrijfsresultaten van het tweede niveau al vijf jaar een positieve trend laten zien is het natuurlijk pijnlijk dat er de laatste jaren drie clubs zijn gesneuveld. Dat komt enerzijds puur door het gebrek aan belangstelling (hoe pijnlijk dat ook is voor de echte diehards), maar het heeft ook alles te maken met de weinig soepele regelgeving die het kleine clubs onmogelijk maakt om normaal beleid te kunnen voeren. Enkele voorbeelden hiervan zijn het minimale aantal profspelers dat clubs in dienst moeten hebben (minimaal 16!), de vaststaande speeldagen en de strenge accommodatie eisen.
Al deze regeltjes zorgen ervoor dat de clubs die nu in de Jupiler League spelen de eindjes aan elkaar moeten knopen, maar voorkomen ook dat er doorstroming is vanuit het amateurvoetbal. De zaterdag- en zondag hoofdklassers hebben het dankzij hun amateurstatus vaak veel beter voor elkaar dan de gemiddelde Eerste Divisie club en dat weten de spelers die op dat niveau spelen ook. Je kunt beter een maatschappelijke carrière opbouwen en tegelijkertijd goed geld verdienen bij de amateurs dan voor een schijntje in de Jupiler League te gaan spelen. Deze patstelling zorgt ervoor dat er geen enkele ruimte voor groei is en dat is een kwalijke zaak, vooral ook omdat het helemaal niet zo moeilijk lijkt om een beter beleid neer te zetten.
We wensen de wijze heren veel succes toe en we hopen dat ze het niet bij praten houden, er zijn inmiddels wel genoeg clubs kapot gegaan door het onrealistische beleid…
Oldham Athletic versloeg Liverpool in de FA Cup, maar het echte hoogtepunt van gisteren was te vinden op de deur van de persruimte:
(via Casual State of Mind, met dank aan Maarten)
‘De club zit in m’n bloed’, horen we bijna overal wel. Bij Union Berlin gaan ze verder. Hun bloed zit in de club. Na het zoveelste bijna-faillissement brachten de fans redding door in 2004 hun bloed voor de club te verkopen. De geschiedenis van de ‘Eisern Union’ is fascinerend. Een verhaal over de opstand tegen het DDR-regime, een ‘fans-made’ stadion en de bloedband met Sankt Pauli.
Al in 1923 bekijken 64.000 mensen een wedstrijd van Union Berlin tegen HSV. Het wordt echter pas interessant na de tweede wereldoorlog. De club werd gesplitst: er kwam een vereniging in West-Berlijn en een oostelijke variant. Die laatste club speelde na vele naamwijzigingen vanaf 1966 onder de naam 1. FC Union Berlin.
FC Union kwam uit in de Oost-Duitse Oberliga en streed daarin o.a. tegen aartsvijand en stadgenoot BFC Dynamo. Dynamo was de club van de Stasi, de gevreesde veiligheidsdienst. Het voetbal in de Oberliga was dan ook met corruptie doorvlochten: Dynamo werd het uithangbord van de communistische partij, beval spelers van Dynamo Dresden naar de hoofdstad te verhuizen en werd recordkampioen. Critici van het regime vonden hun weg naar An der alten Försterei , het stadion van FC Union.
Voetbal werd van ondergeschikt belang. De tribunes werden het decor van een angstig maar moedig verzet. Wanneer Union een vrije trap nam, riep het publiek: ‘Die mauer müss weg’. Ook andere staatskritische liederen werden gezongen en niet zonder consequenties. Stasi-spionnen wisten het stadion ook te vinden en niet zelden werden enkele supporters van de tribunes gehaald. Van hen werd vaak niets meer vernomen.
Toch bleef met zich dapper verzetten. Die saamhorigheid hebben de supporters tot op de dag van vandaag. In 2004 was de club bijna failliet. Fans bedachten de actie Blut für Union: ze verkochten hun bloed en doneerden het geld aan de club. Enkele jaren daarvoor stond een andere Duitse cultclub, Sankt Pauli, op instorten. Toen hielpen Unionfans mee geld in te zamelen. Toen de St. Pauli-fans twee jaar later van de actie hoorden, besloten velen ook hun bloed af te staan. Sankt Pauli en Union Berlin zijn zo voor altijd Blütsbruder.
In 2008 zat voorzitter Dirk Zingler, zelf gewoon fan, met z’n handen in het haar. Het stadion was verouderd en geld voor een renovatie was er niet. Fans boden uitweg. Ze besloten zelf de handen uit de mouwen te steken. Met in totaal 2400 (!) vrijwilligers werd An der alten Försterei grondig verbouwd. Elke dag waren zo’n vijftig man op de club. Supporters die zelf moesten werken, konden op de site professionele arbeiders inhuren voor de club (15 euro per uur). Binnen een jaar was het stadion (80% staplaatsen) volledig gerenoveerd.
Eerder postte In de Hekken een van de meest opvallende tradities van de club. Hordes mensen nemen ieder jaar voor Kerstmis de weg naar het stadion om kerstliederen te zingen. Met een kaars, een glas glühwein en een boekje met liedteksten in de hand wordt 90 minuten lang gezongen. Tien jaar geleden was de eerste editie. Initiatiefnemer Torsten Eisenbeiser legt uit: “Na weer een slechte wedstrijden gingen we naar huis en vergaten we elkaar een gelukkige kerst te wensen. Ik stelde aan een vriend voor om de dag voor kerstmis naar het stadion te gaan en samen wat kerstliedjes te zingen.” En zo geschiedde. Uiteindelijk kwamen 89 man opdagen en tien jaar later zijn dat er zo’n 17.000.
Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Supporters organiseren ieder jaar een roeirace en iedere maand een bijeenkomst. Er zijn meer fanclubs dan selectiespelers. Toch willen we afsluiten met de inmiddels wel bekende hymne ‘Eisern Union’ (vanaf 2.15, maar de rest is ook zeer fijn!).
Je hebt VIP tribunes en VIP tribunes en op mijn vele trips als groundhopper ben ik er heel wat tegengekomen. Kijk en geniet mee!
Dukla Praha
1FC Lokomotive Leipzig.
“Tegen het moderne voetbal” valt er steeds vaker te lezen op spandoeken in stadions van betaald voetbalorganisaties. In het kort komt het erop neer dat de supporters die het doek hebben opgehangen het onder andere zat zijn dat er steeds vaker op wisselende dagen en tijden wordt afgetrapt, dat je als voetbalsupporter maar al te vaak als crimineel wordt behandeld en dat het ze te pas en te onpas onmogelijk wordt gemaakt om op eigen gelegenheid naar een uitwedstrijd af te reizen. Ik ben het volledig met ze eens. Ik heb in de afgelopen twintig jaar zo’n 500 wedstrijden van Ajax bezocht en ik vermoed dat ik zo onderhand wel enigszins weet hoe het er aan toe gaat. Er gebeurt eigenlijk nauwelijks iets noemenswaardig en als ik iets geleerd heb dan is het wel dat je berichten in de media over mogelijke incidenten met een enorme korrel zout moet nemen. Bij zo’n wedstrijd zelf merk je helemaal niets van schermutselingen of wat dan ook, maar bij het naderhand lezen van het wedstrijdverslag lijkt het wel of je ternauwernood de derde wereldoorlog hebt overleefd. Ik ben er mee gestopt om mensen proberen uit te leggen hoe het echt zit, het heeft toch geen zin.
Natuurlijk zijn er bij zo’n beetje elke club wel wat idioten die de boel kunnen verzieken, maar dit is een zo goed als te verwaarlozen percentage. Maar bij voetbalsupporters is het algemeen geaccepteerd dat de goeden onder de kwaden lijden, alle voetbalsupporters worden gezien als potentieel hooligan. Degenen die van goede wil zijn hebben zich maar te schikken willen ze hun favoriete club nog live kunnen aanschouwen. Alle voetbalsupporters worden namelijk over dezelfde kam geschoren. Zou ditzelfde principe gehanteerd worden met bijvoorbeeld bepaalde bevolkingsgroepen die voor nogal wat overlast zorgen, dan staat het hele land direct op zijn kop. Dan is het meteen racisme, pure discriminatie. “Er zijn ook goeie”, etcetera. Maar voetbalsupporters mag je naar hartenlust discrimineren en dus heb ik het maar te accepteren dat ik nog steeds (zij het met steeds meer tegenzin) geregeld verplicht in een bus moet stappen om me als vee te laten vervoeren naar de andere kant van het land, om daar te worden ontvangen als ware ik een seriemoordenaar. Leve het moderne voetbal.
Gelukkig valt het bij ons aller s.v. Huizen nog altijd erg mee met dat moderne voetbal. Huizen speelt nog gewoon lekker op zaterdag om 14.30 uur. Af en toe een uitwedstrijdje om 15.00 uur, hetgeen wel direct ten koste gaat van je kantinetijd, maar dat accepteer je zonder mopperen. Toch is er al wel een aantal jaar een ontwikkeling gaande die me zorgen baart: bier in een plastic bekertje. En, nog veel erger, een soort van gebiedsverbod voor mensen met zo’n plastic biertje. Dat er plastic geschonken wordt begrijp ik ergens nog wel. Een bekertje op het veld gooien is natuurlijk lang niet zo leuk als een flinke worp met een echt glas. Maar dat je het eerste stukje voor de kantine wel met je plastic biertje mag wandelen en een paar meter verderop niet meer begrijp ik echt niet. Dan staat er meteen iemand voor je om je erop te wijzen dat je ab-so-luut niet met je biertje langs het hekje mag. Ik weet dat er door de KNVB forse boetes worden uitgedeeld als je wel met je biertje langs zo’n hekje wandelt, maar waarom? Heeft iemand enig idee??
Ik nog steeds niet. Het heeft me zelfs al een paar keer de tweede helft van een lager seniorenelftal gekost. Het is door het biergebiedsverbod praktisch onmogelijk geworden om na de rust nog terug bij veld 6 te geraken. In de rust koop je een biertje en vlak voor de tweede helft snel nog eentje. Onderweg naar veld 6 moet je echter langs het hekje alwaar iemand voor je neus springt: Tot hier en niet verder met je bier. Er zit niets anders op dan het bier ter plaatse op te drinken. Aldaar raak je aan de praat met een lotgenoot, biedt diegene een biertje aan, je krijgt er eentje terug en uiteindelijk zie je de spelers van het elftal dat je graag had willen zien alweer jouw kant op komen, hun wedstrijd zit erop.
Ik hoop dat het bij dit biergebiedsverbod blijft en dat het geen opmaat is voor steeds meer regeltjes en gedoe om een bezoek aan De Wolfskamer alle charme te ontnemen. Voor alle zekerheid heb ik de afgelopen winterstop gebruikt om in het diepste geheim te werken aan een spandoek dat ik binnenkort zal onthullen: Tegen het moderne amateurvoetbal.
Deze column voor het clubblad van SV Huizen is geschreven door Dirkjan, maar stond ons zo aan dat we het even hebben geleend!
Je hebt van die mensen die al stilletjes huilend urenlang naar een eeuwenoud schilderij kunnen staren. Met kunst heb ik dat persoonlijk niet, maar ik herken het gevoel wel als ik door oude voetbalfoto’s heen struin op het wereldwijde web. Soms zijn ze zo mooi dat ik niet kan stoppen met kijken. Onderstaande foto is er zo één en volgens mijn bronnen is deze in de jaren ’70 gemaakt bij Dinamo Zagreb. Die spanning op die gezichten, die hekken… Dit is kunst met een hoofdletter K!
