Feyenoord door het oog van Piet Bouts

13 december 2013 |  door  |  In de Boeken

Feyenoord door het oog van Piet BoutsEen week lang deed Wim Geeratz er over om het archief van Piet Bouts’ foto’s van de zolder naar beneden te halen. Geeratz was de nieuwe man van Bets, weduwe van de in 2005 overleden Piet Bouts. Het gehele archief van Bouts, die als vrijwillige hoffotograaf van Feyenoord in de periode 1957-2005 honderdduizenden prachtplaten schoot, werd overgedaan aan de Feyenoord Supporters Vereniging. De mannen van die vereniging Bouts op hun manier vervolgens geëerd door de vele negatieven in digitale vorm op te slaan en ze vervolgens in een boekvorm samen te binden. Het resultaat mag er absoluut wezen.

Bijna een halve eeuw was Piet Bouts vrijwillig actief voor zijn grote liefde Feyenoord. Hij genoot er gewoon van, deed het niet voor het geld, maar dat hadden ze hem best mogen geven. Kijk, ik kan best begrijpen dat een Ajacied niet zit te wachten op dit boek, maar net als dat ‘Avondje NAC’ van Sjoerd Mossou voor iedere voetbalsupporter een must-have is, is deze bundeling dat ook. In chronologische volgorde zijn honderden historische foto’s te zien; van een uitverkochte Kuip tijdens Feyenoord – SC Enschede (1-1) in 1958 tot aan een ijskoud duel met Vorwärts Berlin (1-0) in 1970. De foto’s bezorgen kippenvel, over het hele lichaam. Bijna kwijlend heb ik naar de tientallen foto’s zitten kijken.

Waar Feyenoord was, daar was Piet Bouts. Op 6 mei 1970, toen Bouts 48 jaar oud werd en de visite thuis op hem zat te wachten, was ‘Ome’ Piet “gewoon” in het San Siro in Milaan. Hij zag zijn Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup I pakken en legde het hele gebeuren vast. Ove Kindvall op de schouders van Henk Wery, een juichende Moulijn en Guus Haak die volledig buiten zinnen is.

Tenslotte ontbreken ook talloze spelersportretten en elftalfoto’s niet. Natuurlijk niet, want ‘Bouts drukte vaker af dan alle spitsen van Feyenoord bij elkaar’. Van Joop van Daele tot Regi Blinker en van Ab Fafié tot Thijs Libregts; geen enkele Feyenoorder ontbreekt. Bijgestaan door korte beschrijvingen zijn de vele fraaie afbeeldingen te bewonderen.

‘Feyenoord door het oog van Piet Bouts’ is werkelijk een geschenk uit de hemel en mag absoluut niet ontbreken onder de kerstboom.

Het boek is helaas nog niet in onze webshop te verkrijgen, maar surf snel naar www.kickuitgevers.nl om hem toch als een van de eersten te bemachtigen!

pgwear-nieuwe-collectie

Reactie Ahmed Marcouch

13 december 2013 |  door  |  Actueel

Op 29 november publiceerde ik op In de Hekken een open brief aan de heer Marcouch. Hierin bekritiseerde ik zijn opvattingen over de mate van geweld bij voetbalwedstrijden, de toenemende vrijheidsbeperkende veiligheidsmaatregelen, het stelselmatig gewelddadig optreden van de politie, de vernieuwde voetbalwet en zijn opvattingen over fanatieke supporters. Marcouch was zo sportief om te reageren en stuurde op 12 december de onderstaande brief.

Beste Wouter,

Hartelijk dank voor je schrijven. Ik vind het goed dat je de discussie aangaat over voetbalgerelateerd geweld en hooliganisme. Ik laat je bij deze graag weten waarom ik zeg wat ik zeg en doe wat ik doe.

Ik denk dat jij en ik exact hetzelfde doel hebben. Geweld in en rondom het voetbal moet worden bestreden, zodat de goede supporter weer zonder vrees, zonder obstakels en volledig vrij naar thuis- en uitwedstrijden van hun favoriete clubs kunnen. Ook de fanatieke supporter. Hoe we dat doel bereiken, daarover kunnen we van mening verschillen.

Ik vind dat we er alles aan moeten doen om de welwillende supporter te ontzien. Weg met de clubkaart, weg met de combiregelingen, weg met beveiligd vervoer naar uitwedstrijden, weg met de hekken en de ME. Wij willen net als jij normalisatie. We willen zo min mogelijk, wat mij betreft helemaal geen, inzet van politie. Dat kan bereikt worden als er een cultuuromslag plaatsvindt. Een cultuur waarin voetbal een feest is en geweld en geweldplegers er niet bij horen. Waarin we voor elkaar krijgen dat niet alle supporters lastig gevallen hoeven te worden met maatregelen, maar dat we juist specifiek op het individu gerichte maatregelen inzetten, de geweldpleger pakken en de goedwillende supporter steunen.

Maar die normalisatie kunnen we pas bereiken als we er zeker van zijn dat de kust veilig is. Voordat we dat goed kunnen afbouwen moeten we eerst effectief de hooligan en andere geweldplegers kunnen uitsluiten. Zolang dat niet zo is, moeten we hard en preventief blijven ingrijpen tegen iedere vorm van geweld dat uit ‘liefde’ voor een voetbalclub wordt gepleegd. De afgelopen jaren hebben we maar al te vaak gezien dat het uit de hand liep omdat voetbalsupporters, al dan niet onder invloed van drugs en alcohol, met elkaar of met de politie op de vuist gingen, of vernielingen aanrichtten. De voorbeelden kennen we, vanuit de media – die we overigens op correcte berichtgeving moeten vertrouwen, dat is immers hun taak.

En ook de afgelopen maanden waren er weer voorbeelden alom. Gisteren ging het nog mis in Milaan. Een aantal weken geleden rondom de wedstrijd Ajax-Celtic. Eind november kregen FC Utrecht-supporters het aan de stok met de politie, nota bene in Den Haag, omdat er een paar dagen later een wedstrijd zou zijn in Utrecht. Er zijn grote en kleine incidenten, maar ze zijn er. En twee weken geleden zat ik bij Pauw & Witteman voor een discussie met een Feyenoord-hooligan die onder bewaking naar Amsterdam was gekomen, in het geniep omdat er een reëel risico was dat, wanneer Ajax-hooligans er lucht van zouden krijgen, het tot een gewelddadige confrontatie zou leiden. Dat zegt genoeg.

Ik concludeer dat voetbalgeweld nog niet uit de wereld is. Of we een geweldpleger of raddraaier die zich onder het mom van het voetbal misdraagt nou een hooligan noemen, of een gewelddadige supporter, het is niet relevant. Feit blijft dat iemand geweld gebruikt of vernielingen aanricht. Daar heeft de samenleving last van, daar heeft de goede supporter last van, dus moeten we het uitbannen.

De goede supporters, fanatiek of niet, daar sta ik pal achter. De slechteriken, die wil ik bestrijden. Ik wil het kaf van het koren scheiden. Hooliganisme staat wat mij betreft voor vernieling, geweld en dit geweld bewust en op georganiseerde wijze opzoeken of plannen. Dergelijke hooligans horen niet in het voetbal, en niet in de samenleving. Het zou helpen als goede supporters als jij luid en duidelijk afstand nemen van hooligans die bijna ideologisch en sektarisch geweld gebruiken en verheerlijken in de context van voetbal.

Je geeft zelf aan dat geweld in en rondom de stadions de afgelopen jaren is afgenomen. Mooi zo. Maar komt dat omdat voorheen gewelddadige supporters ineens helemaal uit zichzelf een stuk liever zijn geworden? Of komt dat omdat erkende supportersverenigingen, de samenleving en de clubs hand in hand met de (lokale) politiek en met Justitie hebben gezegd: dit accepteren wij niet langer? Ik geloof het laatste, en ik weet zeker dat, als we nu zouden ophouden met deze voortvarende aanpak, het voor niets zal zijn geweest.

Zoals gezegd, ik zie liever ook geen ME rondom wedstrijden, maar ik geloof niet dat we hun aanwezigheid kunnen aanwijzen als oorzaak van agressie en geweld, en angst. Ik geloof toch echt dat we daar al die idioten voor mogen ‘bedanken’ die het de afgelopen jaren verpest hebben voor de mensen die in alle vrijheid naar een leuke wedstrijd willen gaan.

Wat mij betreft werkt de keiharde aanpak, scherpen we die aan waar nodig en gaan we ermee door tot we kunnen zeggen: het is veilig. Met de aanscherping van de Voetbalwet streven we naar, en strijden we voor normalisatie, naar meer betrokkenheid van supporters(verenigingen) bij het ontwikkelingen van beleid, zoals het afschaffen van de clubkaart, het verder terugdringen van de combi-regeling en een veel betere behandeling van (fanatieke) supporters bij uitwedstrijden. Ik geloof dat we daar uiteindelijk kunnen komen, maar het zal gestaag gaan.

Mjjn collega Tjeerd van Dekken en ik spreken veel met supportersclubs, de KNVB, lokaal bestuur en politie. Die delen onze zorgen en die vragen ook om verdere maatregelen. Want onbezorgd een voetbalwedstrijd kunnen bezoeken, zonder ME, zonder geweld, zonder hooligans, dat is wat ik wil, dat is wat supporters willen en dat is wat de KNVB en clubs willen.

Ik hoop dat ik je hiermee duidelijker heb gemaakt wat mijn doelen zijn, en hoe ik die wil bereiken. Veel dank voor de kans om dit uit te leggen. Ik denk dat we elkaar beter begrijpen dan we dachten. Laten we daarom samen een vuist maken voor de sport en tegen geweld.

Hartelijke groet,

Ahmed Marcouch
Tweede Kamerlid voor de PvdA, woordvoerder Veiligheid

Advocaten en politici kritisch over politieoptreden Heerenveen

12 december 2013 |  door  |  Actueel

De politie ging te ver door zondagochtend zo’n honderd Feyenoord-supporters, die op weg waren naar de uitwedstrijd tegen SC Heerenveen, te fotograferen. Dat zeggen advocaten, politici en supportersvertegenwoordigers. “Je zit als goedwillende supporter zo in een soort hooliganvolgsysteem.”

Zondagochtend waren zo’n honderd supporters van Feyenoord met een speciale partybus onderweg naar Heerenveen voor de uitwedstrijd tegen de lokale SC. Op de A6 nabij Oosterzee werd de bus onder zware politiebegeleiding van de snelweg gehaald. Negen politiebusjes, waaronder een arrestatiebus, stonden de Feyenoorders op te wachten. Eén voor één werden ze uit de bus gehaald, gefouilleerd, geïdentificeerd en op de foto gezet. De politie fotografeerde van iedere fan het gezicht en een identiteitsbewijs. “Voor je het weet zit je als goedwillende supporter in een soort hooliganvolgsysteem”, vertelt Tweede Kamerlid Tjeerd van Dekken (PvdA). “Dat kan nogal nadelig zijn voor je carrière.” Van Dekken zet zich al lange tijd in voor een normalere voetbalbeleving en keurt de praktijken af. “Je moet uitermate terughoudend zijn met het fotograferen van welwillende supporters. Er zijn andere mogelijkheden. Dit is in de kern een aantasting van de privacy.”

20131208_112601

Grenzen van de wet opgezocht

Er is twijfel of het politieoptreden binnen de grenzen van de wet was. Dirk Poot is als voorman van de Piratenpartij gespecialiseerd in privacy. “Het klinkt als een raar verhaal”, zegt hij. “Bij een verdenking van een persoon mogen inlichtingendiensten de privacy behoorlijk inperken. Bij een groep is het een ander verhaal. Daarvoor heeft de inlichtingendienst de toestemming van de minister (Opstelten, red.) nodig en het lijkt me niet dat de politie daarvoor meer bevoegdheden heeft dan de inlichtingendienst.” Poot snapt de zorg van Van Dekken. “Ik kan me niet voorstellen op welke grond ze dat hebben gedaan. Je mag niet zomaar een fotobestand maken van een hele groep, dat is compleet verboden.”

Ook advocaten zijn kritisch op het politieoptreden. “Ik denk dat het onrechtmatig is”, zegt ‘voetbaladvocaat’ Christiaan Visser. Volgens hem is documentatie in twee situaties toegestaan: bij een arrestatie of in een grootschalig onderzoek. “Beide waren niet aan de orde”, aldus Visser. De Rotterdamse advocaat Frank van Ardenne stelt dat het ver ging, maar wel mocht: “In het kader van het handhaven van de openbare orde mag de politie zoiets doen.” Visser is het hiermee oneens. “Voor de openbare orde mag je bijvoorbeeld op een plein een camera ophangen en foto’s maken, maar niet op deze manier.” Ook Van Ardenne geeft een kanttekening. “Als er geen verdenking van een strafbaar feit is, moet er echter wel een redelijke aanleiding voor zijn.”

Duidelijke aanleiding ontbrak

Een duidelijke reden en aanleiding lijkt te ontbreken. Aanwezige supporters melden dat sommige ME’ers het over een noodverordening hadden. Navraag bij de gemeente Heerenveen leert echter dat een dergelijke verordening, die de politie meer macht geeft supporters te controleren en aan te pakken, niet van kracht was. Daarnaast werd gesuggereerd dat het afsteken van vuurwerk, eerder die dag op een parkeerplaats, een aanleiding zou kunnen zijn. De politiebusjes werden echter voor die actie al gesignaleerd op de betreffende plaats. “Bovendien is dat een veel te licht vergrijp om een hele bus zich te laten identificeren”, zegt Poot. “Dat kan de reden niet zijn.” Wat de aanleiding wel was, is nog steeds onduidelijk. De politie Noord-Nederland kon maandag en dinsdag nog geen antwoord geven op die vraag.
“Hoe langer ze wachten met een verklaring, hoe minder geloofwaardig die wordt”, zegt Poot.

Nationale Ombudsman kritisch op fotograferen supporters

Ook de Nationale Ombudsman Alex Brenninkmeijer is kritisch op het fotograferen van supporters. In 2011 concludeerde hij in een rapport dat het in principe toegestaan is om supporters te fotograferen, maar wel op basis van een duidelijke aanleiding. Bovendien moet er kritisch gekeken worden naar wie er gefotografeerd worden; er moet een duidelijke doelgroep zijn. “Bijvoorbeeld leden van de harde kern of mensen die eerder voor overlast hebben gezorgd”, zegt Van Ardenne. Tevens mogen foto’s niet zomaar opgeslagen en geanalyseerd worden. “De vraag is wat de politie nu met de gegevens gaat doen”, aldus Van Ardenne. “Er zijn grenzen aan wat er met die informatie gedaan mag worden”. Ombudsman Brenninkmeijer was al eerder kritisch in soortgelijke situaties. In 2009 vond een incident plaats in Arnhem, waar supporters van NAC Breda zonder duidelijke aanleiding of verdenking op de foto moesten. Benninkmeijer veroordeelde het fotograferen van supporters en noemde het een “inbreuk op privacy”. Twee jaar later sprak hij zich uit over het willekeurig fotograferen van wedstrijdbezoekers van Feyenoord door de politie. Wanneer ook een ID-kaart wordt gefotografeerd, zoals zondag gebeurde, vindt de Ombudsman dat ‘een grens overschreden wordt’.  “Mede op basis daarvan denk ik dat het allemaal niet had gemogen”, aldus Visser. “Een nieuwe klacht zou kansrijk zijn. Het is blijkbaar een herhaling van zetten.”

Supporters

Ook vanuit supporters is er kritiek op de politie. Ron Dissel, voorzitter van supportersvereniging Vereeniging De Feijenoorder, hekelt het politieoptreden: “de sfeer in de bus was goed, er was geen agressie. Dat de ME supporters dan toch als criminelen behandelde, is onnodig en ik vraag me af of het zomaar mag. Het is niet de eerste keer dat supporters zo behandeld worden. Dit moet stoppen.”

Jannes van Roermund

Jannes van Roermund

Jannes komt uit Breda en is daarmee uiteraard fan van NAC. Van de goede oude tijd heeft ie weinig meegekregen, maar ook hij is er heilig van overtuigd dat vroeger alles beter was. Als journalist in spé hoopt ie met een kritische blik te kunnen helpen in de strijd tegen het moderne voetbal.

Een rondje langs de velden (week 49)

11 december 2013 |  door  |  Foto's

Een dagje later dan normaal, maar niet minder lekker. Het rondje langs de velden met genoeg Nederlandse inbreng!

ajaxnac
Ajax – NAC

saarbruckenbvb
FC Saarbrücken – Borussia Dortmund

eagleszwolle
Go Ahead Eagles – PEC Zwolle

lokomotivbotev
Lokomotiv Plovdiv – Botev Plovdiv

aztwente
AZ – FC Twente

baselgrasshoppers
FC Basel – Grasshoppers

Vrij vervoer blijft schaars in autocombiland

11 december 2013 |  door  |  Actueel

Heel voorzichtig schuifelen clubs, KNVB en overheden vooruit. Op weg naar ‘normalisatie’, het woord dat zelfs onder deze drie partijen al een cynische bijklank heeft gekregen. Hooligans, ultras, fanatieke en normale supporters blijven maar moeilijk te onderscheiden voor de drie partijen. Er hoeft maar iets te gebeuren of ze doen van schrik een stap terug, richting criminalisering.

Op de mistige weg vol obstakels die volgens de zelf geplaatste routeborden zou moeten leiden naar het heldere landschap van een normale voetbalwereld waarin uit- en thuissupporters zonder restricties veilig naar wedstrijden kunnen, is de grootste hobbel die genomen moet worden waarschijnlijk de combiregeling. Al jaren spreken de drie partijen het voornemen uit het aantal combiregelingen terug te dringen, maar vooral de lokale overheden beslissen in de praktijk anders. De angst regeert, lage kosten gaan boven vrijheden en niemand die de burgemeester tot andere gedachten kan dwingen.

Combiregelingen: de cijfers

Om te zien hoe het er voorstaat met de combiregeling houden we dit jaar naast de aantallen uitsupporters ook de vervoersregelingen bij. In de 18 speelrondes voor de winterstop zijn 162 wedstrijden gespeeld, waarmee de eredivisie net over de helft is. De meeste clubs hebben 9 uitwedstrijden gespeeld, waardoor al een vrij betrouwbaar beeld te geven is van de stand van zaken.

Van de 162 wedstrijden waren er 3 waar uitsupporters verboden waren. Van de overige 159 wedstrijden waren er 39 buscombi, 69 autocombi, 17 eigen vervoer en 34 vrij vervoer. Ruim een vijfde van de wedstrijden in de eredivisie was dus met vrij vervoer te bezoeken. Bij bijna een kwart van de wedstrijden werd een buscombi opgelegd. Meest gebruikt is de autocombi. Dit middel wordt in bijna de helft van de uitwedstrijden ingezet.

vervoersregeling

Vrij vervoer voorbehouden aan enkele clubs

Vrij vervoer is met 21% vrij schaars en bovendien grotendeels voorbehouden aan een select aantal clubs. Vooral SC Heerenveen, Heracles en RKC mogen vaak zonder restricties naar uitwedstrijden. Ajax, SC Cambuur, Feyenoord, Go Ahead Eagles en FC Twente mochten dat dit seizoen nog nooit. Supporters die met openbaar vervoer reizen blijven een schrikbeeld voor ontvangende gemeenten, waardoor ook eigen vervoer met 10% redelijk vaak wordt opgelegd voor wedstrijden die eigenlijk vrij zouden kunnen zijn. Vooral in Utrecht en Den Haag wordt deze optie veel gebruikt, met als excuus dat de infrastructuur bij het uitvak niet geschikt zou zijn om lopend aan te komen.

Bij wedstrijden waar supporters gebruik maken van vrij vervoer door met een grote groep de trein te nemen leidt dit overigens vaak tot problemen die deels te wijten zijn aan overreactie van de politie, zoals onlangs bleek bij onder meer FC Groningen-AZ en FC Twente-NAC. Nederland is groepen supporters die vrij reizen kennelijk zo ontwend dat het direct als een gevaar wordt gezien.

combiregeling

Autocombi als poldermodel

In Nederland compromissenland is het niet verwonderlijk dat de autocombi veruit het populairst is. Het poldermodel onder de uitwedstrijden is een middenweg tussen vrij vervoer en zwaardere restricties als de buscombi of zelfs een algeheel verbod op uitsupporters. Bij 43% van de wedstrijden in de eredivisie mogen supporters alleen met bussen of auto’s reizen en moeten ze ergens langs de snelweg hun kaartje omwisselen om te voorkomen dat ze van tevoren de speelstad bezoeken.

Bij iedere beetje risicowedstrijd of derby wordt echter toch al snel naar het paardenmiddel gegrepen: de buscombi. 24% van de uitwedstrijden kan uitsluitend per bus bezocht worden. Vooral Ajax, SC Cambuur en Feyenoord zijn vaak de pineut. AZ, Heerenveen, RKC en Roda JC daarentegen kregen er dit seizoen nog niet mee te maken. Ook per stad verschilt het aantal buscombi’s aanzienlijk. Leeuwarden legt voor iedere wedstrijd (!) blind een buscombi op, wie er ook op bezoek komt. Alkmaar, Breda, Kerkrade en Waalwijk konden het vooralsnog af zonder het uiterste middel.

Uitsupporters zijn dit seizoen ook alweer drie keer verboden. Eindhoven had ondanks inspanningen van de KNVB en beide clubs geen zin om iets te regelen voor Ajax-supporters toen een treincombi wegens werkzaamheden niet kon doorgaan, ADO Den Haag verlengde stilzwijgend het oorspronkelijk voor vijf jaar afgesproken uitsupportersverbod voor Ajacieden wederom met een jaar en in Amsterdam was Feyenoord om dezelfde reden niet welkom.

combiregelingen nederland

Het combibeleid hangt af van de bezoekende club, maar misschien nog wel meer van de ontvangende gemeente. Zo zijn er gemeenten die klakkeloos een combi opleggen, ook al ontbreekt ieder reëel argument om dat te doen. Leeuwarden legt als gezegd consequent een buscombi op, Deventer is soms nog ‘coulant’ met een enkele autocombi terwijl Waalwijk en Zwolle zodra ze het woord vooroverleg horen ook de uitkomst al opgeschreven hebben. Beter gaat het in gemeenten als Almelo, Eindhoven en Enschede, waar bijna de helft van de wedstrijden tot nu toe vrij vervoer was. Verrassend om te horen misschien voor de meerderheid van gemeenten die vast blijft houden aan repressie: het verliep zonder problemen!

Conclusie

Dat er op weg naar een reëel voetbalbeleid nog een lange weg te gaan is moge duidelijk zijn, maar er zijn ook positieve signalen. Diverse gemeenten geven sinds enkele jaren het goede voorbeeld, terwijl ook de KNVB, clubs en de landelijke overheid steeds meer druk uitoefenen op lokale overheden om een realistischer vervoersbeleid te voeren. Grootste obstakel blijven gemeenten en burgemeesters die star vast blijven houden aan hun vastgeroeste denkbeelden. Ook supporters kunnen eraan bijdragen deze denkbeelden te veranderen door druk te blijven zetten op clubs en gemeenten om een realistisch beleid te voeren. Daarnaast ligt er een verantwoordelijkheid om te profiteren van vrij vervoer en vooral te laten zien dat dit daadwerkelijk zonder problemen kan.

Ter verduidelijking:
Buscombi=Alleen per bus reizen toegestaan, vertrek vanaf eigen stadion of opstapplaats onderweg
Autocombi=Alleen per auto (en bus) reizen toegestaan, kaart omwisselen onderweg of bij het eigen stadion
Eigen vervoer=Verplicht met eigen vervoer (auto, bus) reizen (dus geen openbaar vervoer), omwisselen en verplicht parkeren bij het vak
Vrij vervoer=Geheel vrij vervoer, zonder enige restrictie wat betreft vervoer

Verder speelden SC Cambuur en Vitesse voor de winterstop 10 uitwedstrijden, Feyenoord en Roda JC 8. De overige clubs speelden er 9. Logischerwijs waren er in Arnhem en Leeuwarden 8 thuiswedstrijden en 10 in Rotterdam en Kerkrade.

Brief aan de koning

10 december 2013 |  door  |  Columns

buster

Een stervenskoude zondagavond. Pre-nacht. Als de ijzige kou door station Den Haag Centraal snijdt en de vrieskou zich via de stations bank dwars door mijn 800 euro kostende Stone Island jas jaagt. Begint de onvermijdelijke tegenhanger van Martin Bril’s ‘Rokjesdag’ me te dagen. Het is winter. Als de kou zelfs niet meer verdreven kan worden door 8 pils op een lege maag. Wacht ik op de laatste trein naar Amsterdam na een nachtje volks-literairvermaak #puurgelul. Op uitnodiging en op de gastenlijst uiteraard. Deze zelfverklaarde elite-pauper doet het natuurlijk niet voor minder.

Mijn chaperonnes in het Haagse Paard van Troje waren mijn oud buurman @Rene-ggh ‘Duveldrinker, verwonderaar, rauw, GGH, columns: De Blauwe Ooievaar. Geblokt door: @humbertotan, @jack_afc1895.’ en zijn sidekick @JoopvanderZwanLone Ranger doch Gezellige Gozer. In een Keiharde Relasie. Tegenwoordig in het bezit van een hond genaamd Pepper.’ Vergezeld door een bonte stoet aan bevriende ‘paradijsvogels’. Prachtavond. Volksvermaak voor mensen met wat verstand, een tikkeltje diepgang en eigenwijs maatschappij kritisch zijn. Op de stationsbank naast me zit er eentje. De eindbaas. Strakke broek, lange haren en een australian jasje. Zoals enkel nog geaccepteerd in gering aantal provinciale (hoofd)steden. Ik hou van die mannen. Schijt aan de wereld. En de kou. Of hij in het bezit is van de vanavond luid bejubelde tattoo kan ik niet zien. Vragen durf ik het ook niet. Betwijfel of de liefde wederzijds is. Ik fantaseer zijn ‘NO SURRENDER’ tattoo er voor het gemak maar bij. NO SURRENDAH.

Als ik lam de trein in draai hoor boven de klanken van Oasis – Morning Glory ‘Need a little time to rest your mind.’ het geluid van deze generatie. Ploing. Duty call’s. U heeft 1 nieuw bericht. Rustig zoek ik half lam een plek in een rozig warme trein. De harde leren banken voelen zacht aan. Uit mijn binnenzak haal ik mijn iphone. PATS! ‘A flashbulb memory is a highly detailed, exceptionally vivid ‘snapshot’ of the moment and circumstances in which a piece of surprising and consequential (or emotionally arousing) news was heard.’

De dood van Pim Fortuyn via MSN vlak voor etenstijd op zolder achter de computer. De dood van Lady Di op een zondagochtend op de bank op het overwegend blauw RTL teletekst scherm met het geluid van de megablubberpowerrace op de achtergrond. Ouderwets met een bord boerenkool op schoot Studio Sport onderbroken zien worden voor de Bijlmerramp met de brandende flats prominent in beeld. De dood van Bastiaan vernam ik half dronken in een warme trein die wegreed uit Den Haag op een winterse avond. Het was inmiddels nacht geworden. Als ik diep adem haalde door mijn neus en vocht tegen de tranen rook ik mijn eigen alcoholwalm. Nog voordat we het donkere station van Den Haag Laan van NOI passeerde had ik het gevecht tegen de tranen al kansloos verloren. Bastiaan was dood. Op mijn bovenlip proef ik met het puntje van mijn tong de bittere smaak van vers traanvocht.

Bastiaan en ik. Op zeer jonge leeftijd hadden kroegen met een bepaalde statuur al een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Kroegen vol drank, bomberjacks, trainingspakken en kale koppen. Met mijn zwarte petje en witte gewatteerde Kappa jas voelde ik me thuis. In mijn element. Terugkijkend moet het geen gezicht zijn geweest. Dat kleine lijfje angstvallig verborgen gehouden onder die dikke jas. De gefakete stoer look met mijn zwarte petje. En dan zo woest mogelijk kijken. Overcompensatie optima forma. Des te groter de kloof tussen mijn willen en hun zijn des te meer ik genoot. Hier hoorde ik bij. Of dat wilde ik.

Misschien is dat de reden dat ik met Bastiaan aan de praat raakte. Ook hij was anders. Bastiaan was zichzelf en genoot daardoor groot respect binnen de groep. Beide zaken waren op mij in iedere geval nog niet van toepassing. Hij vond het interessant. Het kleine mannetje met het westerse accent dat iedere zondagochtend in alle vroegte de trein pakte. Ooit schreef hij een stuk over me in het fanzine van de harde kern; ‘de kilometervreter’. Ik denk dat hij genoot van mijn bravoure en loyaliteit. Misschien ontfermde hij zich wel op een bepaalde manier over me. Zag hij dat dat nodig was. Dat wil ik graag geloven. Want zo was Buster. Voor mij.

Dat de daaropvolgende spaarzame wedstrijden en dagen samen een dergelijke invloed op mijn leven zouden hebben kon ik toen nog niet overzien. Voordat de trein in de koude nacht station Leiden Lammerschans passeert is het die realisatie in als zijn pijn, verwarring, geluk en verdriet die bij mij binnen knalt. Zonder Buster. Zonder de ethische crash course die hij me gaf was de kans groot geweest dat mijn verhaal er heel anders uit zou hebben gezien.

Na onze eerste ontmoeting aan de bar blijven we elkaar zien. Binnen de uiterste van het zichzelf overschreeuwende jochie en de rustige introverte man vonden wij elkaar. We praatten veel. En hij leert me. Hij leert me het leven. Samen gaan we op eigen vervoer naar een van mijn eerste uitwedstrijden. Het maakt diepe indruk op me. Hoe erg ik me ook in het hol van de leeuw voel. Bastiaan was ‘cool as fuck’. Het moment dat we op het voorplein lopen steekt er groep harde kern over. Unopposed. Ondanks hun lange haren en trainingspakken bezitten ze de ‘casual stroll’, ‘pak je camera, dit is een actie, resultaat.’ Door de zenuwen lukt het me niet om een foto te maken. Maar achteraf besef ik me dat dit Bastiaans eerste lessen zijn. Hij leert me de mores van het vak. ‘Niemand hoeft bang voor mij te zijn. Ik hoef geen angst te zien in iemands ogen. Dat wil ik niet.’
Enthousiast spreek ik hem aan in de kroeg. In de zomerstop vindt er een toernooi plaats. In Den Helder of all places. Op internet verschijnt er een foto van een opstootje. Ik ontwaar Bastiaan op verschillende foto’s in een verhitte pose. Mijn vriend. Trots spreek ik hem aan op het incident. Bastiaan deelt mijn enthousiasme niet. Sterker nog, voor het eerst krijg ik een veeg uit de pan. Waarom? Hij moest zich verdedigen. Maar stoer, nee. Hij leert me dat wat moet moet. Maar angst inboezemen bij mensen die dit niet willen of verdienen. Dat is het laatste. ‘ik wil geen angst bij andere mensen in hun ogen zien’. En zonder dat hij het weet geeft hij me met iedere gesprek een duwtje in de goede richting. Tot op de dag van vandaag leef ik met die baseline ‘wat moet dat moet’ zo dwing je respect af. Geen angst. Of Bastiaan dit bewust deed zullen we nooit weten. Hopen doe ik dat wel. Mijn vriend.

Die winter spelen we een uitwedstrijd in Alkmaar. Het sneeuwt. Het is ijskoud. En ik ben al dronken ver voordat we met de trein Castricum passeren. We verzamelen op een besneeuwd Waagplein in een zinderend warme kroeg met beslagen ramen. Het is een mix van de gevestigde orde met hun lange haren plus bomberjacks en opgeschoten jochies die niets liever willen dan etteren en een naam maken voor zichzelf. Het mogen duidelijk zijn dat ik tot de laatste groep behoor. Naarmate de dag vordert en de alcohol rijkelijk vloeit verandert de sfeer in de kroeg. Ik steel een fles drank van achter de bar en verstop de buit in de sneeuw achter een auto. Als een van het slagveld teruggekeerde strijder denk ik bij terugkeer in de kroeg onthaald te worden als een held. Niets is minder waar. Voor het eerst zie ik Bastiaan boos. Woest! Eer? Trots? Respect? Ik krijg de wind van voren en als een schooljochie laat hij me die fles terugbrengen. In feite ben ik op dat moment ook niets meer dan een opgeschoten schooljochie met een stevig meerderwaardigheidscomplex. Later realiseer ik me dat Bastiaan allang de ernst van de situatie heeft ingezien. Even later slaat de vlam in de pan. Met als resultaat twee ziekenhuisbezoekjes aan de kant van jong en opgeschoten. We waren duidelijk nog niet in staat om naam te maken. Hetgeen weder maal resulteert in een aantal fikse reprimandes in het ijskoude uitvak van de Alkmaarderhout. Langzaam krijgt hij vat op me. Een godswonder realiseer ik me later.

De jaren daaropvolgend zien we elkaar steeds minder. Uit- en thuiswedstrijden bezoek ik steeds spaarzamer. Met Bastiaan lijkt het ook steeds minder goed te gaan. Via MSN spreek ik hem soms. Hij heeft het moeilijk. Een vol hoofd. Donkere periodes. Veel dieper ga ik er bij hem niet op in. We blijven kerels. Maar ik realiseer me terdege dat het niet goed met hem gaat. Jaren later loop ik na een Nederlands elftal wedstrijd naar een taxi en kom hem tegen. Een van zijn beste vrienden aan zijn zijde. Het gaat duidelijk niet goed. Slecht zelfs. Ik schrik. Een blik in zijn ogen die ik niet ken. En daar op dat moment realiseer ik me hoeveel hij door de jaren heen voor me heeft betekend. Ik vertrouw hem toe dat hij altijd bij me terecht kan. Ik hem zal bellen. Het komt er nooit van.

Sinds zijn dood denk ik dagelijks aan hem. De invloed die Bastiaan op mijn leven heeft gehad is alles omvattend. Hij leerde me over respect, angst en het leven. Of de diepte van onze band wederzijds was zal ik nooit weten. Maar zijn invloed op mijn leven, mijn wezen, mijn mores is bepalend geweest. Ondanks dat alles ben ik niet op zijn afscheidsdienst geweest. Niet op de dag van zijn herdenking. Ik denk dat weinig mensen weet hadden van mijn band met hem. Dat hoeft niet. Het is zo. En ik ben er trots op.

Als we nachtelijk station Hoofddorp in volle vaart passeren schieten mijn hoofd en ogen steeds voller. Terugkijkend was hij mijn held. Mijn voorbeeld. Omdat hij anders was. Net als ik. Omdat hij werd gerespecteerd om wie hij was en zich hiernaar gedroeg. Zonder romantisering van de doden of idealisatie van vroeger tijden is hij de man geweest die de meeste invloed op mijn leven heeft gehad. Dit ontsteeg familiare banden. Had niets van doen met kwantiteit maar des te meer met kwaliteit van contact. Bastiaan was voor mij de juiste man op de juiste tijd en plaats. Hij leerde me leven. Met mezelf. Met anderen. Hij leerde me mezelf te zijn. En te blijven. Hij leerde me respect. Bedankt Bastiaan. Je leeft voort in mij. En ik ben er trots op.

‘Need a little time to rest your mind.’
Oasis – Morning Glory

Frank is zo oldschool als ze maar komen, maar zelfs hij ontkomt niet aan het meegaan met de moderne tijd. Check hem daarom ook op z’n eigen Facebookpagina.

Wat zeggie?

10 december 2013 |  door  |  Filmpjes

Het was voor de supporters van Go Ahead Eagles zondag een prachtige middag. Rivaal PEC Zwolle werd met 4-1 aan de kant gezet en dat leidde tot een uitgebreid feest. Op het plein voor het stadion werd gezongen, gedronken en vooral ook vuurwerk afgestoken.

Vlak naast de Adelaarshorst staat een oud gebouw van de Hogeschool Larenstein. In een van die brijgebouwtjes wordt tegenwoordig, na de wedstrijden van Go Ahead, de persconferentie gehouden. Zo ook zondag: