Het is kwart na vijf in de kantine van voetbalclub Wieze, een modale derdeprovincialer die de stap heeft gezet naar een zogenaamde B-ploeg, één van de vele misbaksels die de Belgische voetbalbond in het leven heeft geroepen. Ongetwijfeld heeft de plaatselijke voorzitter zijn creatie al meerdere malen beklaagd, maar niet vandaag ondanks een smadelijke 1-10 nederlaag. De gezellige kantine is immers ingepalmd door een honderdtal fanatieke fans van een club met naam en faam, een club die niet alleen het eigen vaderland verraste, maar het zelfs aandurfde om de wereld te veroveren.
Economisch realisme, zo bestempelden de grondleggers van Waasland-Beveren de beweegredenen om in een fusie te stappen en inderdaad de cijfers spraken voor zich: om en bij de 200 000 euro aan schulden, nakende veroordelingen in het verschiet en een chronische verlieslatende activiteit zolang de club in de lagere klassen van het Belgische voetbal verbleef. Nu de club naar derde klasse zou degraderen was het kalf helemaal verzopen. Burgervader Van De Vijver zag liever geen Temse of Coxyde naar de Freethiel afzakken, maar lonkte naar het grote Anderlecht. Dit alles is dan ook een zeer plausibele uitleg voor de modale man die op zaterdag eens naar het voetbal gaat kijken.
Maar voor ons, fans van het eerste uur, fans die opstaan op een matchdag met dat onbegrijpelijk gevoel in de maag, fans van Yellow Blue, was dit alles onaanvaardbaar. Voetbal draait nu éénmaal niet om economie, integendeel het is de uitlaatklep van de sleur van het dagelijkse bestaan. Het is het gevoel erbij te horen, een gevoel dat banale liefde overstijgt. De groep die zich vormde en zichzelf zonder enige schroom de ware SKB-familie durft te noemen was mijn inziens al lang voor de fusie gevormd. In de duisternis van de tweede klasse stonden zij daar telkens opnieuw hun ploeg naar het behoud te schreeuwen en waren zij klaar om dat blijven te doen. Geboren met een geelblauw hart, zouden zij daar ook mee sterven zonder hun ziel te verkopen aan eender welke club of instantie. Of dat nu in de halve finales van de Europacup is of in de middenmoot van vierde provinciale heeft daar geen enkele invloed op.
En zo was het dat een relatief kleine groep zich afscheurde van wat de zogenaamde ‘voetbalkenners’ de normale gang van zaken doopten. Zij volgden simpelweg hun hart en besloten terug te keren naar de roots, beter bekend als Vierde Provinciale van dit voetbalminnende land. Reacties kwamen zoals verwacht in alle soorten en maten. We werden dromers genoemd, zonder enige zin voor realiteit. We waren uitschot voor de gemeente en de zelfverklaarde edellieden van de nieuwe fusieclub, een bende dissidenten die wat amok wouden maken, een tijdelijke driftbui die wel zou uitdoven naarmate de tijd vorderde, een citroen die wel uitgeperst zou raken door de talloze belemmeringen die de heren Roossens en Poppe zouden rondstrooien. Door dit alles werden we echter gesterkt en terwijl de gemeente zijn haat voor Eskabee niet onder stoelen of banken stak, kregen we lof uit onverwachte hoek: Engeland sloot ons in de armen en een groter hart onder de riem kan men in de voetbalwereld niet wensen.
Nu, bijna drie jaar later, is mijn gevoel nooit beter geweest. Staande in de aftandse tribune van dit kleine clubje denken we terug aan de mooie tijden die we beleefd hebben. “Het is toch raar om hier te staan, terwijl we vijf jaar geleden nog in het Astridpark stonden te dansen”. We kunnen er best om lachen, zoals een bejaarde man de schoonheid van de jongere veulens aanschouwt. De gesprekken blijven dezelfde: spelers worden gewikt en gewogen, het aantal toeschouwers wordt besproken (meer dan verwacht) en de gehele voetbalwereld – is Barcelona nu al dan niet de beste club ter wereld? – passeert de revue. De supporters vergezellen ons met mondjesmaat, de wedstrijd kan beginnen.
De voorspelde zondagswandeling valt in eerste instantie serieus tegen: de bende van Wieze haalt het onderste uit de kan en kan zelfs de vroege openingsgoal van geelblauw ongedaan maken. We trekken het ons niet aan, want het plaatselijke wonderbier (de zogenaamde Kerstpater) vloeit rijkelijk. Er is niet bijster veel publiek naar dit stukje niemandsland afgezakt, maar zij die er moeten zijn zijn er. De sfeer zit erin, maar het gebrek aan spanning eist zijn tol. “Die kleine brengt toch te weinig” zegt een wat oudere man, “het is ne spits zeggen die mannen van Krubeek” antwoordt de andere. “Die mannen van Krubeek meugen zegge wa ze willen”: we kijken verbaasd op maar ons rustig gemoed belet ons te discussiëren. Twee minuten later scoort de kleine en een gepaste Kruibeekse opmerking volgt vanzelfsprekend. De eindbalans is 1-10, mission accomplished, maar toch ontbreekt er iets.
De verkleumde supportersbende zoekt de kantine op. Het is een drukke maar gezellige sfeer en het bier verwarmt onze harten. Een enkeling schreeuwt een oude klassieker door zijn gesmeerde keel en krijgt meteen de volledige kantine met zich mee. Ongeziene sfeer in het eens zo rustige Wieze: spelers komen binnen en zingen als volleerde fans mee, er wordt op de stoelen gedanst, het rookverbod lijkt een lang vervlogen regel te zijn en de uitbaters halen alles uit de kast om de vele fans te plezieren. De voorzitter van de club komt binnen en schenkt enkele gratis bakken gerstenat. Met enige moeite drink ik de laatste trappisten uit en vergewis me van mijn kompanen hun toestand: Het traditionele pannekoeken-feestje op lichtmis met de schoonfamilie wordt een hele opgave weet de ene me te vertellen terwijl hij uit volle borst “you’ll never walk alone” meeschreeuwt, de andere ziet het nog volledig zitten nu hij net enkele kippen ten voordele van zijn caféploeg heeft verkocht. “We’re going back home, we’re going back home, first division is where we belong”: zelfs de schuchteren onder de fans zingen nu mee. Voorlopig stappen we gewoon terug op de bus naar huis, maar onze dromen zijn nog lang niet opgeborgen. Deze club leeft en kan alleen nog groeien en nu na drie seizoenen vol tegenstand en tegenslag ben ik er werkelijk zeker van: er is geen club op aarde die me zulk voetbalgeluk kan bezorgen. Als Kruibekenaar mag ik dat zeggen…
Deze prachtige bijdrage is geschreven door Robin Beck, supporter van echte voetbalclub YB SK Beveren. Foto met dank aan de clubfotograaf van Eskabee
Je wist altijd al dat het zo was, grootheidswaanzin was je vreemd. Je wist je gesteund door jouw publiek, stelde geen vragen, had geen oordeel. Ook al speelde je nog zo slecht, ook al bleek het weer een verloren seizoen, jouw supporters bleven altijd komen. Je was natuurlijk geregeld de mindere, soms ineens weer favoriet, maar doorgroeien deed je maar niet. Een club met kansen, mogelijkheden en een prachtige aanhang heeft een gouden toekomst!
Je wist altijd al dat wij zo dachten, eigenlijk denk je het zelf ook. Jij weet als geen ander hoe het is underdog te zijn. Het kan ook altijd beter denk je; of het nu in de biercompetitie is, of live in de eredivisie. We hebben overal mooie jaren gehad en er zullen ook vast weer mooie jaren komen, maar jij weet ook dat daar nu nog veel voor moet gebeuren, structureel zit het namelijk goed mis bij jou!
Wij denken hierbij bijvoorbeeld aan de prijzen, die zijn te hoog; veel te hoog. Wij denken aan het uitvak met dramatisch uitzicht, slecht sanitair en ranzige koffie, niet echt gastvrij, denken wij! De eigen supporters zitten op stoffige stoeltjes, met dito koffie te kijken naar een karikatuur van een wedstrijd. Keer op keer komen wij weer, maar wat krijgen wij ervoor terug? Een schouderklopje? Een gratis pilsje? Een beetje bloed, zweet of,… Niets van dit alles.
Wij denken aan kleine dingen, jij dacht vaak (te) groot. De crisis heeft ons gered; je besloot geen gekke investeringen meer te gaan doen in stadion of spelers. Je denkt financieel over het algemeen goed na, maar er is meer in de wereld die voetbal heet. Marketing, Supporterszaken, Binding, Gastvrijheid, Business, toekomstvisie en vooral de jeugd!
Supporters zijn de underdog, waar ook in Nederland. Toch vreemd voor volkssport nummer 1!
Kettelarij
Al jaren fanatiek supporter op De Vijverberg in Doetinchem, één van de redactieleden van Fanzine Ultra en standaard tégen! Duitsland, Engeland, Spanje en België bezocht voor diverse wedstrijden, maar nog een flink verlanglijstje over. Geert-Jan hoopt op een ommekeer, niet alleen in Doetinchem, maar bij alle clubs in het betaald voetbal! Meer inspraak van supporters, afschaffing van combiregelingen en ook afschaffing van de betutteling en politieke inmenging bij Neerlands grootste sport. Voetbal moet weer worden waar het voor bedoeld is; een publiekssport!
“Tegen het moderne voetbal” valt er steeds vaker te lezen op spandoeken in stadions van betaald voetbalorganisaties. In het kort komt het erop neer dat de supporters die het doek hebben opgehangen het onder andere zat zijn dat er steeds vaker op wisselende dagen en tijden wordt afgetrapt, dat je als voetbalsupporter maar al te vaak als crimineel wordt behandeld en dat het ze te pas en te onpas onmogelijk wordt gemaakt om op eigen gelegenheid naar een uitwedstrijd af te reizen. Ik ben het volledig met ze eens. Ik heb in de afgelopen twintig jaar zo’n 500 wedstrijden van Ajax bezocht en ik vermoed dat ik zo onderhand wel enigszins weet hoe het er aan toe gaat. Er gebeurt eigenlijk nauwelijks iets noemenswaardig en als ik iets geleerd heb dan is het wel dat je berichten in de media over mogelijke incidenten met een enorme korrel zout moet nemen. Bij zo’n wedstrijd zelf merk je helemaal niets van schermutselingen of wat dan ook, maar bij het naderhand lezen van het wedstrijdverslag lijkt het wel of je ternauwernood de derde wereldoorlog hebt overleefd. Ik ben er mee gestopt om mensen proberen uit te leggen hoe het echt zit, het heeft toch geen zin.
Natuurlijk zijn er bij zo’n beetje elke club wel wat idioten die de boel kunnen verzieken, maar dit is een zo goed als te verwaarlozen percentage. Maar bij voetbalsupporters is het algemeen geaccepteerd dat de goeden onder de kwaden lijden, alle voetbalsupporters worden gezien als potentieel hooligan. Degenen die van goede wil zijn hebben zich maar te schikken willen ze hun favoriete club nog live kunnen aanschouwen. Alle voetbalsupporters worden namelijk over dezelfde kam geschoren. Zou ditzelfde principe gehanteerd worden met bijvoorbeeld bepaalde bevolkingsgroepen die voor nogal wat overlast zorgen, dan staat het hele land direct op zijn kop. Dan is het meteen racisme, pure discriminatie. “Er zijn ook goeie”, etcetera. Maar voetbalsupporters mag je naar hartenlust discrimineren en dus heb ik het maar te accepteren dat ik nog steeds (zij het met steeds meer tegenzin) geregeld verplicht in een bus moet stappen om me als vee te laten vervoeren naar de andere kant van het land, om daar te worden ontvangen als ware ik een seriemoordenaar. Leve het moderne voetbal.
Gelukkig valt het bij ons aller s.v. Huizen nog altijd erg mee met dat moderne voetbal. Huizen speelt nog gewoon lekker op zaterdag om 14.30 uur. Af en toe een uitwedstrijdje om 15.00 uur, hetgeen wel direct ten koste gaat van je kantinetijd, maar dat accepteer je zonder mopperen. Toch is er al wel een aantal jaar een ontwikkeling gaande die me zorgen baart: bier in een plastic bekertje. En, nog veel erger, een soort van gebiedsverbod voor mensen met zo’n plastic biertje. Dat er plastic geschonken wordt begrijp ik ergens nog wel. Een bekertje op het veld gooien is natuurlijk lang niet zo leuk als een flinke worp met een echt glas. Maar dat je het eerste stukje voor de kantine wel met je plastic biertje mag wandelen en een paar meter verderop niet meer begrijp ik echt niet. Dan staat er meteen iemand voor je om je erop te wijzen dat je ab-so-luut niet met je biertje langs het hekje mag. Ik weet dat er door de KNVB forse boetes worden uitgedeeld als je wel met je biertje langs zo’n hekje wandelt, maar waarom? Heeft iemand enig idee??
Ik nog steeds niet. Het heeft me zelfs al een paar keer de tweede helft van een lager seniorenelftal gekost. Het is door het biergebiedsverbod praktisch onmogelijk geworden om na de rust nog terug bij veld 6 te geraken. In de rust koop je een biertje en vlak voor de tweede helft snel nog eentje. Onderweg naar veld 6 moet je echter langs het hekje alwaar iemand voor je neus springt: Tot hier en niet verder met je bier. Er zit niets anders op dan het bier ter plaatse op te drinken. Aldaar raak je aan de praat met een lotgenoot, biedt diegene een biertje aan, je krijgt er eentje terug en uiteindelijk zie je de spelers van het elftal dat je graag had willen zien alweer jouw kant op komen, hun wedstrijd zit erop.
Ik hoop dat het bij dit biergebiedsverbod blijft en dat het geen opmaat is voor steeds meer regeltjes en gedoe om een bezoek aan De Wolfskamer alle charme te ontnemen. Voor alle zekerheid heb ik de afgelopen winterstop gebruikt om in het diepste geheim te werken aan een spandoek dat ik binnenkort zal onthullen: Tegen het moderne amateurvoetbal.
Deze column voor het clubblad van SV Huizen is geschreven door Dirkjan, maar stond ons zo aan dat we het even hebben geleend!
De Klassieker staat weer voor de deur. Ajax-Feyenoord. Geen wedstrijd in Nederland die zoveel stof doet opwaaien als deze. Kranten zijn er de hele week mee bezig, en wij misschien nog wel net iets langer. Het is zo’n wedstrijd waarbij je van te voren je collega’s en vrienden lastig valt. Zo’n wedstrijd waarover je heel de week praat, ook al interesseert het diegene die het aan moeten horen geen moer. Zo’n wedstrijd waar je het voor doet. Twee keer per jaar, de Klassieker. Ajax-Feyenoord, Feyenoord-Ajax.
Het Algemeen Dagblad besteedde er ook uitgebreid aandacht aan. In een groot artikel verontschuldigde zij zich bij PSV en FC Twente. Twee clubs die qua successen de afgelopen jaren toch minimaal op gelijke voet staan. Maar als de afgelopen jaren juist iets hebben uitgewezen, is het wel dat de Klassieker hét affiche van de Eredivisie blijft, ondanks de magere jaren van Feyenoord. Je wordt er warm van, als voetballiefhebber, en helemaal als supporter van één van de twee. Noem het grootstedelijke arrogantie, noem het historisch gelul. De Klassieker is waar voetbal in Nederland om draait.
Dat die Klassieker zoveel stof doet opwaaien heeft niet alleen met de uitstraling van beide clubs te maken. Er bestaat een bepaalde rivaliteit die ongeëvenaard is in Nederland, dat klopt. Maar het levert ook vaak spektakel op. Zo eindigde de wedstrijd in Amsterdam pas één keer in 0-0. Het komt dan ook vaak voor dat er flink op los gescoord wordt. Mede doordat de krachtsverschillen sinds de jaren ’90 behoorlijk groot waren, en de uitslag vaak flink in het voordeel van de Amsterdammers was. Toch blijft dit een wedstrijd als geen andere, zo één waarbij Feyenoord op een goede dag ook een knotsgekke uitslag kan neerzetten, zelfs in Amsterdam. Zo’n wedstrijd als de 3-4 uit 2001. Dat is nu zo’n wedstrijd waar wij Rotterdammers lang op kunnen teren. Het maakt dan verder niet uit dat de meeste Klassiekers die nadien in Amsterdam zijn gespeeld in een deceptie eindigden. Zo’n overwinning, in het hol van de leeuw smaakt dan extra zoet.
Ronald Giphart beschrijft het Feyenoordgevoel rondom een Klassieker voortreffelijk. “Feyenoord is het echte leven, en in het echte leven heeft iedereen zijn tegenslagen, dat hoort zo te zijn. Omdat het ons niet zoveel doet als we van Heracles verliezen, maar wél als we van Ajax verliezen, hebben we die wedstrijd nodig om ons Feyenoorder te voelen.” Het commentaar van Freek de Jonge in aanloop naar deze strijd, was voor mij dan weer een treffend voorbeeld van hoe ik tegenover Ajax en Amsterdammers in het algemeen aankijk. Even weer die 10-0 nederlaag van Feyenoord in Eindhoven aanhalen, even het erin wrijven. Daarnaast ook nog, tussen neus en lippen door, wat grote overwinningen van Ajax benoemen. Het hoort er allemaal bij.
Dit verschil in mentaliteit beschrijft in een notendop dé strijd, de strijd tussen de twee grootste clubs van het land en hun supporters. Het is uitermate zonde dat de Klassieker van komende zondag nog steeds zonder uitsupporters gespeeld wordt, dat zou het net even af maken. Enfin, zondagmiddag 14.30u zal een groot gedeelte van Nederland, supporter van Feyenoord, Ajax of een andere club op de één of andere manier de wedstrijd volgen. De week erna komen de pesterijen, en nu fokken we elkaar nog twee dagen lekker op. Zo had ik vanmorgen al voor de honderdste keer het filmpje van een hooghoudende Witschge in mijn mailbox, en heb ik deze beantwoord met drie Feyenoorders die alleen op een wanhopige Fred Grim afgaan terwijl er geen verdediger in de buurt is. Ik heb er zin in.
PS. Ik realiseer mij goed dat dit stuk lekker gekleurd is, en dat het lijkt of de andere clubs er niet toe doen (die grootstedelijke arrogantie hè!). Omdat In de Hekken clubneutraal is, wil ik iedereen bij deze dan ook van harte uitnodigen om jullie mooiste wedstrijden, derby’s en rivaliteiten te omschrijven!
Jeroen
Jeroen is fanatiek Feijenoorder die wekelijks heel Nederland door reist om zijn club te steunen in uit- en thuiswedstrijden. Vaak tegen beter weten in. Ondanks de moderne voetbal bioscopen van tegenwoordig probeert hij hier en daar in hekken te klimmen, met als gevolg boze blikken van de stewards.
Het zal ergens in de jaren ’80 zijn ontstaan, georganiseerde voetbalreizen voor de fans van Nederlandse voetbalclubs, je kon met de trein en kocht hiervoor een gecombineerd kaartje waarmee je ook toegang kreeg tot het stadion waar je club die dag moest spelen.
In mijn geval heette dit de ‘Ajax-Expres’ een (oude) trein die ons van Amsterdam CS naar -bijvoorbeeld- Deventer bracht. Het was absoluut handig en vooral ook betaalbaar, voor een kleine 20 gulden waren de hele dag onderweg, terwijl zo’n reis plus een kaartje in die tijd toch minimaal 30 gulden zou kosten.
Maar na verloop van tijd werd het steeds onvriendelijker, we mochten geen bier meer meenemen en -erger nog- het werd een verplichting! Vrij reizen naar een uitwedstrijd werd verboden, kaartjes kopen voor een andere club werd onmogelijk en voor we het wisten werd het een soort veredeld vee-vervoer.
De zin om naar uitwedstrijden te gaan werd hierdoor behoorlijk minder en dan heb ik nog het voordeel dat ik ‘gewoon’ in Amsterdam woon. Er zijn Ajaxsupporters die in -bijvoorbeeld- Helmond wonen, die moeten eerst naar Amsterdam, in de bus of trein naar Eindhoven, na de wedstrijd weer terug naar Amsterdam en weer terug naar Helmond. En dan mag je nog blij zijn dat de wedstrijd ‘pas’ om half drie begint, anders moet je om half negen vertrekken, vanuit Amsterdam…
En een weekendje Maastricht, gecombineerd met Roda JC-Ajax op zondagmiddag zit er ook al jaren niet meer in, zelfs bij dat soort uitwedstrijden geldt een (gedeeltelijke) combiverplichting! De prijzen zijn inmiddels ook opgetrokken naar ‘normaal’ niveau, waardoor het er allemaal niet leuker op wordt.
Je bent de hele dag onderweg, om je tegen betaling als makke schapen door het land te laten vervoeren.
Groot was dan ook mijn vreugde toen ik in De Volkskrant een artikel las waarin werd aangekondigd dat er een nieuwe voetbalwet op komst is die meer op Engelse leest gestoeld is. Meldingsplicht voor fans met een stadionverbod zouden kunnen resulteren in het afschaffen van die bespottelijke combiregeling die tegenwoordig door iedere zichzelf te serieus nemende burgemeester wordt aangegrepen om het plezier van honderden fans te verzieken. Deze regeling is namelijk niet alleen van kracht voor de fans van de clubs met illustere fans, zoals Ajax, Feyenoord, FC Utrecht en ADO Den Haag, nee! Zelfs de fans van ‘pak ‘m beet’ Fortuna Sittard en Sparta hebben hier regelmatig mee te maken!
Kamerlid Tjeerd van Dekken, van de PvdA, is één van de initiatiefnemers achter de verbetering van de voetbalwet en spreekt zich in De Volkskrant ook uit tegen zaken als de combiregeling en ook de clubcard! Toen ik vanmorgen z’n naam googelde zag ik dat de goede man drie zaken in zijn portefeuille heeft; ‘Sport, Veehouderij en Dierenwelzijn’
Dat geeft de burger moed, een politicus die de fans van sport niet als vee wil zien en opkomt voor hun welzijn!
De redactie van In de Hekken gaat deze zaak op de voet volgen, want het afschaffen van die bespottelijke combiregeling en clubcard juichen we natuurlijk toe, maar we zijn erg benieuwd tegen welke prijs dit zal zijn. Een meldingsplicht voor iedere voetbalgerelateerd vergrijp? De belachelijke ‘je was er bij, dus je bent erbij’ regel? Foutparkeren in een straal van twee kilometer rond een stadion?
We houden je op de hoogte.
Gogme United
Gogme United is het alter-ego van Marcel Stephan (Amsterdam 1964), Ajacied sinds 1976 en daarmee hekkenhanger pur-sang. Verantwoordelijk voor onder andere onze literaire rubriek In de boeken Naast In de Hekken schrijft Marcel artikelen op z'n weblog Gogme United en is hij de oprichter/eigenaar van Gogme Web Services
Vandaag had ik een sollicitatiegesprek bij Omroep Brabant. Het ging om een eenvoudig kantoorbaantje ter vervanging van iemand die met zwangerschapsverlof ging. Ik was ruim op tijd en een aardige mevrouw aan de balie vroeg me om even plaats te nemen in een wachtruimte.
Niet veel later kwamen er twee mannen binnen, waarvan ik er één direct herkende. Het was Fred van der Hoorn, technisch directeur van FC Den Bosch, de man die vindt dat er in Brabant maar plaats is voor vier serieuze voetbalclubs. De andere man had een strak pak aan met het logo van de KNVB erop en hij droeg een aktetas met dezelfde letters erop. De heren werden uitbundig ontvangen door een delegatie van vier mensen, die vermoedelijk van Omroep Brabant waren. Ze gingen naar een kantoor dat grensde aan de ruimte waar ik zat. Ik heb geen goed gehoor, maar kon door de dunne wanden letterlijk alles horen wat ze bespraken. “Tot nu toe heeft Fred de media prima bespeeld, met zijn theorie van vier clubs in Brabant”, hoorde ik, vermoedelijk, de KNVB man zeggen. “Maar ons doel is uiteindelijk één club in Brabant”. “En die mag dan spelen in Den Bosch natuurlijk”, hoorde ik ‘Fusie Fred’ triomfantelijk roepen.
Ik had nu door waarvoor de heren bij elkaar zaten. Ik liet mijn gedachten, over wat ik gehoord had, even de vrije loop. Het was een groot omvattend plan. Wat in Zeeland en Limburg fout was gegaan moest nu in Brabant wel gaan slagen… FC Brabant. Als de PvdA en de VVD samen kunnen regeren is immers alles mogelijk in dit land. In Oost Brabant hebben PSV en FC Eindhoven al een gezamenlijk damesteam. De mascottes van FC Eindhoven en Helmond Sport, Woutje en Loewy the Cat komen al regelmatig bij elkaar op de koffie. De jeugdteams van RKC en Willem II voetballen nu ook al gebroederlijk samen. In deze complottheorie zorgt de KNVB voor de nodige financiële middelen en Omroep Brabant voor de propaganda. De spreekkoren ‘er is maar één club in Brabant’, wat nu nog door alle acht de supportersgroepen in Brabant afzonderlijk wordt gezongen, krijgt ineens een hele andere lading. Jammer genoeg werd ik geroepen voor mijn sollicitatiegesprek en heb ik niet alles kunnen afluisteren.
Het zal bedrijfsmatig allemaal wel nodig zijn, die fusies, maar wat mij betreft is een voetbalclub niet te vergelijken met een normaal bedrijf. Voetbal heeft te maken met emotie, traditie en clubliefde. Dat zelfs samenwerken tussen betaald voetbalclubs tot problemen kan leiden, hebben de promotie/degradatie wedstrijden tussen VVV en Helmond Sport vorig seizoen wel laten zien. FC Brabant was een leuke naam voor een tv-programma, maar niet voor een voetbalclub.
Omdat ik op vrijdagavond niet wil werken, ben ik niet aangenomen bij Omroep Brabant. Op vrijdag moet ik tuurlik nor Helmond Sport…
Dit gastartikel is geschreven door Buurman, die sinds kort op zijn eigen weblog Helmond Sport en Buurman meer van dit fraais schrijft. Buurman volgen op Twitter kan ook, @buurman is de naam!
Twee weken geleden speelde Willem II uit bij ADO Den Haag. Weken van te voren vond er een veiligheidsoverleg plaats tussen de politie, gemeente en de clubs. Willem II werd een auto/buscombi opgelegd inclusief uitkaart met pasfotoregistratie.
Willem II is tegenstander van de uitkaart en heeft dit bij ADO en de gemeente Den Haag ook aangekaart. Ondanks de protesten weigerden ADO en de gemeente Den Haag af te zien van deze onnodige maatregel. Men stelde voor dat als er niet met een uitkaart gewerkt werd Willem II een lijst met namen door moest sturen van supporters die naar Den Haag kwamen. Zaten de juiste mensen niet in de juiste auto of bus dan kwamen zij het stadion niet in. Uiteindelijk besliste Willem II dan toch maar om de gehate uitkaart in te zetten. ADO weigerde toen de maatregel van namenlijst en nummerbord registratie terug te draaien. Iets wat Willem II overigens niet communiceerde met haar achterban. Uiteindelijk reisden er toch ruim 100 supporters af naar Den Haag.
In Den Haag aangekomen werd gelijk gevraagd om de ID bewijzen en werd het nummerbord gecontroleerd. Pas nadat alles doorlopen was ging het hek naar het parkeerterrein achter het uitvak open. Daar stonden een aantal agenten de supporters al op te wachten. Voordat iedereen goed en wel was uitgestapt werd er gelijk weer om een ID gevraagd en werden de namen afgestreept op een lijst. Daarna werd de uitkaart nog eens gescand alvorens het uitvak betreden mocht worden. Bij de supporters die met de bus waren gebeurde hetzelfde.
Wie het nut van al deze maatregelen kan uitleggen mag het zeggen. Voor de supporters was het een groot raadsel. Vorig jaar lieten de supporters van Willem II zien dat je van uitwedstrijden een groot feest kon maken . Amper combi’s, geen uitkaart en andere onnodige maatregelen zorgden toen voor volle vakken en feestende menigtes.
Hoe anders het in de eredivisie is lazen jullie net al een voorbeeld van. Hier nog een. Volgende week staat de uitwedstrijd naar Feyenoord op het programma. Voor de tifo boys hebben ze bijvoorbeeld een mooie maatregel in petto. Vlaggen mogen gebruikt worden maar moeten na de opkomst terug in de bus gelegd worden. Is slechts een trap of 8 van 10 treden omlaag en weer omhoog. Voor het schandalige bedrag van 27,50 euro mag je deze wedstrijd bijwonen met eigen vervoer. Supporters die met de bus komen krijgen de bekende 40% korting en betalen 27 euro voor kaartje en vervoer. Lopend betaal je dus nog meer dan met de bus. Al heb je als supporter die lopend/fietsend of met de auto komt wel het voordeel dat je niet gevisiteerd wordt bij vertrek, zoals is bepleit door de gemeente Rotterdam en Feyenoord. Om dan in Rotterdam gefouilleerd te worden als je het stadion betreedt.
Al hoop je dan altijd dat de manier van fouilleren en het intimideren wat er schijnbaar tegenwoordig bij hoort niet zo is als in Kerkrade. Daar lukte het de heren stewards en beveiligers om zelfs de meest rustige fans agressief te krijgen. En zo blijkt bij bijna elke uitwedstrijd weer dat van normalisatie absoluut geen sprake is. We hadden de hoop na vorig jaar dat bepaalde mensen het licht hadden gezien. Maar dat blijkt na een paar potjes in de eredivisie een illusie. En zo groeit het verlangen naar de eerste divisie. Of eigenlijk het verlangen naar normale behandeling, vrijheid en betaalbare kaartjes.
Deze gastcolumn is geschreven door de jongens van IDS die wekelijks worstelen met al het het getreiter waar wij als voetbalsupporters aan worden blootgesteld.
